புத்துருவாக்கமும் …………..

புத்துருவாக்கமும் பிறழ்மைய நடத்தைகளும் !

பொதுவாகப் புதிய கண்டுபிடிப்புகள்,புத்திலக்கியங்கள், புதுமையான சிந்தனைகள் இவற்றுக்குச் சொந்தக்காரர்களான அதி தீவிர அறிஞர்களில் பலர் கிறுக்குத்தனமான நடவடிக்கைகள் கொண்டவர்களாகவோ அல்லது தம்மைச் சுற்றிலும் நடப்பனவற்றைப் பற்றி அறியாதவர்களகவோ இருப்பதைப் பலர் கவனித்திருக்கலாம்!

இந்த மேதாவித்தனமும் அதனுடன் ஒட்டிப்பிறந்த கிறுக்குத்தனமும் எவ்வாறு ஒரே மனிதரிடத்தில் உருவாகின்றன என்பதை ஆராயும் கட்டுரையே இதுவாகும்.

கிரேக்க தத்துவ ஞானிகள் எனப் போற்றப்படும் அரிஸ்ரோட்டில், பிளேட்டோ ஆகியவர்களே இந்தப் படைப்பாக்க சிந்தனையாளர்களான கவிஞர்கள், நாடக ஆசிரியர்கள், புத்திலக்கியம் படைபவர்கள் போன்றோரைப் பற்றி முதன்முதலாகக் கருத்தினை வெளியிட்டிருக்கிறார்கள் படைப்பாக்கசிந்தனையாளர்களுக்கும் மனப்பிரமைக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு காணப்பட்டதாக அவர்கள் கருதியிருப்பது தெரியவந்துள்ளது.

அதன் பின்னர் நீண்ட காலங்கள் கழித்து, சென்ற நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் இத்தாலியைச் சேர்ந்த குற்றவியல் ஆய்வாளரான சீஸாரே லொம்ப்ரோஸோ ( Cesare Lombroso )  தனது ‘ த மான் ஆஃப் ஜீனியஸ்’ (The Man of Genius ) என்னும் நூலில், இவ்வாறான பிரசித்தி பெற்ற மேதைகளின்  பழக்கவழக்கங்கள் குறித்த பதிவுகளை வெளியிட்டிருந்தார்.

இவரது நூலில், மேதாவித்தனம் கொண்டவர்களிடம் காணப்பட்ட மனப்பிரமைக்கும், பயங்கர குற்றவாளிகள் சிலரது நடத்தைகளுக்கும் இடையேயான தொடர்புகள் குறித்த விபரங்கள் உள்ளடக்கப்பட்டிருந்தன.

எனினும் கடந்த சில தசாப்தங்களுக்கு முன்புதான், இந்தப் புத்துருவாக்க சிந்தனைக்கும் புரியாத நடத்தைகளுக்கும் இடையேயான தொடர்புகள் பற்றிய ஆய்வுகளில் உளவியலாளர்களும் ஏனைய அறிஞர்களும் ஈடுபட ஆரம்பித்தார்கள். அவர்கள் இவற்றின் தன்மையினை அளவிடும் பொருட்டுத் தமக்கெனச் சில நெறிமுறைகளையும் ஏற்படுக்க் கொண்டார்கள்.

இவற்றுள், புத்துருவாக்க சிந்தனையாளர்களை அறிந்துகொள்ள அவர்களது புத்துருவாக்கம் தொடர்பான பதிவுகள், அவர்கள் அத்துறையில் ஈடுபட்டிருந்தமைக்கான ஆதாரங்கள், அவர்களது புத்துருவாக்க ஆற்றல்- இதில் ஒரு பொருளைப் பற்றிப் பல கோணங்களில் சிந்திக்கும் ஆற்றலும் அடங்கும்- என்பனவற்றின் அடிப்படையில் இதனைத் தீர்மானிக்கும் முடிவினை ஏற்படுத்திக் கொண்டார்கள்.

அதே சமையம் புரியாத அல்லது கிறுக்குத் தனமாகச் செயல்படுவதைத் தெரிந்து கொள்ள மனச்சிதைவுடன் தொடர்புடைய நடத்தைகள் ஆராயப்பட்டு அதனை அலகாகக் கொள்ளும் முறையினை ஏற்படுத்தியிருந்தனர்.

இது, ஆங்கிலத்தில் ஸ்கிட்ஸொடைபல் ( Schizotypal ) ஆளுமை எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

இதன் கீழ் விசித்திரமான நம்பிக்கைகள்- அதாவது இன்று நாம் பெற்றுள்ள திறமைகளிற் சில, முன்பு அத்துறையில் பிரபலமாக இருந்தவர்கள் வழங்கும் கொடை என நம்புவது- உணர்வில் தடுமாற்றம் ஏற்படுவது; தானறியாமல் யாரோ தன்னைத் தொடர்கிறார்கள் என நினைப்பது போன்ற மனப் பிரமைகள் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன.

இது போன்ற மன நிலையில் உள்ளவர்கள், மருத்துவ ரீதியில் ஓரளவு மன நலன் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் என்றே கருதப்படுகிறது.

அமெரிக்காவின் மன நலக் கூட்டமைப்பு ( American Psychiatric Association ) இதனை ஒரு வகை ‘பிறழ் மைய நடத்தை’ என வகைப்படுத்தியிருக்கிறது.

