Category: அரசியல் கட்டுரைகள்

ஈழத் தமிழரை மறந்த இந்தியப் பிரதமர்!

இம் மாதம் (செப்டெம்பர் 2011) 24 ந் தேதி  ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் அறுபத்துஆறாவது ஆண்டுப் பொதுக்குழுவில் இந்தியப் பிரதமர் மன்மோகன் சிங் அவர்கள், உலகவல்லரசான அமெரிக்காவையும், ஏனைய ஐரோப்பிய நாடுகளையும் சாடும் வகையில் உரையாற்றி இருக்கிறார்.
“சட்டப்படியான ஆட்சி என்பது நாடுகளுக்கு உள்ளே மட்டும் அல்ல, சர்வதேச அரங்கிலும் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும். தங்களுடைய எதிர்காலம் எப்படி இருக்க வேண்டும், தங்களுக்கு எப்படிப்பட்ட அரசு வேண்டும் என்பதை அந்தந்த நாடுகளின் மக்களே தீர்மானிக்குமாறு விட்டுவிட வேண்டும். வெளியிலிருந்து ராணுவத் தாக்குதல் மூலம் ஒரு நாட்டைக் கைப்பற்றி அங்கே புதிய ஆட்சியை நிறுவும் போக்கு கூடவே கூடாது”
எனக் கூறியதன் மூலம், அவர் மறைமுகமாக அமெரிக்காவையே சாடியிருக்கிறார் என்னும் கருத்து சர்வதேச ராஜதந்திரிகள் மத்தியில் உருவாகி இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள்.
ஈராக் மீதும்; ஆப்கானிஸ்தான் மீதும் ஐக்கிய நாடுகளின் ஒப்புதல் இன்றியே; அந் நாடுகளின்மீது படையெடுத்து அங்கு பெரும் மனித மற்றும் பிரதேச அழிப்புகளையே நடாத்திய அமெரிக்காவை அப்போது கண்டிக்காது விட்டுவிட்டு ;இன்று அந் நாட்டின் மீதும் அதன் நேச நாடுகள் மேலும் குற்றம் சுமத்தும் துணிவினை; இந்தியா பெற்றிருப்பதைப் பாராட்டத்தான் வேண்டும்.

அமெரிக்கா மட்டுமல்ல ,ஏனைய மேற்குலக நாடுகள் பலவும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் நடுப் பகுதிவரை தங்கள் குடியேற்ற நாடுகளாகக் கருதியிருந்த கீழைத்தேய நாடுகளின் மீது கொண்டிருந்த ஒருவித ‘கீழான’ எண்ணத்தை ;இன்று அந் நாடுகள் சுதந்திரம் அடைந்துவிட்டன என்பதற்காக முற்று முழுதாக மாற்றிக் கொண்டுவிட்டதாக நம்பமுடியாது. அது தவிர,அன்று மேற்குலகிடம் அடிமைப் பட்டிருந்த நாடுகள் சிலவற்றில் ; இன்றைய பொருளாதாரத்தின் முதுகெலும்பாய் விளங்கும் எண்ணெய் வளம் சிக்கிக் கிடப்பதைச் சகித்துக் கொள்ள இவற்றால் இயலவில்லை!எனவேதான் பயங்கரவாத எதிர்ப்பு என்றும், ஜனநாயக மறுமலர்ச்சி என்றும் மிக நூதனமான கண்டுபிடிப்புகளை உருவாக்கி ;அதனையே சாக்காகக் கொண்டு சம்பந்தப்பட்ட நாடுகளைப் ‘பொருளாதார அடிமை’களாக்கும் செயலில் இவ் வளர்ந்த நாடுகள் ஈடுபட்டு வருகின்றன. எனவே மன்மோகன் சிங் அவர்கள் இந் நாடுகளின் போக்கினைக் கண்டித்திருப்பது பாராட்டுக்கு உரியதே! அதே சமையம், அவர் பாலஸ்தீனத்தை ஐ.நா பேரவை தனி நாடாக அங்கீகாரம் செய்வதன் அவசியத்தையும் வலியுறுத்தி உள்ளார். இஸ்ரேலின் அடாவடித்தனங்களில் இருந்து தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்காக ஆயுதப் போரினையும், அதே சமையம் ; எண்ணெய் வளங் கொழிக்கும் அரபு நாடுகளின் தயவுக்காகக் காத்திருக்கும் சில மேற்கு நாடுகளின் ஆதரவினையும் பெற்ற பாலஸ்தீனம், நிச்சயம் தனி நாடாக உருவாவது காலத்தின் கட்டாயமே.

மத்திய கிழக்கில் உள்ள பல அரபு நாடுகளின் தார்மீக ஆதரவு பெற்றிருக்கும் பாலஸ்தீனத்தில்; இஸ்ரேல் புரிந்த வன் கொடுமைகளிலும்  பார்க்கப் பலமடங்கு கொடுமைகள், இந்தியப் பெரு நிலத்தின் காலடியில்; ஓர் சுண்டைக்காய் அளவேயான இலங்கையில் அந் நாட்டின் தேசியச் சிறுபான்மை இனமான தமிழினம் அனுபவித்திருக்கிறது.

ராஜீவ் காந்தியின் ஆட்சியின் போதே அங்கு மிகப் பெரிய மனிதாபிமானப் பிரச்னை உருவானதும், அதனை நீக்கும் பொருட்டு அண்டை நாடான இலங்கையின் இறையாண்மை மீறப்பட்டு விட்டது என்னும் கூக்குரல் எழுந்தபோதும், தமிழர் வாழ்விடங்களில் விமான மூலம் உணவுப் பொதிகள் வீசப்பட்டதும், மன்மோகன் அவர்கள் அறியாததல்லவே!
அந்தச் சிறுபான்மைத் தமிழினம் 2009ல் மனிதாபிமானமற்ற வகையில்
அழிக்கப் படும்போது மட்டும் இவர் மௌனித்திருந்ததுதான் ஏனென்று புரியவில்லை!
அது மட்டுமின்றி, இந்த உரையில்கூட ஈழத்தமிழர்களது இன்றைய நிலை பற்றியோ, அதற்கு இந்தியா எவ்வகையில் உதவ முடியும் என்பது குறித்தோ ஓர் வரிதானும் கிடையாது.
இத்தனைக்கும், இந்தக் கூட்டத் தொடரில் இலங்கை அரசின் மனித உரிமை மீறல்கள் குறித்துப் பேசப்படவேண்டும் என உலகளாவிய மனித உரிமைஅமைப்புகளின் வற்புறுத்தல்கள் தீவிரமடந்திருந்த வேளையில்….. இலங்கையைப் பற்றி எதுவும் குறிப்பிடாமல் தவிர்த்திருப்பது இந்திய நடுவு நிலைக் கொள்கைக்கு ஏற்புடையதாகப் படவில்லை.

**********************************************

 

உயர் மட்ட(மான) ‘விதூஷகர்’கள்!

“சர்வசித்தன்”

இந்தியா,இலங்கை… இவ்விரு நாடுகளின் அரசியல் அதிகார ‘உச்சாணிக் கொம்பில்’ இருப்பவர்கள் உதிர்க்கும் வார்த்தைகள்; சில சமையங்களில் ‘வடிவேலு’வையும் மிஞ்சிவிடுபவையாக அமைந்து விடுகின்றன! (இங்கே ‘வடிவேலு’ தி.மு.க வுக்காகப் பரிந்து பேசியதைக் குறிப்பிடவில்லை; அவரது திரையுலக ‘கோமாளித்தனங்களை’யே சுட்டிக் காட்டியுள்ளேன்)

ஈழத் தமிழர்களது அரசியல் உரிமைகள் தொடர்பாக இந்தியா தம்மை வலியுறுத்தவில்லை என்னும் ‘புதிய குண்டொன்றை’ த் தூக்கிப் போட்ட இலங்கை அதிபர் ஒரு புறமும்;

ஈழத் தமிழர்கள் தம்மை அந் நாட்டில் இரண்டாந்தரப் பிரஜைகளாக உணர்கிறார்கள். இந்தியா அவர்கள் அனைவரும் இலங்கையில் சம உரிமையுடனும் கௌரவத்துடனும் வாழ்வதற்கான எல்லா முயற்சிகளிலும் ஈடுபடும் எனக் கூறும் இந்தியப் பிரதமர் மறுபுறமுமாக…. இந்த இரு நாட்டுத் தலைவர்களது அறிக்கைகளைப் படிக்கும் எவருக்கும் நான் ஏற்கனவே கூறிய ‘வடிவேலு’ சமாச்சாரம் மனதில் தோன்றுவதில் வியப்பில்லைத் தானே ?

ஆனால், இந்த இரு தலைவர்களும் உண்மையில்  ‘ஈழத் தமிழர்கள்’ அந் நாட்டில் சம உரிமையுடன் வாழவேண்டும் என விரும்புகிறார்களோ என்னவோ….. இன்று அந் நாட்டில் தமிழர்களுக்கு உரிய மரியாதையும், அவர்களுக்கான அரசியல் பாதுகாப்பும் கிடையாது என்பதைத் தமது பேச்சுகளின் மூலமாக ஒப்புக் கொள்கிறார்கள் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை!

ராஜபக்‌ஷேவைப் பொறுத்தவரை அவர் ஈழத் தமிழர்களுக்காகக் கவலைப்படும் ஒருவர் என நம்புபவர்கள் மீதுதான் எமக்குச் சந்தேகம் எழும். ஓர் பயங்கரவாத(!?) அமைப்பினைத் துடைத் தொழிப்பதற்காகப் பன்னாட்டு ராணுவ ஆலோசனைகளையும், ஆயுத உதவிகளையும் பெற்றுக் கொண்ட அவருக்கு; இந்தப் போராட்டம் அந் நாட்டின் தமிழர்கள் ஆயுத முனையின் அடக்கப்பட்டதன் காரணமாக ஏற்பட்டதே என்னும் உண்மை நிச்சயம் தெரிந்தே இருக்கும்!

இத்தனையும் ஏன்? ஆயுதம் ஏந்தியவர்கள் ‘பயங்கரவாதிகளாகவே’ இருந்தாலும், அவர்களையும்… அவர்களால் பாதுகாக்கப்பட்ட தமிழர்களையும் ஒட்டு மொத்தமாக அழித்துவிட்டு….  அந்த ‘இன அழிப்பினை’ வெற்றி விழாவாகக் கொண்டாடும் மன நிலை எந்தத் தலைவருக்கும் வரமாட்டாது. குறிப்பிட்ட ஓர் இனத்தை வெறுக்கும் ஒருவரால் மட்டுமே இது போன்ற ‘விழாக்களை’ நடாத்துவது சாத்தியம் என்பதை மன்மோகன் உட்படக் ‘கருணாக்கள்’வரை புரியாமல் இருப்பதுதான் ஆச்சரியத்திலும் ஆச்சரியம்!