இது பற்றி ஆழமாக ஆராய்ந்த போது, இம் மன நிலை கொண்டவர்களின் நெருங்கிய உறவினர்கள் மனச் சிதைவு ( Schizophrenia ) நோய்க்கு ஆளானவர்களாய் இருப்பது/இருந்தது தெரியவந்தது.

பொதுவாக இப்பாதிப்பினுக்கு ஆளானவர்கள், விநோதமாக உடை அணிபவர்களாக, வழக்கமாகப் பேசுவதிலிருந்தும் மாறுபட்ட பேச்சினை உடையவர்களாக, சமூகத்தில் இருந்தும் விலகி இருப்பவர்களாக, மாறுபாடான உணர்வு நிலை கொண்டவர்களாக, சகுனம், டெலிபதி போன்றவற்றில் நம்பிக்கை உள்ளவர்களாக, நெருக்கமாக உறவாடும் மனப்போக்கு இல்லாதவர்களாக…..  இவ்வாறு மேற் குறிப்பிட்ட ஏதாவதோர் குறைபாட்டினைப் பெற்றிருப்பார்கள்.

எனினும், ஸ்கிட்ஸொடைபல் அளவீட்டின்படி, இதில் அடங்கும் யாவரும் ஆளுமைக் குறைபாடு கொண்டவர்களாக இருக்கவேண்டிய அவசியம் ஏதும் இல்லை.இந்த அளவீட்டின்படி சராசரிக்கும் மேல் இடம்பெற்ற பலர் புத்துருவாக்க சிந்தனை மற்றும் புத்திசாலித்தனம் போன்றவற்றில் சிறப்பாக இருப்பதை, ஹார்வர்ட் ( Harvard ) பல்கலைக் கழக ஆய்வொன்று உறுதி செய்துள்ளது.

இயல்பும் வளர்ப்பும்.

1966 இல், அமெரிக்க மரபணு வல்லுநராக விளங்கிய லெனார்ட்ஹெஸ்டன் ( Leonard Heston) மனச் சிதைவு கொண்ட தாயர்களிடம் இருந்து பிரித்தெடுத்து வளர்ககப்பட்ட குழந்தைகளையும், எவ்வித மனச் சிதைவுமற்ற தாயர்களது குழந்தைகளையும் வைத்து நடாத்திய ஆய்வின்படி மனச்சிதைவுற்ற தாயார்களின் குழந்தைகள் மற்றவர்களை விடவும் புத்திக்கூர்மை, புத்துருவாக்க சிந்தனை என்பனவற்றில் மேம்பட்டிருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.

இதன் பின்னர், 40 வருடங்கள் கழித்து,ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழக ஆய்வாளரான டென்னிஸ் கின்னி (Dennis Kinney )  முன்பு ஹெஸ்டன் மேற்கொண்ட ஆய்வுகளை ஒட்டித் தமது ஆய்வினை நடாத்தியிருந்தார்.இதில் சுமார் 36 குழந்தைகள் மனச்சிதைவுள்ள தாய்மார்களிடமிருந்தும், வேறு 36 குழந்தைகள் சாதாரண தாய்மார்களிடமிருந்தும் பெறப்பட்டு ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டன.

மனச் சிதைவுக்கு ஆளான தாய்மார்களது குழந்தைகளிடம் ஸ்கிட்ஸோடைப்பல் இயல்பும் காணப்பட்டது அதே சமையம் மற்றவர்களைவிடவும் மிக உயர்ந்த கற்பனை வளமும், படைப்பாக்க சிந்தனையும் இணைந்திருந்தது.

இது போன்ற கற்பனை வளமும், படைப்பாக்கத் திறனும் கொண்டவர்களிடையே எதிர்காலத்தைப் புலப்படுத்தும் கனவுகள், ரெலிபதி, கடந்த காலம் பற்றிய உணர்வு என்பன குறித்த நம்பிக்கைகள் ஆழமாக இருப்பதையும் ஆய்வுகள் புலப்படுத்தின.

இது போன்ற விபரீத எண்ணப்போக்கினுக்கும், புத்துருவாக்கத் திறனுக்கும் இடையே காணப்படும் தொடர்பு, பல ஆய்வாளர்களை வியப்பில் ஆழ்த்தியுள்ளன.

ஹார்வாட் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ஷெல்லி கார்சன் ( Shelley Carson ) இது பற்றிக் குறிப்பிடும்போது, “ சாதாரணமாக எமது மூளைக்கு அனுப்பப்படும் வெளியுலகத் தகவல்கள் யாவும் ஏதோவொரு வகையில் வடிகட்டப்பட்ட பின்பே , அவை மூளையால் உணரப்படுகின்றன. இந்த வடிகட்டல் முறை, அதிபுத்திசாலிகள், ஸ்கிட்ஸோடைப்பல் ஆளுமை கொண்டவர்கள், கற்பனை வளம் கொண்டவர்கள் ஆகியோரிடையே ஏதோ ஒரு வகையில் தடுக்கப்பட, மூளையைச் சென்றடையும் அனைத்துத் தகவல்களும் உணர்வூட்டப்பட்டு விடுகிறன. என்றாலும் இவ்வகை மித மிஞ்சிய உணர்வூட்டல்கள், ஆளுக்கு ஆள் வேறுபடும் சாத்தியம் உள்ளது.” என்கிறார்.

அதிலும் குறிப்பாக, ஸ்கிட்ஸோடைப்பல் மற்றும் மனச்சிதைவுத் தன்மை உள்ளவர்களிடம் இந்த வடிகட்டல் முறை மிகவும் குறைந்தே காணப்படுவது நிரூபணமாகியுள்ளது.