1971 ஆம் வருடம், சிங்கள இளைஞர்களால் உருவான; ‘மாவோ ’இயக்க சாயம் பூசப்பட்ட ஜாதிக விமுக்திப் பெரமுனவின் ஆயுதக் கிளர்ச்சியினை அடக்க அன்றைய இந்திய அரசும் உதவியிருக்கிறது. அப்போது ஆட்சியில் இருந்தது… இன்று ஆட்சியில் இருக்கும் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திராக் கட்சி அரசே ஆகும்.அப்போது பல்லாயிரம் சிங்களப் ‘பயங்கரவாதிகள்’ கொல்லப்பட்டார்கள்…… இலங்கையின் பிரதமராக இருந்த ஸ்ரீமாவோ பண்டார நாயக்கா தமது உயிரைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்காக ‘யாழ்ப்பாணக் கோட்டை’யினுள் மறைந்திருந்ததாகவும் அப்போது ‘வதந்தி’ பரவியிருந்தது.இத்தனை கொடூரமான ‘பயங்கரவாதிகளை இந்தியாவின் உதவியுடன் அடக்கிய அன்றைய பிரதமர் அந்தப் பயங்கரவாதிகளை அடக்கிய நிகழ்வை மாபெரும் கொண்டாட்டமாக நடாத்தவில்லை…

அப்போது; இன்று இலங்கையின் அதிபராக இருக்கும் ராஜபக்‌ஷேயும் அதே சுதந்திராக்கட்சியில்தான் இருந்தார்.அவருக்குக் கூட அந் நிகழ்வினை- அதுதான் சிங்களப் பயங்கரவாதிகளை ஒடுகிய நிகழ்வினை- திருவிழாவாகக் கொண்டாடும் எண்ணம் எழுந்ததில்லை! காரணம் அன்று அழிக்கப்பட்டவர்கள் சிங்கள இளைஞர்கள் மட்டுமே.

ஆனால், ராஜபக்‌ஷே அரசினால் இரண்டுவருடங்களுக்கு முன் நிகழ்த்தப்பட்டது அப்பட்டமான மனித உரிமை மீறல்கள் என்றும்; இனப் படுகொலைகளே என்றும் சர்வதேசம் உணர்ந்திருக்கும் இந்தத் தருணத்தில்…….. இலங்கையில் தமிழர்கள் இரண்டாந்தரப் பிரஜைகளாக உணர்கிறார்கள் என்னும் பேருண்மையைக் கண்டறிந்து அதனை வெளியிடுகிறார் இந்தியத்தின் பிரதமர்!

அவ்வாறாயின்… 1986 ல் திம்புவில் ஈழப்போராளிகளுக்கும் இலங்கை அரசுக்கும் இடையே நடை பெற்றுவந்த பேச்சுவார்த்தைகளில்……. இலங்கை ‘அணு ஆயுத வல்லரசாக மாறுவதை அமெரிக்கா எதிர்ப்பது(!)’ குறித்தா ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தார்கள்?

அதனைத் தொடர்ந்து 1987ல் மறைந்த ராஜீவ் காந்தி அவர்களுக்கும், இலங்கை அதிபர் ஜே.ஆருக்கும் இடையே ஏற்பட்ட ஒப்பந்தம்….. ஈழத்தமிழர்களது ஒடுக்கப்பட்ட உரிமைகளில் சிலவற்றையாதல் மீளப் பெற்றுத்தரவென உருவாக்கப் பட்டதல்லவா? அப்போது மன்மோகன் அவர்கள் அயலுலக அரசியல் அறியாதவராக இருந்தாரா?

தந்தை செல்வா முதல் பிரபாகரன் வரை அந்த நாட்டின் தமிழர் தலைவர்கள் ஆறு தசாப்தங்களாகப் போராடிக் கொண்டிருந்தது……. அந் நாட்டில் தமிழர்களும் சிங்களர்களும் சம உரிமையுடன், அவர்களுக்கே உரிய கௌரவத்துடன் வாழவேண்டும் என்பதற்காகத் தான்.

இதில் உள்ள வேறுபாடு யாதெனில்… தந்தை செல்வா ‘காந்தீய வழியில்’ போராடியதற்கு மதிப்பளிக்காது….. அதற்குப் பதிலாக அரச அடக்கு முறைகளையும், இனக் கலவரங்களையும் பதிலாக அளித்த சிங்கள அரசுகளின் மீது நம்பிக்கை இழந்த இளைஞர்கள்…….. இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்து சுமார் முப்பது வருடங்களுக்குப் பின்னர் ஆயுதப் போர் பற்றிச் சிந்தித்தார்கள்.

அங்கு, தமிழர்களது அறவழிப் போராட்டங்களும் அவற்றுக்குப் பதிலாக அரச அடக்கு முறைகளும்…… தொடர்ந்து கொண்டிருந்த போது அங்கு வாழ்ந்த தமிழர்கள் தம்மை ‘முதலாந்தரப் பிரஜை’களாகவா எண்ணிக் கொண்டிருந்தார்கள்? மன்மோகன் சிங் அவர்களது இன்றைய விளக்கத்தைக் கேட்கும் போது சிரிப்பதா அழுவதா என்னும் குழப்பம் ஏற்படாமல் வேறென்ன செய்யும்?

ஈழத் தமிழர்களைப் ‘பேச்சுவார்த்தைகள்’ மூலம் ஏமாற்றும் செயலை, நீண்ட காலமாக நடாத்திக் கொண்டிருக்கும் இலங்கையின் அரசுகள் போல; இந்திய அரசும் அவர்களது உரிமைகள் மற்றும் உயிர்கள் தொடர்பில் ஏமாற்றம் தரும் செயல்களில் தொடர்ந்து ஈடுபடுவது தாய்த் தமிழகத்தின் உணர்வுகளை மதியாது புண்படுத்தும் செயலுக்கு ஒப்பானதாகும் என்பதை அதன் தலைவர்கள் எப்போதுதான் உணர்வார்களோ?

[ஜூலை 01,2011ல் www.keetru.com ல் வெளியானது]

குட்டித் தீவில் குமுறல்கள் ……-05

தமிழரின் பலம் அழிக்கும், நிலப் பறிப்பு!

நான்காம் கட்ட ஈழப்போரின் பின்னர், விடுவிக்கப் பட்டதாகச் சொல்லப்படும் முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தில் இப்போது சுமார் 70,000 தமிழர்கள் வாழ்வதாகவும், அதே சமையம் அங்கு ‘பாது காப்புக் கருதி’(?!) நிலை கொண்டிருக்கும் ‘சிங்கள’ அரசபடையினரின் எண்ணிக்கையும் எழுபதாயிரத்தை எட்டும் எனவும் ,ஓர் பத்திரிகை அண்மையில் செய்தி வெளியிட்டிருந்தது.

ஒரு தமிழ்க் குடிமகனுக்கு ஓர் அரசுப் படையினரைப் பாதுகாவலாக அனுப்பி வைத்திருக்கும் இன்றைய இலங்கை அரசின் பெருந்தன்மையைப்(!) பாராட்டுவதா, அல்லது பாதுகாப்புக் காரணங்களுக்காக என்னும் ‘போர்வை’யில்; முன்பு விடுதலைப் புலிகள் வசம் இருந்த தமிழர்களது பிரதேசங்களில் வலிந்து சிங்கள மொழிபேசும் அரசுப் படையினரைக் குடியமர்த்தும் சாணக்கியத்தைக் கண்டிப்பதா என்று புரியாமல் திணறிக் கொண்டிருக்கிறது  ஈழத் தமிழினம்!

இதனை, வழக்கம் போல் ‘வேடிக்கை’ பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது சர்வதேசம்!

ஆனால், ஈழத்தில் வாழும் தமிழர்களது வாழ்விடங்களில் அவர்களைப் படிப்படியாகச் சிறுபான்மை இனத்தினராக மாற்றுவதன் மூலமே, இலங்கையை ஓர் வலிமையான ‘ஒற்றை ஆட்சி’யின் கீழ் வைத்திருக்க முடியும் என்னும் எண்ணம்; அந் நாடு பிரித்தானியர்களிடமிருந்து  சுதந்திரம் பெறுவதற்கு முன்பாகவே; சிங்களத் தலைமைகளிடம் உருவாகி இருந்தது.

ஆனால், இது போன்ற எண்ணம் பெரும்பான்மைச் சிங்களத் தலைவர்கள் மத்தியில் உருவாவதற்கு, ஆங்கிலேயர்கள் ஏற்படுத்திய  நிர்வாக அமைப்பே காரணம் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை!

அந்நிய தேசத்தவரான ஆங்கிலேயர்கள் தமது நிர்வாக வசதிக்கேற்ப இலங்கையைப் பல பிரிவுகளாகப் பிரித்து அவை ஒவ்வொன்றினுக்கும் அரச அதிபர்களை நியமித்திருந்தார்கள்.

கி.பி 1833 ஆம் ஆண்டு கோல்புறூக்-கெமரோன் ஆகியோரது ஆலோசனையின் பேரில் ஏற்படுத்தப்பட்ட ஒற்றை ஆட்சி நிர்வாக அமைப்பின் கீழ், இலங்கை; ஐந்து மாகாணங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டது.

வடமாகாணம்,கிழக்கு மாகாணம், மேல் மாகாணம், தென்மாகாணம் மற்றும் மத்திய மாகாணம் என்னும் பெயரில் அமைந்த இம் மாகாணப் பிரிவுகளில் வடக்கும் கிழக்கும் தமிழர்களது தாயகப் பிரதேசத்தையும், ஏனைய மூன்றும் சிங்களர்களது பிரதேசத்தையும் குறிப்பதாக இருந்தது.

உண்மையில், ஆங்கிலேயர்கள் உருவாக்கிய இந் நிர்வாகப் பிரிவுகள் ஏற்படுவதற்கு முன்னர், இலங்கையின் மொத்தப் பரப்பளவில் சுமார் 35 விழுக்காடு தமிழர்களது வழிவழித் தாயகமாக இருந்திருக்கிறது. 1833ல் ஆங்கில அரசால் உருவாக்கப்பட்ட வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்கள் தமிழர்களது பிரதேசங்களாக இருந்தாலும், அதன் பரப்பளவு இலங்கையின் மொத்தப் பரப்பளவில் 29 விழுக்காடாகச் சுருங்கி விட்டிருந்தது!

தொடர்ந்து இலங்கையின் மக்கட் தொகையும், வர்த்தகப் பெருக்கமும் அதிகரிக்கவே, நிர்வாக வசதிகளுக்காக ஏற்கனவே உருவாக்கப்பட்ட ஐந்து மாகாணங்களது எல்லைகள் மாற்றி அமைக்கப்பட்டன.