லேடண்ட் இன்ஹிபிஷன் ( Latent Inhibition) அல்லது எல் 1 ( L 1) எனக் குறிப்பிடப்படும் இந்த வடிகட்டல் செயல்பாடு குறைவுபடும் போது, ஆழ்மனத்திரையில் அனைத்துத் தகவல்களும் ஓடவாரம்பிக்கிறது. இதன் விளைவாக விசித்திர எண்ணங்களும், பிரமைகளும் உருவாகின்றன என்கிறார்கள்.

புத்துருவாக்க சிந்தனையில் ஈடுபடும் ஒருவர் மற்றவர்களை விடவும் தனது மூளையிலிருந்து சுமார் 8 முதல் 12 ஹெர்ட்ஸ்க்கும்( Hertz) அதிகமான ஆல்ஃபா வீச்சினை ( Alpha Range ) வெளிவிடுகிறார் எனவும் கண்டுள்ளனர். இந்த ஆல்ஃபா ஆற்றல், சம்பந்தப்பட்டவரை அவரது துறையில் மிகத் தீவிரமாக ஈடுபடவைக்கும் தன்மை கொண்டது. இவை ஒருவரை மேன்மேலும் அக உலகை நோக்கி இழுத்துச் செல்வதால் அவர்கள் புற உலக எண்ணங்களில் இருந்தும் விடுபட்டுவிடுகிறார்கள் என்னும் கருத்தினை, ஆண்ட்ரேயாஸ் ஃபிங் ( Andreas Fink) என்னும் ஔஸ்ட்ரியா நாட்டு ஆய்வாளர் முன் வைத்துள்ளார். இதுவே அவர்களை ஸ்கிட்ஸோடைப்பல் நிலைக்கு இட்டுச் செல்கிறது என்பது அவரது வாதமாகும்.

இந்த ஆல்ஃபா அலைகள் குறித்து 2009ல் குனியோஸ்(Kounios) மற்றும் பீமன்(Beeman) என்னும் இரு ஆய்வாளர்கள் ஆராய்ந்த போது, தொடர்ச்சியான ஆல்ஃபா அலைகள், முடிவில் ‘காமா’ ( Gamma) அலைகளாக, அதுவும் சுமார் 40 ஹெர்ட்ஸ்ஸுக்கும் மேலான அலைவரிசைக்கு மாற்றமடையும் எனவும், இது மேலும் ஆழ்மன நிலைக்கு இட்டுச்செல்ல வல்லது எனவும் கண்டுள்ளனர். [1]

தலைமம் அல்லது மூளையின் உள்ளறையில் (thalamus) இடம் பெற்றிருக்கும் துணைப்புறணிப்பகுதியில் ( sub cortical)  இருக்கும் டோபமீன் 2 ( D 2 ) இருக்கும் அடர்த்திக்கும், சிந்தனைத் திறனுக்கும் இடையே உள்ள தொடர்பு பற்றி ஆராய்ந்த ஓர்ஜான் டெ மன்ஸானோ ( Örjan De Manzano), ஃப்ரீட்ரிக் யுல்லென் (Fredrik Ullén) ஆகியோர், 14 பேரிடம் மேற்கொண்ட ஆய்வின் வழி,இந்த டோபமீனின் அடர்த்தி குறைவிற்கும் சிந்தனைத் திறன் குறைவிற்கும் தொடர்பு இருப்பதை நிரூபித்துள்ளனர். [2]

அதே சமயம், இந்த நியூரோ டிரான்ஸ்மிட்டர் டோபமீனால் ஏற்படும் புத்துருவாக்க சிந்தனை மற்றும் தன்னிலை மறக்கும் தன்மை என்பன மரபணுக்களோடு தொடர்பு உடையன என்பதும் கண்டறியப்பட்டுள்ளது.

இது பற்றிய ஆய்வினை மேற்கொண்ட ஹங்கேரி நாட்டவரான, ட்ஸபோச் கியெரி ( Szabolcs Keri ) 2009 ஆம் வருடம், நியூரெகுலின் 1 (Neuregulin-1 ) என்னும் மரபணு, மனச்சிதைவினால் பாதிப்புறுபவர்களிடம் காணப்படுவதை உறுதி செய்தார்.

இதன் மூலம் மரபணுவில் உண்டாகும் மாறுதல்களுக்கும், புத்துருவாக்கச் சிந்தனை மற்றும் தன்னிலை மறந்து செயல்படுதல் ஆகியவற்றுக்கும் இடையே தொடர்பு இருபதாக நம்பப்படுகிறது.

பொதுவாகக் கிறுக்குத்தனமும், தன்னிலை மறந்து செயல்படுவதுமே ஒருவரைப் படைப்பாக்கச் சிந்தனையாளராக மாற்றிவிடாது. எனினும் அத்தகைய திறமை மிக்கவர்களிடம் ஒருவித கிறுக்குத்தனமும், தன்னிலை மறந்த செயலும் காணப்பட வாய்ப்புகள் உள்ளன.

மேலும் இது போன்ற திறமைகள் வாய்ப்பதற்கு, அவரது புத்திசாலித்தனமும் துணைசெய்தல் வேண்டும்.

இன்றைய விளம்பர உலகில், விநோதமாகச் சிந்திக்கும் ஆற்றல் கொண்டவர்களுக்குப் பல வித வேலை வாய்ப்புகள் கிட்ட வாய்ப்பு உள்ளதை மறுப்பதற்கில்லை.