கி.பி 1845 ல் வடமேல் மாகாணம் என்னும் பெயரில் ஆறாவதாக ஓர் பிரிவினை ஏற்படுத்திய போது, வட மாகாணத்தின் சில தமிழ்ப் பிரதேசங்கள் பிரித்தெடுக்கப்பட்டு இப்புதிய மாகாணத்தோடு இணைக்கப்பட்டது.

இதே போன்று, கி.பி 1873ல் வட மத்திய மாகாணம் உருவாக்கப் பட்டபோது; வட மாகாணத்தின் நுவர வாவியும்; கிழக்கு மாகாணத்தின் தம்பன் கடவையும் பிரித்தெடுக்கப்பட்டு புதிய மாகாணத்துடன் இணைக்கப்பட்டது.

கி.பி 1886ல் ஊவா மாகாணம் உருவான சமையத்தில், கிழக்கு மாகாணத்தின் விந்தனைப் பிரதேசம் புதிய மாகாணத்துடன் இணைக்கப்பட்டது.

கி.பி 1889ல் இலங்கையின் ஒன்பதாவது மாகாணமாக சப்பிரகமுவா உருவான போது ஆரம்பத்தில்-அதாவது- ஆங்கிலேய அரசு தனது நிர்வாக வசதி கருதி 1833ல் உருவாக்கிய மாகாணப் பிரிவுகளில் வடக்கு-கிழக்கு இவ்விரு மாகாணங்களும் பெற்றிருந்த 26,500 சதுர கிலோமீற்றர் பரப்பளவு 19,100 சதுர கி.மீ ஆகச் சுருங்கி விட்டிருந்தது!

அந்நியர்களான ஆங்கிலேயர்களுக்கு, இலங்கை அளித்த பொருளாதாரம் குறித்த அக்கறை இருந்த அளவுக்கு அந் நாட்டின் இரு பெரும் இனங்களது வரலாறு பற்றியும், அவர்களுக்கு இடையில் இருக்க வேண்டிய புரிந்துணர்வு குறித்தும் எவ்வித கவலையும் இருக்கவில்லை என்பதை; அவர்கள் தங்கள் நிர்வாக வசதிக்காக ஏற்படுத்திக் கொண்ட அமைப்புகளே சான்றாகும்.

பூமிப் பந்தில் எங்கெங்கெல்லாம் வளம் நிறைந்த மண்ணும், அதனைத் தம் உழைப்பால் மேம்படுத்தும் மனிதரும் இருக்கிறார்களோ, அங்கெல்லாம் தமது ’வர்த்தகத் திறமை’யின் உதவியோடு கால் பதித்த ‘விதேசி’களுக்கு அவர்கள் செல்லும் நாடுகள் குறித்த பண்டைய வரலாற்றுப் பெருமைகளும், அவற்றின் மாந்தர்களுக்குரிய தன்மானமும் பற்றிய அக்கறை தேவையான ஒன்றல்ல.

ஆனால், இலங்கையின் பெரும்பான்மைச் சமூகமான சிங்கள இனமும், அந்நியர்கள் வகுத்துத் தந்த வழிமுறைகளையே கெட்டியாகப் பற்றிக் கொண்டது மட்டுமின்றி… அதிலும் சில படிகள் மேலே சென்று, அந் நாட்டில் காலங்காலமாகத் தங்களுக்கு என்றோர் அரசினையும், தாயகத்தையும்,கலாச்சாரத்தையும் கொண்டிருக்கும் தமிழர்களை; அவர்களது சொந்த மண்ணிலேயே அநாதைகளாகும் அரசியல் ‘வித்தையை’ அரங்கேற்ற முனைந்ததுதான் வேதனையானது!

ஆங்கிலேய அரசினால், இலங்கையில் உருவாக்கப்பட்ட  முதலாவது மந்திரி சபையில் (1931ல்) காணி அமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றிருந்தவர் டி.எஸ்.சேனாநாயக்கா ஆவர்.இவரே பின்னர் சுதந்திர இலங்கையின் பிரதம மந்திரியாகும் வாய்ப்பினையும் பெற்றிருந்தார்.

இவர், காணி அமைச்சராக இருந்த காலப் பகுதியிலேயே; அபிவிருத்தித் திட்டங்கள் என்னும் பெயரில்; ஏற்கனவே தமிழர்களது பிரதேசங்களாக இனங்காட்டப்பட்டிருந்த பகுதிகளில் சிங்களக் குடியேற்றங்களை ஆரம்பித்து வைப்பதில் முனைப்புக் காட்டிவந்தார்.

1931 முதல் 1943 வரைக்குமான சுமார் 12 வருட காலப்பகுதியில், அன்றைய மதிப்புப்படி 33 இலட்ச ரூபாவைக் குடியேற்றத் திட்டத்திற்கும்,  115 இலட்சம் ரூபாவினை விவசாய மேம்பாட்டுக்கும் என ஒதுக்கியதன் மூலம், கிழக்கு மாகாணத்தின் எல்லையோரக் கிராமங்களில் சிங்களர்களைக் குடியமர்த்தும் திட்டத்தினை ஆரம்பித்து வைத்தார்.

இலங்கை சுதந்திரம் பெறுவதற்கு முன்பாகவே, தமிழர்கள் உரிமைகோரும் பிரதேசங்களிலேயே அவர்களைக் ‘குரலற்ற’வர்களாக்கும் செயலில்  முனைப்புக்காட்டியவர்கள் சிங்களத் தலைவர்களே!

1948ல் சுதந்திரம் அடைந்த இலங்கையில், சிங்களத்தலைமைகளின் திட்டமிட்ட தமிழின ஒடுக்கல்கள்….. சுதந்திரமாக மேற்கொள்ளப்படலாயிற்று…….

காலப்போக்கில், மாகாணங்கள்; மாவட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்ட பின்னர், வடக்கு-கிழக்கு மாகாணங்களில் இடம் பெற்றிருந்த சில மாவட்டங்கள் திட்டமிட்ட சிங்களக் குடியேற்றம் காரணமாக முற்று முழுதாகச் சிங்களமயமாக்கப்பட்டது.

(குமுறல்கள் தொடரும்……)

[ஜூலை 01,2011ல் ’ஈழநேசன்’ இணைய இதழில் வெளியானது]

சட்ட சபையில் சரிபாதி இழந்தோம்! [குட்டித் தீவில் குமுறல்கள் -பகுதி-04]

ஈழப் போராட்டம், அரசியல் தளத்திலிருந்து ஆயுதப் போராக உருவான  1980 களின் ஆரம்பத்தில்  மலேசியாவில் எனது அரசியல் கட்டுரைகளை எழுதிக்கொண்டிருந்தேன் என முன்பே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன்.

அப்போது அந் நாட்டில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் தமிழ் நண்பர்கள் என்னிடம் கேட்கும் கேள்வி…

” ஏன் சார் நீங்கள் இலங்கையில் சிங்களவர்களுடன் போரிட்டுக் கொள்கிறீர்கள்…? நாங்கள் இங்கு வாழ்வது போல் நீங்களும் அவர்களுடன் சேர்ந்து வாழலாம் அல்லவா? நாங்கள் இங்கு என்ன மகிழச்சியாக இல்லையா.. ? மலேசியா-சிங்கப்பூர் போன்ற நாடுகளில் நாம் வந்து குடியேறியது போன்று இலங்கைக்கும் சென்றவர்கள் தாமே நாமும்… ..” என்பார்கள்.

ஓரளவு படித்த மக்களிடையேயும் இது போன்ற ‘ஈழ வரலாறு புரியாத’ ஓர் மயக்க நிலை இருப்பதை அப்போது கண்டிருக்கிறேன். இது போன்ற எண்ணம், இன்றும் – தமிழகம், மலேசியா இந் நாடுகளில் வாழும் சிலரிடம்- உள்ளது!

உண்மையில் இலங்கையில் வாழும் மலையகத் தமிழ்ச் சகோதரர்களைப் போன்று, ஆங்கிலேயர்களது ஆட்சியில் அவர்கள் தமது பொருளாதாரத்தை மேம்படுத்தும் பொருட்டு ஒப்பந்தக் கூலிகளாய் அழைத்து வரப்பட்ட மக்களே இன்று இந் நாடுகளின் குடியுரிமை பெற்று, அந் நாட்டின் ’புத்திரர்கள்’ என்று சொல்லப்படும் மக்களுக்குரிய உரிமைகளுடன் வாழ்ந்து வருகிறார்கள். இத்தனைக்கும் அவர்கள் இந் நாடுகளில் ஓர் குறிப்பிட்ட பிரதேசத்தில்  நிலையாகவும் செறிவாகவும் வாழும் வாய்ப்பும் ஏற்பட்டிருக்கவில்லை. இவ்வாறிருந்தும், இந்த நாடுகள் ஆங்கில அரசிடமிருந்து சுதந்திரம் அடைந்த போது அங்கு வாழ்ந்து கொண்டிருந்த அனைவருமே அந் நாட்டின் குடிமக்களாக ஏற்றுக் கொள்ளப் பட்டார்கள்.

இன்று அந் நாடுகளில் அரசின் உயர்ந்த பதவிகளிலும், அமைச்சுக்களிலும் இடம் பெற்றுச் சிறப்புடன் வாழும் தமிழர்கள் யாவரும், ஆங்கில அரசினால் அழைத்துவரப் பட்டவர்களின் வழித் தோன்றல்களே.

ஆனால், இலங்கையைப் பொறுத்த வரையில், அந் நாட்டின் வடக்கு-கிழக்குப் பகுதிகளைப் பல நூற்றாண்டுகளாய் தமது தாயகமாகக் கொண்டிருக்கும் தமிழர்கள் ஒரு புறமும், ஆங்கிலேயர்களால் அழைத்து வரப்பட்டு ‘மலையகப் பகுதிகளில்’ குடி அமர்த்தப்பட்ட தமிழர்கள் மறு புறமும் என இரு வேறுபட்ட அரசியல் வரலாற்றை உடைய மக்கள் அங்கு வாழ்கிறார்கள்.

ஈழத்தில் தமக்கென ஓர் அரசினைப் பெறப் போராடுபவர்கள் ஈழத்தின் பூர்வீகத் தமிழர்களே அன்றி, மலையக மக்கள் அல்ல.

இதில், வேடிக்கை யாதெனில், ஆங்கிலேய அரசினால் கொண்டு செல்லப்பட்ட தமிழர்கள் யாவரும், அதன் பின்னர் அவர்கள் வாழ்ந்த நாடுகளின் குடிமக்களாக ஆக்கப்பட்டனர்

இலங்கையிலோ, அவ்வாறு வந்தவர்களில் பலர் நாடற்றவர்கள் ஆக்கப்பட்டனர்.