மற்றெவரும் சிந்திக்காத வகையான புதுமையான எண்ணங்களை உருவாக்கும் வகையில், இன்று பல பயிற்சிகளும் வழங்கப்பட்டுவருகின்றன. கொக்கோ கோலா, டூ பொன்ற், ஹுமானா போன்ற மிகப் பெரும் உலக வர்த்தக நிறுவனங்கள் இது போன்ற புத்துருவாக்கச் சிந்தனை கொண்டவர்களுக்கு சிவப்புக் கம்பளம் விரிக்கும் காலம் உருவாகியிருக்கிறது.

எனவே புத்திசாலிகளான, புத்துருவாக்க சிந்தனையாளர்களது காட்டில் இனிமேல் அடை மழைதான்!

***

அடிக்குறிப்புகள்:

[1] குனியோஸ் ட்ரெக்ஸல் பல்கலையில் உளவியல் துறைப் பேராசிரியர்.  ஆஹா கணங்களைப் பற்றிய அவருடைய ஆய்வுகள் குறித்து அவரே பேசும் ஒரு சிறு காணொளியை இங்கே காணலாம்: https://www.youtube.com/watch?v=J1IWm8tJroo

[2]  ஒர்ஜன் டெ மன்ஸானோவின் உரை ஒன்றுக்கான காணொளிக்குச் சுட்டி இங்கு: https://www.youtube.com/watch?v=zaWz3BlACWo

இக்கட்டுரைக்கான ஆதாரங்கள்:

1.Creativity and Psychopathology.

Canadian Journal of Psychiatry 2011. S.H.Carson

2.Thinking Outside a Less intact Box. PLoS   2010.

3.Genes for Psychosis and Creativity.

Psychological Science  2009; S.Keri

4.The Aha Moment   Current Directions in Psychological Science Aug 2009.

5.Creativity in Offspring of Schizophrenic and control Parents.

{இக்கட்டுரை அக்டோபர் 2, 2019 சொல்வனம் (solvanam.com) இணைய இதழில் வெளியானது}

 

 

 

 

 

 

 

Creativity Research Journal . Jan 2001

உணவின்றி வாடுமா உலகு?

அண்மைய ஆனந்த விகடன் இதழ் 30-05-2012 இல் காணக்கிடைத்த செய்தி இது- ”வரலாறு பார்த்திராத அளவுக்குக் கடந்த நிதி ஆண்டில் நாட்டின் உணவு தானிய உற்பத்தி 25.26 கோடி டன்னாக உயர்ந்திருக்கிறது. அதில் அரிசி 10.34 கோடி டன்; கோதுமை 9.23 கோடி டன்…”

ஆனால் இச்சாதனையைப் புரிந்த விவசாயிகளது உற்பத்திப் பொருட்களைப் பாதுகாத்துச் சேமித்து வைப்பதற்கு இந்தியாவில் போதுமான அளவுக்கு சேமிப்புக் கிடங்குகள் கிடையாது! இந்தியாவில் உள்ள சேமிப்புக் கிடங்குகளின் அதிகபட்சக் கொள்ளளவு சுமார் 7.85 கோடி டன்களே என்பதை அந்த செய்திக் குறிப்பு வெளிப்படுத்துகிறது. இது தவிர, இந்திய விவசாயிகள் உற்பத்தி செய்யும் 7.15 கோடி டன் பழங்கள், 13.37 கோடி டன் காய்கறிகள் மற்றும் எண்ணெய் பொருட்கள் ஆகியனவற்றில் சுமார் 35 விழுக்காடு அதாவது மூன்றில் ஒரு பங்கிற்கும் அதிகமான அளவு வீணாகிக் கொண்டிருக்கிறதாம்.

இன்னும் சுமார் நாற்பது வருடங்களுக்குப் பின்னர்- அதாவது 2050ல்- உலகமக்கள் தொகை இப்போது இருப்பதை விடவும் சுமார் 200 அல்லது 300 கோடி அதிகமாகி ஏறத்தாழ 900 அல்லது 1000 கோடிகளை எட்டி விடலாம். அவ்வாறு பெருக்கமுறும் மக்கள் தொகைக்குத் தேவையான உணவினை வழங்கும் ஆற்றலை எதிர்கால உலகம் பெற்றிருக்குமா என்று அறிவியலாளர்கள் கவலைப்படத் துவங்கியுள்ளனர்.

இன்று, நமது மக்கள் தொகையில் ஏழில் ஒரு பங்கினர்-அதாவது சுமார் 100 கோடி மக்கள்- பசிக் கொடுமைக்கு ஆளாகி உள்ளார்கள். இதற்கு உற்பத்திக் குறைவு காரணமல்ல. மாறாக, விளைபொருட்களை உரிய வகையில் விநியோகிக்கும் வசதிகள் இல்லாமையே இது போன்ற பட்டினிகளுக்குக் காரணமாக உள்ளதாக, உலக உணவு உற்பத்தி குறித்த அண்மைய அறிக்கை ஒன்று குற்றம் சாட்டுகிறது.