இதற்கெனச் சட்டங்களை இயற்றித் தமிழர்களை இலங்கையில் மிகச் சிறுபான்மை இனமாக மாற்றும் ‘சதியினை’ திட்டமிட்டுப் புரிந்தவர்கள் சிங்களத் தலைவர்களே!

மலேசியா,சிங்கப்பூர் போன்ற நாடுகளில் கடைப்பிடிக்கப்பட்டது போல், சுதந்திரத்தின் முன் அந் நாடுகளில் வாழ்ந்த அனைவருமே அந் நாட்டின் குடிமக்கள் என்னும் நிலை ஏற்படுத்தப் பட்டிருக்குமாயின், ‘பிரஜா உரிமைச் சட்டத்தினை’ எதிர்த்து இலங்கைத் தமிழ்க் காங்கிரசில் இருந்து பிரிந்ததால் உருவான தமிழரசுக் கட்சியினைத் ‘தந்தை செல்வா’ தோற்றுவிப்பதற்கான காரணமும் ஏற்பட்டிருக்காது.

ஒருவகையில், இலங்கை அரசு அது சுதந்திரம் பெற்ற காலத்திலேயே மிகப் பெரும் மனித உரிமை மீறல்களைப் புரிந்திருக்கிறது எனலாம்! மூன்று தலைமுறைகளுக்கும் மேலாகத் தங்கள் தாயகம் என வாழ்ந்திருந்த –இலங்கைப் பொருளாதாரத்தின் முது கெலும்பாக வாழந்த- மிகப் பெரும் மக்கள் சமூகத்தினை, அவர்கள் ’தமிழர்கள்’ என்னும் ஒரே காரணத்துக்காக நாடற்றவர்களாக்கி விரட்டியவர்கள் சிங்கள அரசியல் வாதிகள் தாம்.

மக்கள் எண்ணிக்கையை வைத்து அரசியல் நடாத்தும் ‘மக்களாட்சி’ முறையில், தமிழர்களைப் பலமிழக்கச் செய்யும் வகையில் திட்டங்களை வகுப்பதில், சிங்களத் தலைமைகள் நீண்ட காலமாகவே ஈடுபட்டு வந்திருக்கின்றன.அதன் ஆரம்பப் படியே ‘பிரஜா உரிமைச் சட்டம்’.

மலையகத் தமிழர்களை நாடற்றவர்களாக மாற்றியதன் மூலம், தமிழர்களது அரசியல் பங்களிப்பினைக் கட்டுப்படுத்துவதில் வெற்றியடைந்தது சிங்கள அரசு!

அந்நியர்களின் ஆதிக்கம்:-

மேற்குலக வியாபாரிகளான, போர்த்துக் கேயர்கள் இலங்கயை வந்தடைந்த 1505 ஆம் ஆண்டில், அங்கு வடக்கில் யாழ்ப்பாண அரசும்; மத்திய மலை நாட்டில் கண்டி ராஜ்யமும்; தென் மேற்குப் பகுதியில் கோட்டே [கோட்டை] ராசதானியும் இருந்ததாக வரலாறு குறிப்பிடுகிறது.

இவ்வாறு வந்த போர்த்துக் கேயர்கள் சுமார் 89 வருடங்கள் கழித்து கோட்டை ‘ராஜ்ஜியத்’தின் நிர்வாகத்தைக் கைப்பற்றிக் கொண்டார்கள். அச் சமையத்தில் கண்டியும், யாழ்ப்பாணமும் தனி அரசுகளாகவே இருந்துவந்தன.

எனினும், அடுத்த 25 வருடகாலப் படையெடுப்புகளின் வழியாக, 1619ல் அவர்கள் யாழ்ப்பாண அரசினையும் தங்களது கட்டுப்பாட்டினுள் கொண்டுவந்தனர். கி.பி 1284 முதல்  சுமார் 335  வருடங்களாகத் தொடர்ந்து ஆட்சி செலுத்திய யாழ்ப்பாண அரசு தனது முடி உரிமையை இழந்தது அப்போதுதான்.

ஆனால், கண்டி அரசு அப்போதும் தனி அரசாகவே தொடர்ந்தது. போர்த்துக் கேயர்களது மிரட்டல்களைச் சமாளிப்பதற்காக, அன்று அவர்களுக்குச் சவாலாக விளங்கிய ஒல்லாந்தர்களை (டச்சுக்காரர்கள்) கண்டி அரசன் நாடினான்.

ஒருங்கிணைந்த கிழக்கிந்தியக் குழுமம்[United East-India Company] என்னும் பெயரில் அன்றைய கண்டி அரசனின் ஆதரவுடன் மலைப் பிரதேசங்களில் தங்களை வலுவாக்கிக் கொண்ட டச்சுக்கள், 1638 ல் கோட்டைப் பகுதியிலும் காலூன்றினர்.

வழக்கமாக, அரசுகளுக்கு இடையில் மேற்கொள்ளப்படும் ஒப்பந்தங்கள் யாவும்; அவர்களது ஆட்சியின் கீழுள்ள மக்களது நலன்களை விடவும், சம்பந்தப் பட்ட அரசுகளது ஆளுமையை வலுப்படுத்தவும், வர்த்தக நலன்களைப் பேணவுமே உதவுகின்றன. இது அன்று முதல் இன்றுவரை தொடரும் ‘மாறா விதி’ எனலாம்!

ஒல்லாந்தர்களுக்கும் அன்றைய கண்டிய அரசர்களுக்கும் இடையே உருவான ஒப்பந்தங்கள் அனைத்தும் மேற்குறிப்பிட்ட ‘ஆளும் தரப்பினர்’களது நலன்களையே குறியாகக் கொண்டிருந்ததில் வியப்பேதும் இல்லை.

இவ்வாறு அடுத்த 157 வருடங்களாகத் தொடர்ந்த கண்டி-ஒல்லாந்த அரசுகளுக்கிடையிலான உறவில் 1795 ஆம் ஆண்டளவில் விரிசல்கள் தோன்றின.

இதனால் ஒல்லாந்தர்களுக்குப் போட்டியாக விளங்கிய பிரித்தானிய கிழக்கிந்தியக் குழுமத்துடன் அன்றைய கண்டி மன்னன் செய்து கொண்ட ஒப்பந்தம் 1796ல் கோட்டை அரசின் நிர்வாகம் பிரித்தானியர்கள் வசம் சிக்க வழிகோலிற்று.

அதன் பின்னர், 1815 மார்ச் 02 ஆம் நாள் கண்டி அரசும் ஆங்கிலேயர் வசமாகியது.

1833 முதல் இலங்கை முழுவதும் ஓர் நிர்வாகத்தின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டது.

ஆங்கில அரசினால் ஏற்படுத்தப் பட்ட சட்டப் பேரவையில் அதன் உறுப்பினர்கள் யாவரும் சமூகங்களின் அடிப்படையிலேயே தெரிவு செய்யப்பட்டனர்.

தமிழர் ,இசுலாமியர்,பறங்கியர், மேலை நாட்டினர், கண்டிச் சிங்களர், கரையோரச் சிங்களர் என இச்சமூக அடிப்படையில் தெரிவு செய்யப்பட்ட பிரதி நிதிகளே 1931 வரையிலான ஆங்கிலேயர்களது ஆட்சி  நிர்வாகத்தில் இடம்பெற்றிருந்தனர்.

அதன் பின்னர் உருவான ‘டொனமூர் ஆணைக்குழு’  தமிழர்களைப் பொறுத்த மட்டில் மிகப் பெரும் பின்னடைவாகக் கருதப்பட்டது!

எனினும், சோல்பரி ஆணைக்குழுவின் பரிந்துரை மக்கள் தொகை மற்றும் அவர்களது பிரதேசத்தின் பரப்பளவு இவற்றின் அடிப்படையில் அமைந்திருந்தது தமிழர்களுக்கு ஓரளவு சாதகமாக அமைந்தது.

இலங்கை சுதந்திரம் பெறுவதற்கு முன் பிரித்தானிய அரசுடன் அது குறித்துப் பேச்சு வார்த்தைகளை முன்னெடுத்துச் சென்றவை அன்றைய பிரதிநிதிகள் சபையின் அமைச்சர் குழுக்களே ஆகும்.

அன்று அவர்களால் ஆங்கிலேய அரசுக்கு அனுப்பிவைக்கப்பட்டிருந்த உத்தேச அரசியல் அமைப்புத் திருத்தத்தில்…………..முழு இலங்கையிலும் தேர்வு செய்யப்படும், 95 பிரதிநிதிகளில்….

சிங்களர்- 58 ; இலங்கைத் தமிழர்- 15; இந்தியத் தமிழர்-14; இசுலாமியர்-08  என்றே குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. இதனை ஏற்றுக் கொண்டு இலங்கைக்குச் சுதந்திரம் வழங்கப்படவேண்டும் என்பதே சோல்பரி ஆணைக்குழுவின் பரிந்துரையாக இருந்தது.

என்றாலும், இதன் அடிப்படையில் அமைந்த –சோல்பரி அரசியல் அமைப்பின் கீழ் நடைபெற்ற 1947 ஆம் ஆண்டுத் தேர்தலில் தமிழர்களது பிரதேசமான வடக்கு-கிழக்கு மாகாணங்களில் இருந்து 12 பேரும்; மலையக மக்களைப் பிரதிநிதித்துவம் செய்து 08 உறுப்பினர்களும் மட்டுமே தெரிவாகி இருந்தார்கள்!

அதுதான் போகட்டும், சுதந்திர இலங்கையின் முதலாவது தேர்தல் என்னும் பெருமை(?)யினைப் பெற்ற 1952 ஆம் ஆண்டுப் பொதுத் தேர்தலில் வடக்கு-கிழக்கு மாகாணங்களில் இருந்து மட்டுமே தமிழர்கள் அரச பேரவைக்குத் தெரிவானார்கள். மலையகத்தில் தெரிவான அனைவருமே சிங்களர்களாகவே இருந்தனர். ஆம்,மலையகத் தமிழர்களது வாக்குரிமைகளைப் பறித்த ‘சுதந்திரச் சிங்கள’ அரசு தமிழர்களது பிரதிநிதித்துவத்தையும் சேர்த்தே பறித்தெடுத்துக் கொண்டது.

சுதந்திர(?) இலங்கையின் தமிழர்கள் மீது விழுந்த முதல் அடி இந்தப் பிரதி நிதித்துவ அடியே ஆகும்.