முன்னர் கூறியது போல எதிர்கால மக்கட் தொகை 200 முதல் 300 கோடி வரையில் அதிகரிக்குமாயின் அதற்கான உணவுத் தேவை இன்று உள்ளதைப் போல் இருமடங்காக இருக்கும் என்பதே ஆய்வாளர்களது அச்சமாகும். மக்களில் பல கோடி பேர் பசியால் வருந்தவும், உரிய ஊட்டச் சத்தின்றி இறக்கவும் வாய்ப்புள்ளது. இன்னொரு பக்கம், இவ்வாறான இரட்டிப்பான தேவையின் பின்னால் , அன்றைய காலப் பகுதியில் வாழப்போகும் மக்களது வருவாய்ப் பெருக்கம் – அவர்களை அதிகம் உண்பவர்களாக மாற்றிவிடும், அதிலும் குறிப்பாக, இறைச்சியின் தேவை இவ்வாறு அதிகரிக்க வாய்ப்புள்ளது எனப்படுகிறது.

எனவே, இன்று உணவின்றி வாடும் மக்களது உணவுத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்வதோடு மட்டும் நின்று விடாது இனி வரும் காலங்களில் ஏற்படப் போகும் மிதமிஞ்சிய உணவுத் தேவையையும் ஈடு செய்யும் வகையிலும் செயல்பட வேண்டும் என்பதே இவ்வாய்வுகளது கருத்தாகும். இதற்கான வழிமுறைகள் சிலவற்றை ஆய்வாளர்கள் முன்மொழிந்துள்ளார்கள்.

ஒரு புறம், நமது உணவுத் தேவையினை நிறைவு செய்ய வேண்டும். அதே சமயம்,அதன் விளைவாய் ஏற்படும் சுற்றுச் சூழல் மாசுபாட்டினைத் தவிர்க்கும் வழிவகைகளிலும் நாம் முனைப்புக் காட்ட வேண்டிய தேவை உள்ளது. இல்லையெனில் வயிற்றுக்கு உணவு அளிப்பதோடு மட்டும் நின்று விடாமல், நோயுறும் மக்களுக்கான மருந்துகளையும் கண்டுபிடிக்க வேண்டிய நிலைக்கு நாம் தள்ளப்படுவோம்.

மேலே சொன்ன உணவுத் தேவையும், சூழல் மாசுபாடும் குறித்த கவலை ஆய்வாளர்களிடையே உருவானபோது, அதனை ஈடு செய்யும் வழிகள் குறித்த ஆய்வுகள் உத்வேகம் கண்டன.
மின்னசோட்டா பல்கலைக் கழகச் சுற்றுச் சூழல் நிறுவனத்தின் செயற்பாட்டாளரான ஜோனாதன் எ ஃபோலே [ Jonathan A Foley] என்பவரது தலைமையில் உலகளாவிய அளவில் ஆய்வாளர்களைக் கொண்ட குழு ஒன்று இதில் முனைப்புடன் ஈடுபடத் தொடங்கிற்று. இக் குழுவினரது பரிந்துரைகள் சென்ற 2010 ல் வெளியிடப்பட்டன.

இன்றைய நிலை

கிறீன்லாந்து, அன்டார்ட்டிகா தவிர்ந்த பூமியின் ஏனைய நிலப்பகுதியில், சுமார் 38 விழுக்காடு விவசாயத்துக்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இவற்றுள் பல மிகச் சிறந்த மண்வளம் நிறைந்த விவசாய பூமி ஆகும். எஞ்சியுள்ளவை மலைகள், நகரங்கள், விளையாட்டிடங்கள் மற்றும் பனி மேடுகளாய் உள்ளன. இவை தவிர மேலும் சில, மிகக் குறைந்த பரப்பிலான பகுதிகளைக்; காடுகளும், மேய்ச்சல் நிலங்களும் ஆக்கிரமித்து உள்ளன. சிறிய பரப்பளவில் உள்ள இவற்றை அழித்து விளைநிலங்களாக மாற்றுவதன் மூலம், கரிமம் மற்றும் உயிர்ப் பன்மைத்துவம் நிறைந்துள்ள நிலப்பகுதிகளை இழக்க நேரிடும். இது சுற்றுச் சூழலினை பாதிக்கும்.

சென்ற இருபது வருடங்களில் சுமார் ஐந்து முதல் பத்து மில்லியன் ஹெக்டேர் நிலப் பகுதி இவ்வாறு கையகப்படுத்தப்பட்டதாகவும், இது மொத்த விவசாய நிலங்களின் பரப்பளவில் மூன்று விழுக்காடு மட்டுமே என்றும் கூறப்படுகிறது. இவை கூட அரசுகளினால், விளையாட்டிடங்கள், குடியிருப்புகள் என்பன உருவாக்கப்பட்ட பரப்பினை ஈடுசெய்யும் வகையில் ஏற்படுத்தப் பட்டவையே எனவும் தெரிகிறது.

கடந்த இருபது வருடங்களில், உலக உணவு உற்பத்தியில் சுமார் இருபது விழுக்காடு அதிகரித்திருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. இதனை, வளர்ச்சி என எடுத்துக் கொண்டாலும், அடுத்த சில வருடங்களில் இவை இரட்டிப்பாகும் வாய்ப்புகள் மிக அரிதே. மேலும், இந்த அதிகரித்த உணவிலும், சில வகை உணவு தானியங்களில் அதிக அளவு பெருக்கமும், வேறு சிலவற்றில் இதற்கு எதிரிடையாக உற்பத்தியில் வீழ்ச்சியும் ஏற்பட்டிருப்பதை அறிய முடிகிறது. அதிக அளவில் உணவினை உற்பத்தி செய்வது முழுக்க முழுக்க நன்மை தருவதாகவும் இல்லை – பருவ நிலை, சமுத்திரங்களின் அமிலத்தன்மை என்பன மாறுதல் அடைகின்றன.