அதனைத் தொடர்ந்தது……… பிரதேசப் பறிப்பு……

[குமுறல்கள் தொடரும்…]

(www.eelanation.com ல் வெளியானது)

தந்தை செல்வா, அன்றே சொன்னார்….![ குட்டித்தீவில் குமுறல்கள்……. பகுதி-03]

“சர்வசித்தன்”

உலகப் பற்றினை உதறித் தள்ள முற்படும் ஞானியர் கூடத் தம் தாயின் மீதுள்ள பாசத்தைக் கைவிட இயலுவதில்லை!

ஆதிசங்கரரில் ஆரம்பித்துப் பட்டினத்தடிகள் வரை இந்த வரலாற்றைக் காணலாம்…..

இறைவன் மீது பக்தி கொண்டு,  அவனது புகழ்பாடித் திரிந்த இறை அடியார்கள் கூட, அந்த இறைவனைப் போற்றும் போது……

“தாயிற் சிறந்த தயாவான தத்துவனே….” என்றும்

“தாயினும் நல்ல தலைவன்…” என்றும்  ….

தாயை முன்னிலைப்படுத்தியே தங்கள் கருத்துகளைப் பாடல்களாய் வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார்கள்.

ஓர் இனத்தின் குமுறல்களை எழுத வந்த இடத்தில்…. இது என்ன இடை நடுவில்… ’தாய் பற்றிய புராணம்’ என்று குழம்புகிறீர்களா?

உலக உறவுகளில் எந்தச் சந்தர்ப்பத்திலும் பிரிக்கவோ, விலக்கி வைக்கவோ முடியாத உறவு… தாயின் மீதான உறவு.  பறவைகள்.. விலங்குகளுக் கிடையே கூட இந்த உறவு குறிப்பிட்ட காலம் வரை பிரிக்க முடியாத ஒன்றாகவே இருக்கிறது.

வீட்டில் தங்கள் வளர்ப்புப் பிராணிகளை வைத்திருப்போர் இதனைக் கண்கூடாகக் காணமுடியும்…

தன் குஞ்சுகளுக்காகப் போராடும் கோழிகள்; தனது குட்டிகளையும், கன்றுகளையும்  ‘மடிகளை’(முலை) நோக்கி இழுத்துவிடும் ஆடு-மாடுகள் என இந்தத் தாயன்பு எல்லா உயிர்களிடத்தும் விரவிக் கிடப்பதை எவரும் மறுப்பதில்லை.

மனித வரலாற்றில்…… இந்தத் தாயினுக்கு ஒப்பாகச் சொல்லப்படுபவை….. ஒருவரது மொழியும்; அவர் பிறந்த மண்ணும் ஆகும்.

மொழியைத் தாய் மொழி என்றும், பிறந்து வாழும் மண்ணைத்  தாய்மண் அல்லது தாயகம் என்றும் சொல்வது உலகின் எந்த மொழி பேசுபவர்க்கும்,எந்த நாட்டைச் சேர்ந்தவர்க்கும் பொதுவான ஒன்று.

மனித இனம் தனது எண்ணங்களைப் பிறருடன் பகிர்ந்து கொள்ள ஆரம்பித்த அன்று மொழியும்; அதன் பின்னர் அவன் தனது நாடோடி வாழக்கையைக் கைவிட்டு ஓரிடத்தில் நிலையாக வாழ ஆரம்பித்த போது  அவனுக்கு என்று ஓர் இடமும் உறுதியானது.

மனித இனத்தின் முதல் இரு அடையாளங்களாய் அமைந்த இந்த மொழியையும், அவன் வாழும் மண்ணையும் அவன் தன் தாயினும் மேலாக எண்ண ஆரம்பித்தான், நேசித்தான் . எனவே தான் இவை இரண்டுமே ’தாய்’ என்னும் அடை மொழியால் சிறப்படைகிறது.

இவை தன்னிடமிருந்து பறி போவதையும், இவற்றில் ஒன்றினைத் தானும் இழப்பதையும் அவனால் பொறுத்துக் கொள்ள இயலுவதில்லை.

தாயை நேசிக்கும், போற்றும் எந்த மனிதனுக்கும் ஏற்படும் உடனுறை உணர்வு இது எனலாம்.

மனிதன் என்னும் பொதுப் பெயரில் உருவான இனம்; பின்னர், பேசும் மொழியாலும்,வாழும் இடத்தாலும் தனக்கென ‘இன’ அடையாளங்களை ஏற்படுத்திக் கொண்டு… அதனைப் பாதுகாப்பதே தனது பெருமை என்னும் நிலையை அடைந்தது.

குறிப்பிட்ட மொழி பேசும் மனிதர்கள் கூடிவாழும் இடம் அவர்களது நாடாயிற்று. இந்தக் கூட்டு வாழ்க்கையே காலப் போக்கில் அவர்களுக்கு எனக் கலாச்சாரத்தையும்,பண்பாட்டினையும் தோற்றுவித்தது.

இவற்றைப் பேணுவதும், போற்றுவதும் அவர்களது தனி உரிமையாகவும், பெருமையாகவும் நிலைபெற்றது.

எனவேதான்….. ஓர் இனத்தை- அதன் அடையாளத்தை அழிக்க வேண்டுமாயின் அதன் மொழியையும், அவ்வினம் ஒன்றாகக் கூடிவாழும் இடத்தையும் அழித்து விட்டால் போதும் என்னும் திட்டத்தினை ; இன்று நாகரீகத்தில் முதிர்ச்சி அடைந்து விட்டதாகப் பேசும் சில நாடுகள் ஆங்காங்கே அரங்கேற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன.

இவ்வாறான நாடுகளின் வரிசையில் முதலிடம் பிடிப்பதற்காக ஓடிக் கொண்டிருக்கும் நாடு ஸ்ரீலங்கா என்றால் மறுப்பதற்கில்லை!

பிரித்தானிய அரசு, தனது நிர்வாக எளிமைக்காக இலங்கைத் தீவின் இரு தேசிய இனங்களையும் ஒரே அலகின் கீழ் அமைத்துத் தனது ‘வர்த்தக வேட்டையை’ நடாத்தி வந்தது. அதே நிர்வாக முறையின் கீழ், மக்கட் தொகையில் அதிகமாக இருந்த சிங்களர்களிடம் நாட்டைக் கையளித்து விட்டும் சென்றது.

ஆங்கிலேயர்களிடம் இருந்து  சிங்களப் பெரும் பான்மையிடம் அரச நிர்வாகம் வழங்கப்பட்ட நாளே இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்த நாளாக உலகப் பதிவேட்டில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.

ஆனால், ஈழத் தமிழர்களின் சுதந்திரம் படிப்படியாகப் பறி போவதற்கு வகை செய்யப்பட்ட நாளே அது என்பதைச் சுதந்திர(?) இலங்கையின் அரசியல் வரலாறு கடந்த அறுபத்து மூன்று வருடங்களாய் நிரூபித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

பதினாறாம் நூற்றாண்டில் போர்த்துக்கேயர்கள் இலங்கைத் தீவில் காலடி வைக்கும் வரை, அங்கு தமிழர்களுக்கென ஓர் அரசும், சிங்களர்களுக்குத் தனியான அரசுகளும் இருந்து வந்தன. அன்றைய கால வழக்கப்படி அரசர்களுக்கிடையில் எழும் முரண்பாடுகளால் இரு நாடுகளுக்கிடையே போர்களும் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால், தமிழர்களும் சிங்களர்களும் தங்களது தாயகத்தில், தங்கள் மொழி, பண்பாடு இவற்றினைத் தொடர்ந்து பேணும் நிலை இருந்து வந்துள்ளது.

போர்த்துக்கேயர்களைத் தொடர்ந்து ஒல்லாந்தரும், அவர்களின் பின் ஆங்கிலேயர்களும் இலங்கைத்தீவின் நிர்வாகத்தினைச் சுமார் நானூறு வருடங்களுக்கும் மேலாக தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்த காலத்தில் தான் அத்தீவின் இரு இன அரசுகளது நிர்வாகமும் ஒன்றாக  இணைக்கப் பட்டது.

எனினும், மக்கள் தொகையின் அடிப்படையில் ஆட்சி அதிகாரத்தினைப் பெற்றுக் கொண்ட சிங்கள இனத்தின் தலைமை, மீண்டும் தமிழர்கள் தங்கள் ஆட்சி உரிமைக்காகப் போராடும் வலிமையினை ஒடுக்கும் வகையில் தனது திட்டங்களைத் தீட்டலாயிற்று.

அதன் முதல் படியாக, அந் நாட்டின் தமிழ் பேசும் மக்களது எண்ணிக்கையினை மட்டுப்படுத்தும் சட்டம் ஒன்றினை இயற்றியது. இது தமிழ் பேசும் மக்களில் ஒரு பகுதியினரை வெளியேற்ற என உருவாக்கப்பட்ட மறைமுக ‘இன ஒழிப்புக் கொள்கை’ எனலாம்.

இலங்கை; சுதந்திரம் அடைந்ததும் சிங்களப் பெரும்பான்மை அரசு கொண்டு வந்த மலையகத் தமிழர்களைப் பாதித்த இந்தப் ‘பிரஜா உரிமைச் சட்டம்’, ஏற்கனவே சிறுபான்மை இனத்தினராக இருக்கும் தமிழர்களைக் குரல் அற்றவர்களாக்கும் முயற்சியாகவே கருதப்பட்டது.

இச்சட்டம் நாடாளுமன்றத்தில் ,விவாதத்திற்கு வந்தபோது ஈழத்தமிழர்களின் அரசியல் விடுதலைகாக அடுத்து வந்த முப்பது ஆண்டுகளாகப் போராடிய ‘தந்தை செல்வா’ அவர்கள்; “ இன்று மலையகத்தவர்களை நாட்டை விட்டு விரட்டும் சிங்கள அரசு, நாளை ஈழத்தமிழர்களையும் விரட்டுவதற்கு முன்வரலாம்” எனக் கூறிய வார்த்தைகள், இன்று அந் நாட்டு அரசின் செயல்கள் மூலம் செயலுருப் பெறுவதாகவே தெரிகிறது.

( குமுறல்கள் தொடரும்….)

[ www.eelanation.com ல் 20-05-2011 ல் வெளியானது]

மே18, 2009 ல்…. ஈழத்தமிழினத்தைத்…

துடைத்தழித்தது ஸ்ரீலங்கா; துணை நின்றது இந்தியா ; தூங்கிக் கிடந்தது சர்வதேசம்!