தற்போது அதிகரித்திருக்கும் உணவு உற்பத்தியிலும்கூட ஒரு விஷயத்தை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். நாம் இன்று உற்பத்தி செய்யப்படும் உணவு வகைகள் அனைத்துமே மனிதர்களுக்கானவை அல்ல. உற்பத்தியாகும் மொத்த உணவில் 60 விழுக்காடு மட்டுமே மனிதர்களது பாவனைக்காக எடுத்துக் கொள்ளப்படுகிறது. எஞ்சியதில் 35 விழுக்காடு கால்நடை உணவுக்காகவும், மீதமுள்ள 5 விழுக்காடு எரிபொருள் மற்றும் தொழிற்சாலைகளின் தேவைகளுக்காகவும் ஒதுக்கப்பட்டு உள்ளது.

இவற்றுள், இறைச்சி உற்பத்திக்காக கால்நடைகளுக்கு என அளிக்கப்படும் உணவு, மனிதர்களது உணவுத் தேவையினைப் பெரிதும் பாதிப்பதாகச் சொல்கிறார்கள்.ஒரு கிலோ எலும்பற்ற மாட்டிறைச்சியினைப் பெறுவதற்காக் சுமார் 30 கிலோ கால் நடை உணவு வழங்கப்படுகிறது. இதில்கூட கோழி மற்றும் பன்றி போன்றவற்றுக்கான உணவுகளால் பாதிப்பு குறைவாகவே உள்ளது என்கிறார்கள்.

உணவு உற்பத்தியில் வளர்ச்சி காணும்போது தூய நீரின் பயன்பாடும் அதிகரிக்கிறது. ஆறுகள் மற்றும் நிலத்தடி நீர் ஆகியவற்றின் மூலம் பெறப்படும் நீரில் 70 விழுக்காடு விவசாயத்திற்கு உபயோகிக்கப்படுகிறது. உற்பத்தியினைப் பெருக்குவதாயின் அதற்குத் தேவையான நீரின் அளவும் அதிகரிக்கவே செய்யும். எனவே நீரின் தேவை சுமார் 80 முதல் 90 விழுக்காடுவரை உயரலாம் என எதிர்பார்க்கிறார்கள். இதனால் இன்று உயிர்ப்புடன் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஆறுகளில் பல வற்றிச் செயலற்றுப் போகும். நிலத்தடி நீரும் காலப்போக்கில் இல்லாது போகவும் வாய்ப்புகள் உள்ளன. இன்று அமெரிக்கா, இந்தியா போன்ற நாடுகளில் ஆறுகள் வற்றிப் போவதற்கு இதுவும் ஓர் காரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது.

ஒரு புறம், நீரின் வறட்சி எனில், மறு புறம் அதிக விளைச்சலைப் பெறும் பொருட்டுப் பயன்படுத்தப்படும் களைக் கொல்லிகள், பூச்சி மருந்துகள் மற்றும் உரங்கள் ஆகியனவற்றில் உள்ள இரசாயனப் பொருட்களால் சுற்றுச் சூழல் அதிக அளவு பாதிப்புறுகிறது.

ஆற்று நீரில் 1960 களில் இருந்ததைப் போன்று இருமடங்காக நைதரசன் மற்றும் பொஸ்பரஸ் இரசாயனக் கலப்பு ஏற்பட்டிருப்பதாக ஓர் அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது. இது ஆற்றின் முகத்துவாரங்களில் வாழும் மீனினங்களுக்கு அச்சுறுத்தலாக உள்ளது. உரங்கள் பசுமைப் புரட்சியின் தோழனாக இருப்பினும் அதன் மித மிஞ்சிய பாவனை எதிரிடையான பலன்களையே தரவல்லது. உபயோகிக்கப்படும் உரங்களில் பாதி, நீருடன் கலந்து வெளியேறி சூழலில் கலந்து அதை மாசுபடுத்துகிறது. இது மட்டுமின்றி பசுங்கூட விளைவின் பாதிப்பில், சுமார் 35 விழுக்காடு விவசாயத்தின் மூலமாகவே ஏற்படுகிறது. இவ்வாறு வெளியாகும் காபனீர் ஒக்ஸைடு, மீதேன், நைட்ரஜன் ஒக்ஸைட் எனபனவற்றின் அளவு; உலகளாவிய போக்குவரத்து சாதனங்களால் (கார், பஸ், விமானம் மற்றும் லொறிகள் ) வெளிவிடப்படும் வாயுக்களைவிடவும் அதிகமானதாகும்.

இவை அனைத்தையும் விடக் காடுகளை அழிப்பதன் மூலமும், விலங்குகள், நெல்வயல்கள் இவைகளில் இருந்து வெளியாகும் மீதேன் வாயுக்களாலும், மிதமிஞ்சிய உரங்களினால் உருவாகும் நைட்ரஸ் ஒக்ஸைடினாலும் உருவாகும் பசுங்கூட விளைவுகள் மிகமிக அதிகமாகும் எனப்படுகிறது.

அச்சம் போக்கும் ஐந்து வழிகள்

மனிதக்குலம் உணவின்றி வாடும் நிலையினைத் தவிர்க்க, பின்வரும் வழிகளைப் பின்பற்றலாம்:

1.வறண்டவலையப் பிரதேசங்களில் தரிசாகக் கிடக்கும் நிலங்களைப் புதிதாக விவசாயத்துக்கென ஆக்கிரமிக்காது இருத்தல்.