சர்வசித்தன்

ஐ.நா நிபுணர் குழுவின் ‘இலங்கை அரசின் மனித உரிமை மீறல்கள்’ தொடர்பான அறிக்கை வெளியான சமையம்;

என்னையும்… எனது ‘உணர்வுகளை’யும் தெரிந்த நண்பர் ஒருவர் என்னிடம்,

“ சார் இப்போது உங்களுக்குத் திருப்தி தானே…….? கொடுங்கோலன் ராஜபக்‌ஷ செய்த இனக் கொலைகளைச் சர்வதே நிபுணர்கள் கண்டித்திருக்கிறார்கள் அல்லவா ?” என்றார் அப்பாவித் தனமாக……!?

நண்பரது வார்ததைகளில் இருந்த அவரது நிம்மதியை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது என்றாலும்….. அவருக்கு நான் சொன்ன பதில்…

உங்கள் இன உணர்வினை நான் மதிக்கிறேன்…..ஆனால், இந்த நிபுணர்கள் குழுவின் அறிக்கையினைக் கண்டு என்னால் மகிழ்ச்சி அடைய முடியவில்லை…. காரணம்….பசித்திருப்பவனுக்குப் படி அரிசி வழங்குவதையும்; பலியாகிப் போனவனுக்கு வாய்க்கரிசி போடுவதையும்…. பொத்தாம் பொதுவாக அரிசி வழங்கினார்கள் எனக் கூறித் திருப்தி அடைவதைப் போன்றதே இதுவும்’  என்பதாகும்.

எனது இந்தப் பதில் அவரை அசர வைத்து விட்டது என்றே சொல்லவேண்டும்! அவரை மட்டும் அல்ல இன்று அந்த நிபுணர்கள் குழு அளித்திருக்கும் அறிக்கையைப் படித்த இன உணர்வும், மனிதாபிமானமும் உள்ள எந்தத் தமிழருக்கும் ஏற்படும் எண்ணமே இது என்பதில் எனக்குத் துளியளவும் ஐயமில்லை!

ஆம், ஏற்கனவே முடிக்கப்பட்டு விட்ட ஓர் செயல் குறித்து  ஆராய்ந்து அறிக்கைகளை வெளியிடும் ‘சப்பைக் கட்டுகள்’ தாம் இவை!.

கொலையை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டுக் கொலையுண்டவனின் உடலைப் பரிசோதனை செய்வது போன்றதே இந்த அறிக்கைகைகளும், ஆய்வுகளும் என்பதே எனது தனிப்பட்ட கருத்து.

இதில் உடன்பாடு கொண்ட பலர் இருப்பார்கள் என்பதும் எனது நம்பிக்கை.

அது மட்டும் அல்ல, அதில் குறிப்பிடப் பட்டிருக்கும் ‘மனித உரிமை மீறல்கள்’ என்னும் சொல்; மனிதர்கள் அவ்வுரிமையை மீறினால் அதனைக் கண்டிக்கும் விதமாக உபயோகிக்கப்படும் வார்த்தை. ஆனால் ’முள்ளிவாய்க்காலில் நிகழ்ந்தது மனிதர்கள் செய்யக்கூடிய கொடூரங்கள் அல்ல அவை ‘காட்டுமிராண்டித்தனமானவை’ என்று குறிப்பிட்டிருந்தால் அதனைக் கண்டு ஓரளவுக்கேனும் திருப்தி அடைய வாய்ப்பு ஏற்பட்டிருக்கும்!

ஸ்ரீ லங்கா எவ்வளவு தூரம், அதன் சிறுபானமைச் சமூகமான தமிழர்களைப் பாதுகாப்பதில் அக்கறையுடன் செயல்படுகிறது என்பதை இந்தியா உட்படச் சர்வ தேசங்களும் உணர்ந்துதானிருந்தன. இதனை அவற்றுக்கு உணர்த்திய சம்பவம் ஏற்கனவே 1983 ஜூலையில் நிகழ்ந்தேறியிருக்கிறது.

கறுப்பு ஜூலை எனப் பெயர் பெற்றிருந்த(!) அன்றைய இனக் கலவரங்களின் பின்னரே; இலங்கைத் தமிழர்கள் முதலில் இந்தியாவுக்கும்,தொடர்ந்து பல மேற்கு நாடுகளுக்கும் அகதிகளாய் இடம் பெயர்ந்தார்கள். இவ் அகதிகளைச் சர்வதேச சமூகம் ஏற்றுக் கொள்ளவும் செய்தது.

இந்தச் சம்பவத்தைத் தொடர்ந்து  அங்கு ஆயுதப் போராட்டம் முழு அளவில், தன்னை வடிவமைத்துக் கொண்டது. முதலில் ஒன்றாகவும்,பின்னர் பலவாகவும் பிரிந்து நின்றாலும் ஈழத் தமிழ்க் குழுக்களின் குறிக்கோள் ; ஈழம் வாழ் தமிழருக்கெனத் தனியான-தங்களைத் தாங்களே பாதுகாத்துக் கொள்ளும் வலிமை படைத்த பிரதேசம் ஒன்றினை உருவாக்குவது என்பதாகத் தான் இருந்தது. இதற்கு அன்றைய இந்திய அரசு துணைசெய்யவும் தவறவில்லை.

1986 ஆம் வருட முற்பகுதியில், வட மாநிலத் தமிழர்களைக் காப்பாற்றவென இந்திய விமானப் படை உணவுப் பொட்டலங்களை வீசியதில் இருந்தே—அந் நாட்டின் தமிழர்களைச் சிங்கள அரசுகள் எத்தனை தூரம் மனிதாபிமானமற்று நடாத்துகின்றன என்பதைச் சர்வதேசம் புரிந்திருக்க வேண்டும். அங்கு நடந்து கொண்டிருப்பது ஆயுதக் குழுக்களின் பயங்கரவாதம் அல்ல; அது ஓர் இன உணர்வுப் போராட்டம் என்பதை அன்றே உலக அரசுகள்  உணர்ந்து அதற்கான  தீர்வினை எட்டியிருக்க வேண்டும்.

அதுதான் போகட்டும், 1986ல் ஆரம்பித்த திம்புப் பேச்சுகளும்; பின்னர் 1987 ல் ஏற்பட்ட “ராஜீவ்-ஜெயவர்த்தனா” ஒப்பந்தமும் இலங்கைத் தீவில் நடைபெற்றுவரும் தமிழ்த் தேசிய இனத்தின் கிளர்ச்சிகள் யாவும் வெறும் பயங்கரவாதம் அல்ல அது ஓர் இனத்தின் உரிமைப் போராட்டமே என்பதை ஒப்புக்கொண்ட சம்பவங்கள் அல்லவா?

இந்திய அரசு மேற்கொண்ட முயற்சிகள் அனைத்தும் தோல்வியுற்ற நிலையில் –ஈழத்தின் ஆயுதப் போராட்டம் விடுதலைப்புலிகளின் தலைமையில் முன்னெடுத்துச் செல்லப்பட்ட நேரத்தில், நோர்வேயின் தூண்டுதலால் நடை பெற்றுவந்த பேச்சுவார்த்தைகளும்……. அவற்றின் சறுக்கல்களும், நிமிர்வுகளும்…… அதன் தொடர்ச்சியாய் 2002 ல் உருவான ‘விடுதலைப் புலிகள்- ஸ்ரீ லங்கா அரசு’ இவற்றுக்கு இடையே உருவான சமாதான உடன்படிக்கை என்பன வெல்லாம்; அந்த நாட்டில் தமிழினம் தனது பிரதேச-நிர்வாக உரிமைகளுக்காகவே போராடி வருகின்றது என்பதைச் சம்பந்தப்பட்ட இந்தச் சர்வதேச நாடுகளுக்கு  உணர்த்தியே இருக்கும்!

இவ்வாறு உலக நாடுகளுக்குத் தெரிந்தே அங்கு தொடர்ந்து கொண்டிருந்த ஓர் விடுதலைப் போராட்டம் ‘பயங்கரவாதிகளின் போராட்டமாக’ச் சித்தரிக்கப்பட்டு ; காலங்காலமாகத் தமிழினத்தை அந் நாட்டின் இரண்டாந்தரப் பிரஜைகளாக வைத்திருப்பதில் நாட்டங்கொண்ட ஸ்ரீ லங்கா அரசுக்கு ஆயுத தளபாட உதவிகளும், நிபுணத்துவ ஆலோசனைகளும் வழங்கப் பட்டு இனப் படுகொலைகள் வாயிலாக முடித்து வைக்கப்பட்டதற்கு இந்தியா உட்பட இந்த நாடுகள் அனைத்தும் ஏதோ ஒரு வகையில் காரணமாக இருந்திருக்கின்றன!

விடுதலைப் புலிகள் ‘பயங்கரவாதி’களாக இருப்பினும், அங்கு இறுதி போரின் போது அகப்பட்டிருந்த மூன்று இலட்சம் தமிழ் மக்களும் பயங்கர வாதிகள் தாமா? இவர்களையேனும் காப்பாற்ற இந்தச் சர்வதேச நாடுகளும், இந்தியாவும் எந்தவொரு முயற்சியில்தானும் இறங்காது இருந்து விட்டு……… இப்போது மட்டும் நிபுணர்கள் குழுவை அனுப்புவதும், பாழாகிக் கிடக்கும் தமிழர் பிரதேசத்தைச் சீரமைக்கப் பொருள் வழங்குவதும் வேடிக்கையாக இருக்கிறது.

உண்மையில் சர்வதேசமும் ; இந்தியாவும் ஈழத்தமிழர்களுக்கு உதவி புரிய விரும்பினால்….

அங்கு  பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாகத் தங்கள் தாயகம் என்னும் பெருமையோடு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் வடக்கு-கிழக்குப் பிரதேசங்களின் நிர்வாகத்தினை , அப்பிரதேசங்களின் சொந்தக்காரர்களான தமிழர்களிடமே வழங்கும் படி, ஸ்ரீலங்காவுக்கு ஆலோசனை அளிக்கவேண்டும்.

அதனை அந் நாடு மறுக்குமாயின்; அக்கோரிக்கை நிறைவேறும் வரை அந் நாட்டுக்கு அளிக்கும் அனைத்து உதவிகளையும் நிறுத்திவைப்பதன் மூலம் ; இந்த நியாயமான தீர்வினை ஏற்றுக் கொள்ளுமாறு நிர்ப்பந்திக்க வேண்டும்.

ஒரு வேளை; ராஜபக்‌ஷேயும்,கோதபாயாவும் சர்வதேசச் சிறைகளில் வாடுவதாக இருந்தால்… எஞ்சியிருக்கும் தமிழர்கள் அதற்காக மகிழ்ச்சியடையலாம், ஆனால் அதன் மூலம் அந் நாட்டின் இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வு எட்டிவிடாது.