2.இப்போது குறைந்த அளவிலான உற்பத்தியினை அளிக்கும் பகுதிகளை மேம்படுத்தி அதிக உற்பத்தியினை ஏற்படுத்துதல்.

3. நீர் மற்றும் உரம் இவை இரண்டினையும் உரிய வகையில் பயன்படுத்தும் வழிகளைக் கண்டறிதல்.

4. இறைச்சி உண்பவர்கள் அதன் அளவினைக் குறைத்துக் கொண்டு, அதற்கான மாற்று வழிகளைப் பின்பற்றுதல்.

5. உணவு உற்பத்தியின் போதும், அதனைப் பின்னர் பகிர்ந்தளிக்கும் போதும் ஏற்படும் இழப்புகளை மட்டுப்படுத்தும் வழிகளை உருவாக்குதல்.

இதில் முதலாவதாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும், புதிய விளைநிலங்களை உருவாக்காது தவிர்ப்பதன் மூலம் உயிர்ப்பன்மைத்துவ அழிப்பும் அதன் விளைவாய் ஏற்படும் கரிம வாயுவின் அதிகரிப்பும் தடுக்கப்படும்.

இதற்குச் செயல் வடிவம் தரவென.. REDD [ Reducing Emissions from Deforestation and Degradation- காடழிப்பு மற்றும் நிலத்தின் இயல்பு இவற்றிலிருந்து உண்டாகும் விழைவுகளைக் குறைத்தல்] என்னும் அமைப்பின்வழி, பணக்கார நாடுகள் வறிய நாடுகளில்; அதிலும் குறிப்பாக வரண்ட பிரதேச நாடுகளில் மேற்கொள்ளப்படும் காடழிப்பினைத் தவிர்க்கும் வகையில் ஊக்கத் தொகையினை வழங்க முன்வரலாம். இவை மட்டுமன்றி விளை பொருட்களைச் சந்தைப்படுத்தும்போது அவை காடழிப்பின் மூலம் பெறப்பட்ட நிலத்தில் விளைந்தவை அல்ல என்னும் உறுதிச் சான்றினை வழங்கும் முயற்சியினையும் செயல்படுத்தலாம். இதனால் உற்பத்திக்கெனப் புதிய இடங்களை நாடி, ஏற்கனவே உள்ள பூமியின் காட்டு வளங்களை அழிப்பது தவிர்க்கப்படும்.

அடுத்து, உற்பத்தித் திறனை அதிகரிப்பது தொடர்பானதாகும். இதில், ஏற்கனவே ஓரளவு நல்ல உற்பத்தியினை அளித்து வரும் விவசாய நிலங்களில், நவீன மரபணுப் பயிர்களை வளர்ப்பதும், அவற்றினை நிர்வகிப்பதும் அடங்கும்.

மேலும், ஆப்பிரிக்கா, மத்திய அமெரிக்க நாடுகள் மற்றும் தெற்கு ஐரோப்பிய நாடுகளில் இன்று, படிப்படியாக வளர்ச்சி அடைந்து வரும் விவசாய மேம்பாடுகளில் இடம் பெறும் சக்தி மிக்க உரவகைகளையும், அவற்றினை பயன்படுத்தும் வழிமுறைகள், சிக்கனமான நீர்ப்பாசனத் திட்டங்கள் என்பனவற்றினையும் அறிமுகம் செய்திடலாம்.

பதினாறு வகையான, பயிரினங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வு ஒன்று; இவ்வாறான வழிமுறைகளின் மூலம் சுமார் 50 முதல் 60 விழுக்காடு வரை அதிக விளைச்சலைப் பெறமுடியும் என நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம் ஏற்படும் சுற்றுச் சூழல் பாதிப்பும் மிகக் குறைவானதாகவே இருந்தது.

இவற்றினை அடுத்து இடம் பெறுவது , நீராதாரங்களையும், விவசாயத்துக்குப் பயன்படுத்தும் உரங்களையும் உரிய வகையில் கையாள்வது பற்றியதாகும். இதில், ஓர் குறிப்பிட்ட அளவு நீர்; உரம் மற்றும் அதற்கெனச் செலவிடும் ஆற்றல் இவைகளது அடிப்படையில், மிக உயர்ந்த விளைச்சலைப் பெறுவதற்கான வழிமுறைகளைக் கண்டறிவது முக்கியமாகிறது.

சராசரியாக ஒரு லிட்டர் நீரின் மூலம் ஒரு கலோரி ஆற்றல் கொண்ட உணவு உற்பத்தி செய்யப்படுவதாகக் கண்டுள்ளனர். இவை இடத்திற்கிடம் வேறுபடினும் இதனைச் சராசரி அளவு எனக் கொள்லலாம். நீரினைச் சிக்கனமாகப் பயன்படுத்தும் வழிமுறைகளின் கீழ்; சொட்டு நீர்ப்பாசனம் ( இதில் பயிரின் வேரினுக்கு நீர் செலுத்தப்படும்), பயிர்களின் அடிப்பகுதியைச் சுற்றிலும் சேதனப் பொருட்களால் மூடிவைத்தல் ( இதனால் பயிரின் வேர்ப்பகுதி ஈரலிப்பாக இருப்பது உறுதி செய்யப்படுகிறது), மற்றும் வாய்க்கால்கள் மூலமாகப் பாய்ச்சப்படும் நீரின் இழப்பினை ஈடுசெய்யும் வகையில் அவற்றை மாற்றி அமைப்பது போன்றவைகள் கருத்தில் கொள்ளப்படுகின்றன.

உரத் தேவையைப் பொறுத்தமட்டில், சில பயிர்களுக்கு அதிக உரமும், ஏனைய சிலவற்றுக்குக் குறைந்த அளவும் போதுமானதாக இருக்கும். இவற்றை ஆராய்ந்து உரிய அளவில் பயன்படுத்துவதன் மூலம் தேவைக்கு அதிகமான உரத்தினால் உண்டாகும் இரசாயனக் கழிவுகள் கட்டுப்படுத்தப்படும். இது போன்ற செயல்பாடுகள் சீனா, வட இந்தியா, மத்திய அமெரிக்கா மற்றும் மேற்கு ஐரோப்பிய நாடுகளில் வெற்றிகரமாக இயங்கி வருகின்றன என்பதை ஆய்வுகள் சுட்டுகின்றன.

இதனை அடுத்து, இறைச்சியின் தேவையைப் படிப்படியாகக் குறைப்பதன் மூலம் உணவுப் பற்றாக்குறையைத் தவிர்க்க இயலும் என விதந்துரைக்கப்படுகிறது. முன்பு குறிப்பிட்டது போன்று, ஒரு கிலோ இறைச்சியினைப் பெறுவதற்கு சுமார் முப்பது மடங்கு உணவு தானியம் கால்நடைகளுக்கு உணவாக இடப்படுகிறது. எனவே இதனைக் குறைத்து, மனிதர்கள் உண்ணும் பயிர்களுக்காக் இத் தொகை செலவிடப்படலாம். இவ்வாறு, கால்நடைகளைக் கொழுக்க வைத்து அவற்றைப் பின்னர் உணவாக (இறைச்சி) உண்பதைவிடவும், அவ்வுணவினை நேரடியாகவே மனிதர்களுக்கு வழங்க வகை செய்யலாம். இவ்வாறு செய்வதன் மூலம் ஒவ்வொரு வருடமும் சுமார் 15,000,000,000,000,000 கலோரிகளை மிச்சம் பிடிக்கலாம் எனக் கண்டுள்ளனர்.

இது தற்போதைய உணவு வழங்கும் கலோரிகளை விடவும் 50 விழுக்காடு அதிகமானதாகும்.
இதில் மாட்டிறைச்சிக்கு பதிலாக, புல்வெளிகளில் மேய்ச்சலிடும் மாடுகள், பன்றிகள் மற்றும் கோழிகள் போன்றனவற்றின் இறைச்சியினைத் தொடர்ந்து பயன்படுத்திவருவதன் மூலமாகவும் பாதிப்பு அதிகம் ஏற்படாது தவிர்க்க இயலும்.

இவை அனைத்தையும்விட முக்கியமானது, உற்பத்தியாகும் உணவு தானியங்களைச் சேமித்து வைப்பதும் அவற்றை உரிய வகையின் தேவைப்படுபவர்களுக்கு விநியோகம் செய்வதும் ஆகும்.

சுமார் 30 விழுக்காடு உணவு இவ்வகையில் வீணக்கப்படுவதாக கணக்கிட்டிருக்கின்றனர். பணக்கார நாடுகளின் உணவகங்களின் குப்பைத் தொட்டிகளில் வீசப்படும் உணவுப் பொருட்கள், வறிய நாடுகளில் உரிய வகையில் பாதுகாக்கப்படாது பழுதடையும் பண்டங்கள், குறித்த இடத்திற்குக் குறித்த நேரத்தில் சென்றடையாது வீணாகும் உணவு, சேமிப்புக் கிடங்குகளில் எலிகள் மற்றும் பறவைகளால் வீணடிக்கப்படும் தானியங்கள் எனப் பல வகையில் உணவு மனிதர்களது பசியைப் போக்காது வீணாகிறது.

உணவுப் பற்றாக்குறையைப் போக்குவதற்கான தீர்வுகள் அனைத்தையும் உரிய வகையில் செயல்படுத்துவதன் மூலம், 2050 ல் ஏற்படப் போகும் உணவுத் தேவையினை நாம் துணிவுடன் எதிர்கொள்ள முடியும் என்கின்றனர் ஜோநாதனது தலைமையில் செயல்படும் ஆய்வாளர்கள்.
உலகின் மூலை முடுக்குகளில் விளையும் சொற்ப அளவிலான உணவினையும்கூட, மற்றொரு கோடியில் அதற்கான் தேவையுடன் காத்திருக்கும் மற்றையவர்களுக்குத் தெரிவிக்கவும், அதனை அவர்களிடம் சேர்ப்பிக்கும் வசதிகளை ஏற்படுத்தவும் இன்றைய கணினிமய உலகில் சாத்தியமே. எதிர்வரும் சந்ததியினர் புத்திசாலித்தனதுடன் செயல்படின், 2050 ல் இன்றிருக்கும் உணவுப் பற்றாக்குறைகூட இல்லாத நிலையினை ஏற்படுத்திட இயலும்.

(முற்றும்)

இக்கட்டுரை எழுத உதவியவை :

1. Solutions for a Cultivated Planet; Nature 2011; Jonathan A. Foley.

2. Food Security- Science 2010; H.Charles J. Godfray.

3. Enough: Why the World’s poorest Starve in an Age of Plenty; Public Affairs 2010.

4. Global Consequences of Land use; Science July 2005; Jonathan A.Foley.

[சொல்வனம் -’ இணைய இதழில் ’ 16-08-2012 ல் வெளியானது]