எனவே, தமிழினப் படுகொலைகளின் இரண்டாவது ஆண்டின் நிறைவின் போதாவது, சர்வதேசமும், இந்தியாவும் தாம் செய்யத் தவறிய ‘மனிதாபிமான உதவி’யினுக்குக் கைமாறாகவேனும்…   ஈழத்தமிழர்களது நெடுங்காலத் தாகத்தினைத் தீர்த்துவைக்கும் வகையில் ‘முதல் அடியினை’ எடுத்துவைக்கும் என எதிர்பார்கிறோம்.

[http://www.eelanation.com ல் வெளியானது]

*********************************************************************

இன்றைய (தமிழக) முதல்வரும்,ஈழத் தமிழர்களும்!

“சர்வசித்தன்”

இக்கட்டுரை வெளியாகும் சமையத்தில் ஜெயலலிதா அவர்கள், தமிழகத்தின் முதல்வராகப் பதவியேற்றிருப்பார்கள். எம்.ஜி.ஆருக்குப்பின் அ.தி.மு.க வினை வழிநடாத்தும் தலைவரான அவருக்கு இது மூன்றாவது தடவையாகக் கிட்டும் ஆட்சி உரிமை. இந்தத் தடவை அவர்  தமிழக மக்களுக்கு மட்டும் அல்லாமல் ஈழத் தமிழர்களுக்கும் அவரது நியாயமான செயல்பாடுகள், மத்தியில் உள்ள ஆட்சியாளர்களுடன் மேற்கொள்ளவேண்டிய அணுகு முறைகள்; வழி காட்டுதல்கள் தேவைப்படும் நேரம் இது!

தமது கூட்டணியினரது வெற்றிச் செய்தி வெளியான போது, அவர் வெளியிட்ட முதல் உரையிலேயே ஈழத் தமிழர்களது பிரச்னைகள் குறித்துத் தமது கருத்தினைக் கூறியிருந்தார்.

இலங்கைப் பிரச்னை ஓர் சர்வதேசப் பிரச்னையாகும்.அதில் இந்திய நடுவண் அரசின் ஓர் அங்கமாக இருக்கும் மாநில அரசான தமிழக அரசு ஓரளவே செயல்பட முடியும். இந்த விடயத்தில் மத்தியில் உள்ள அரசு நினைத்தால் மாற்றங்களைக் கொண்டுவர முடியும்.எனவே போர்க்குற்றம் புரிந்த ராஜபக்‌ஷே அரசினைச் சர்வதேச போர்க் குற்றங்களுக்கான நீதி மன்றத்தில் நிறுத்த இந்திய அரசு செயலில் இறங்கவேண்டும் என நான் வலியுறுத்துவேன்.

 ஈழத்தமிழர்கள் சுதந்திரமாகவும், கௌரவத்துடனும் வாழ இலங்கை அரசு நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடும் வகையில் இந்திய அரசு அதற்கு உரிய நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளவேண்டும். இலங்கை, அதற்கு உடன்படாவிடில், இந்தியா அதன்மீது பொருளாதாரத் தடையினை விதிக்க வேண்டும்.”

இன்று ஈழத் தமிழர்கள் எதற்காகக் காத்திருக்கிறார்களோ அவை அனைத்தினதும் குரலாக ஒலித்திருப்பதன் மூலம் ஜெயலலிதா அவர்கள் ;ஒரு வகையில் அவர்களது உணர்வினைப் பிரதிபலித்திருக்கிறார்  எனலாம்.

இவ்வாறு எழுதுவதன் மூலம், புதிய முதல்வரை அளவுக்கு அதிகமாகவே புகழ்வதாகப் பொருள் கொள்ள வேண்டாம். காரணம், அவரது முந்தைய செயல்பாடுகள் எவ்வாறு இருந்திருப்பினும், கடந்த இரண்டு வருடங்களுக்கும் மேலாக- அதாவது ஈழத்தில் இனப்படுகொலை மிக மூர்க்கத்துடன் ஆரம்பமான சமையத்தில் இருந்து- அவரது பேச்சும் செயலும் ஓரளவு நம்பிக்கை அளிப்பதாகவே இருந்து வந்துள்ளது.

எவரைத் தமிழினத்தின் தலைவர் என்றும்,தமிழினக் காவலர் என்றும் ஈழத்தமிழர் உட்பட, உலகில் தமிழர்கள் என்று சொல்வதில் பெருமை அடையும், அனைவரும் நம்பி இருந்தார்களோ- அந்தத் தலைவர் ‘தனது குடும்பத்தின் தலைவராக மட்டுமே’ செயல் பட ஆரம்பித்த போதே தமிழினம் ஏமாற்றத்தின் விளிம்புக்குத் தள்ளப்பட்டது.

சொல்லப்போனால், அதிலும் குறிப்பாக ஈழத்தமிழர்கள் எம்.ஜி.ஆருக்குப் பின்னர், ‘கலைஞர்’மீது கொண்டிருந்த நம்பிக்கை அளவுக்கு ஜெயலலிதா மீது கொண்டிருக்கவில்லை. இதற்குப் பல காரணங்கள் இருக்கலாம்.ஆனால்; நம்பி இருந்த ஓர் இனம் ஒட்டு மொத்தமாக அழிந்து கொண்டிருந்த வேளையில், ஒப்புக்குச் சில ‘நாடகங்களை’ அரங்கேற்றி விட்டுத்,தமது குடும்ப உறுப்பினர்களுக்காகவும், தனக்கு வேண்டியவர்களுக்காகவும் பேரம்பேச நாட்டின் தலை நகருக்குப் படையெடுத்ததில் இருந்த அக்கறையில் கால் பங்கினைத்தானும் இன மீட்சிக்காகக் காட்ட மறந்த ‘கலைஞரை’ நம்பி ஏமாந்தவர்கள் தமிழர்கள். இந்த விடயத்தில் ஜெயலலிதா தமிழர்களை ஏமாற்றவும் இல்லை தாமே தமிழினத்தின் காவலர் என்று பிரகடனஞ் செய்யவும் விரும்பியதில்லை.

1991 ல்  பாரதப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியின் கொலையும்-அதுவும் அக் கொலையினைச் செய்தவர்கள் விடுதலைப் புலிகளே என்னும் குற்றச்சாட்டும் எழுந்த சமையத்தில், ஜெயலலிதா முதல் தடவையாகத் தமிழகத்தின் முதல்வர் பொறுப்பில் இருந்தார். அன்றைய நிலையில், ஓர் மாநில அரசின் முதல்வர், நாட்டின் பிரதமரையே கொலை செய்ததாகக் குற்றம் சாட்டப்படும் ஓர் இயக்கத்துக்கு ஆதரவாக- அது உண்மையிலேயே தமிழர் விடுதலைக்காகப் போராடி வந்தாலும்-  செயல்பட இயலாது. அது மட்டுமல்லாமல் அப்போது; அ.தி.மு.க -காங்கிரசுடன் கூட்டணியின ஏற்படுத்தியே தேர்தலைச் சந்தித்து வெற்றி பெற்றிருந்தது..

அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் புலிகள் இயக்கத்துக்கு எதிராக அவர் பேசியும், செயல்பட்டும்  இருப்பினும் அதனை வைத்தே அவர் ஈழத்தமிழர்களின் எதிரி என வகைப்படுத்துவது சரியாகப் படவில்லை. இந்திய அமைதிப்படை ஈழப் பிரதேசங்களில் இருந்து மீட்டுக் கொள்ளப்பட்டு இலங்கையில் ஓர் இடைக்கால அமைதிநிலை தொடர்ந்த சமையத்தில் தான்  அவர் தமிழகத்தின் ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருந்தார். அக்காலப் பகுதியில் அங்கு பாரிய அளவில் இனப் படுகொலைகள் நடந்ததாகவோ அண்டை நாட்டின் தலையீடு அவசியம் என்னும் நிலை உருவானதாகவோ  செய்திகள் ஏதும் இல்லை.

மீண்டும் 2001ல் அவர் இரண்டாவது தடவையாகத் தமிழகத்தின் முதல்வராகப் பொறுப்பேற்ற சமையம், 2002 முதல் இலங்கை அரசுக்கும் விடுதலைப்புலிகளுக்கும் இடையில் போர் நிறுத்த ஒப்பந்தம் ஒன்று நடைமுறையில் இருந்தது. அப்போதும் அண்டை நாட்டின் தலையீடு அங்கு தேவையானதாக அமையவில்லை.

1986ல் ஈழத்தின் யாழ்ப்பாணப் பகுதியில் பெரும் அளவிலான மனித உரிமை மீறல்களும், குண்டுத் தாக்குதல்களும் நிகழ்ந்த சமையம், தமிழகத்தின் ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருந்த எம்.ஜி.ஆர் அவர்களின் தலையீடு காரணமாக அவ்வருடப் பிற்பகுதியில் இந்திய அரசின் தூண்டுதலால் ‘திம்பு’ப் பேச்சுகள் ஆரம்பமாகியது. அதன் பின் கலைஞரது ஆட்சியின் போது சென்ற 2008 முதல் 2009 வரையில் தொடர்ந்த  நான்காம் கட்ட ஈழப் போரே அங்கு வாழ்ந்த தமிழர்கள் பலரைக் காவு கொண்ட ‘இனப்படுகொலைக் களமாக’ மாறிவிட்டிருந்தது.

உண்மையில் அவ்வாறான தருணங்களில்  அண்டை நாடொன்றில் வாழும் தனது இன மக்களைக் காப்பாற்றும் கடமையும் வாய்ப்பும் இருந்தும், ராஜிநாமா மிரட்டல்களையும்; மனிதச் சங்கிலி ‘விளையாட்டுக்களை’யும் ; உண்ணாவிரத நாடகங்களையும் நிறைவேற்றிக் கொண்டிருந்த தமிழகத் தலைமையைவிடவும் ஜெயலலிதா ஈழத் தமிழர்களுக்கு எந்தவித நம்பிக்கைத் துரோகத்தையும் இழைத்து விடவில்லை!

2011ல்…. இப்போது மீண்டும் ஆட்சியில் அமர்ந்திருக்கும் அவர், கடந்த இரு வருடங்களாக ஈழத்தமிழர்கள் மீது காட்டும் பரிவு தொடருமானால், அங்கு எஞ்சியிருக்கும் தமிழர்களாவது, இனியேனும் நிம்மதியாகவும், கௌரவத்துடனும் வாழ வழி கிட்டும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

தேர்தல் தேதி அறிவிக்கப்பட்டவுடன் அவர் அறிவித்திருந்த 18 அம்சத் திட்டமும், இப்போது வெற்றிச் செய்தி வந்ததும் அவர் அளித்த அறிக்கையும் அவர் ஈழத் தமிழர்களுக்காகத் தன்னால் முடிந்தவரையில் உதவிட முயல்வார் என்னும் நம்பிக்கையினை விதைத்திருக்கிறது.

‘கலைஞர்’ மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கையினைப் போன்று இதுவும் பொய்த்துவிட அவர் அனுமதிக்க மாட்டார் என நம்புவோம்.

நம்புவதைத் தவிர வேறு வழிதான் ஏது?

[www.keetru.com ல் வெளியானது]

**********************************************************************

குடும்ப அரசியலும்; இனத் துரோகமும் பெற்ற வீழ்ச்சி!

“சர்வசித்தன்”                                                         

தமிழகத் தேர்தல் முடிவுகள் அனைத்தும் வெளிவந்து விட்டன.

கடந்த ஐந்து வருடங்களாகத் தமிழகத்தில் ஆட்சிசெய்த தி.மு.க வுக்கும் அதன் கூட்டணிக் கட்சிகளுக்கும் மக்கள் பிரியாவிடை அளித்துவிட்டார்கள்.

இந்தத் தேர்தலில் ஜெயலலிதா அவர்களது தலைமையில் அமைந்த கூட்டணி பெற்றிருக்கும் இம் மாபெரும் வெற்றி, உண்மையில் ;அறிஞர் அண்ணாவின் வழியை விட்டுத் தடம் மாறி – மிதமிஞ்சிய ஆடம்பரத்துக்கும்; தன் குடும்பம் தன் பதவி என்னும் சுயநலத்துக்கும் ; அடுத்திருக்கும் குட்டித்தீவில் தமிழினப் படுகொலைகள் அரங்கேறிக் கொண்டிருந்த வேளையிலுங்கூட ‘பாசாங்குத் தனமான’ செயல்களில் ஈடுபட்டும் வந்த – கலைஞரின் ஆட்சி மீது  தமிழக மக்கள் கொண்டிருந்த வெறுப்பு, நம்பிக்கையின்மை ஆகியவற்றுக்குக் கிடைத்த ‘விலை’ என்பதே பொருந்தும்.

அதிலும், அண்ணாவுக்குப் பின்னர்,-1991 ஆம் வருடம் ராஜீவ் கொலையை அடுத்து ஏற்பட்ட அனுதாப அலையில் தி.மு.க அடைந்த பின்னடைவைத் தவிர்த்து- தொடர்ந்து முதல்வராயும் அவ்வாறு இல்லாவிடில் எதிர்க்கட்சித் தலைவராயும் தமிழக சட்டமன்றத்தை அலங்கரித்த கலைஞர் இந்தத் தடவை எதிர்க்கட்சிக்கான தகுதியையே இழந்து விட்டிருக்கிறார்.

தி.மு.க வோடு கடைசிவரை போராடித் தமக்கு 63 இடங்களைப் பெற்றுக்கொண்ட காங்கிரசால் ஐந்து இடங்களில் மட்டுமே வெற்றிபெற முடிந்திருக்கிறது.

’இது வெற்றிக் கூட்டணி’ எனப் புளகாங்கிதமடைந்த பா.ம.க வுக்குக் கிடைத்ததோ மூன்றேமூன்று இடங்கள். வேண்டுமானால்;மூன்றெழுத்தில் மூச்சிருக்கும் கட்சிக்கு முட்டுக் கொடுத்தவருக்கு மூன்றிடங்கள் கிடைத்திருக்கிறது என ‘கவித்துவத்துடன்’ கூறித் தங்களைத் தேற்றிக் கொள்ளலாம்.

அதுமட்டுமில்லாமல்  யாருமே எதிர் பார்க்காத வகையில் இந்தத் தடவை தமிழக மக்கள்; தி.மு.க வுக்கும் அதன் கூட்டணியில் முக்கிய இடம் பெற்றிருக்கும் காங்கிரசுக்கும் மரண அடி கொடுத்திருக்கிறார்கள்.

இந்தக் கட்சியும் இதன் கூட்டணியும் இனித் தமிழகத்தில் அரசியல் நடாத்துவதையே எண்ணிப்பார்க்கக் கூடாது என்னுமாப்போல், எதிரணிக்கு மிகப் பெருமளவில் தங்கள் ஆதரவினை வழங்கிய தமிழக மக்களது நாடித்துடிப்பினை அறியாது…..; தேர்தல் முடிவுகள் வெளியாவதற்கு இடைப்பட்ட ஒரு மாதகாலத்தில் தி.மு.க வின் கூட்டணிக் கட்சிகளின் தலைவர்கள் ஒருவர்மாறி மற்றொருவராய், கலைஞரைச் சந்தித்து தங்கள் கூட்டணியே அதிக பெரும்பானமையுடன் ஆட்சிக்கு வரும் எனப் பேட்டி அளித்துக் கொண்டிருந்ததை நினைக்கையில் சிரிப்புத்தான் வருகிறது. தங்களால் ஆளப்படும் மக்களின் உணர்வுகளை, அவர்களது எண்ணங்களை அறியாத அரசுத் தலைவராகக் கலைஞர் செயல்பட்டிருக்கிறார் என்பது வியப்பாகவும் இருக்கிறது.

எனினும், இந்தத் தேர்தலில் தி.மு.க கூட்டணி பெற்றிருக்கும் மோசமான தோல்வியின் பின்னால்…….. 2ஜி ஊழல் தொடங்கி ஈழப் படுகொலைகள் வரை பல காரணங்கள் வரிசை பிடித்து நிற்கின்றன.

தி.மு.க வின் வரலாற்றில், ஊழலுக்குப் பிள்ளையார் சுழி இட்டவர் என்னும் பெருமையைப் பெற்றிருக்கும் கலைஞர்( தி.மு.க வின் முதலாவது அமைச்சரவையின் தலைவராக இருந்த அண்ணா ஊழல் வதந்திகளுக்கு ஆட்படவில்லை) இந்தத் தடவை தனது துணைவி உட்படப் பலர் இந்த ஊழல் சாக்கடையில் புரண்டெழுந்து ‘முத்துக் குளிக்கும்’ வாய்ப்பினைத் தாராளமாகவே வழங்கியிருக்கிறார் என்னும் சந்தேகம் தமிழக மக்களிடம் பதிந்து விட்டிருக்கிறது.

        முதலில் அமைச்சர் ராசா, தொடர்ந்து அவரது மகள் கனிமொழி என ஊழலின் பரிமாணம் விரிவடைந்த நேரத்தில் தேர்தலும் இடம் பெற்றது ஒரு காரணம் என்றால்; தமிழகத்தில் ‘கட்டெறும்’பாகிக் கொண்டிருக்கும் காங்கிரசுக் கட்சி, இறுதி நேரத்தில் கலைஞரை மிரட்டும் பாணியில் செயலில் இறங்கியதும்…… தனது மகள் கனி மொழியைப் பாதுகாப்பதற்காக அக்கட்சிக்கு 63 தொகுதிகளைத் தாரை வார்த்ததும் மற்றொரு  காரணம் எனலாம்.

இவை மட்டும் அல்லாமல்,  ‘அஞ்சாநெஞ்ச சாகசம்’ புரிந்து தேர்தலில் வெற்றிக் கனியைப் பறிக்கும் மதுரை வித்தையாளரின் கரங்களைத் தேர்தல் ஆணையம் சாதுர்யத்துடன் முடக்கி விட்டிருந்தது. போதாதென்று, கலைஞரின் ‘பேரன்கள்’ திரைப்படத்துறையின் ’ஆக்டோபஸ்’களாய் உருவாகியதால் பாதிப்புற்றவர்கள் கலைஞரின் குடும்ப ஆதிக்கத்துக்கு எதிராகக் களமிறங்கி இருந்தார்கள்.

ஈழத்தமிழருக்குத் துரோகம் இழைத்த காங்கிரசுக்கு எதிராக சீமான் தலைமையில் நாம் தமிழர் இயக்கம் செயல்பட்டதால், அதன் கூட்டணிக் கட்சியான தி.மு.கவின் செல்வாக்கும் சேர்ந்தே சரியத் தொடங்கியது.போதாதென்று, தங்கபாலுவின் நடவடிக்கைகளால் உருவான உட்கட்சிப் பூசல்கள்…….

மாநிலம் தழுவிய மின் தட்டுப்பாடு…….  ஊழல் பிரச்னை காரணமாக கலைஞரின் குடும்பதிற்குள்ளேயே உருவான முறுகல்கள்…….. ஆகியனவும் இவற்றோடு இணைந்து கொண்டன.

தி.மு.கவின் பங்குக்கு, குடும்ப ஆட்சியும்;  காங்கிரசின் பங்குக்கு இனத் துரோகமும் என இவ்விரு கட்சிகளினதும் சம அளவிலான பங்களிப்பினால் ; அவற்றுடன் இணைந்து கொண்ட பா.ம.க வும், விடுதலைச் சிறுத்தைகளும் பலியாகி விட்டதாகவே தெரிகிறது.

மக்களாட்சியின் வலிமையினை நிரூபித்திருக்கும் இந்தத் தேர்தல் முடிவுகள் தமிழகத்தை   வளர்ச்சிப் பாதையில் இட்டுச் செல்லுமாயின்; அது புதிதாக ஆட்சியில் அமரப்போகும் அ.தி.மு.க வுக்குப் பெருமை சேர்க்கும்.

  [ 14-05-2011 அன்று http://www.eelanation.com  ல் வெளியானது]

குட்டித்தீவில் குமுறல்கள் ஓயவில்லை!-02

மகாவம்சமும்; மகிந்தவின் தமிழினத் துவம்சமும்!

“சர்வசித்தன்”

சுதந்திர இலங்கையின் ஒன்பதாவது வருடத்தில் (1957 ல்); ஈழத்தமிழர்களது அரசியல் கோரிக்கைகளில் சிலவற்றையேனும் வழங்கும் வகையில்; தமிழர்களது தாயகமான வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில்; அதிக தொகுதிகளில் நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதித்துவத்தைக் கொண்டிருந்த இலங்கைத் தமிழ் அரசுக் கட்சியுடன், ஓர் உடன்படிக்கையினை ஏற்படுத்திக் கொண்டவர் எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி.பண்டாரநாயகா.

இவ் ஒப்பந்தம்; ஈழத்தமிழர்களின் தாயகக் கோட்பாட்டினையும், அவர்கள் தமது பிரதேசங்களைத் தாமே (ஓரளவு) நிர்வகிக்கும் உரிமையினையும் வழங்குவதாக அமைந்திருந்தது.

சிங்களத் தலைவர் ஒருவர், தமிழ்த் தலைமையுடன் ஏற்படுத்திக் கொண்ட இவ் உடன்படிக்கை வரலாற்று முக்கியத்துவம் பெற்றதாயும் விளங்கியது எனலாம்.

ஆனால்,”பண்டா-செல்வா ஒப்பந்தம்” என அழைக்கப்பட்ட இந்த உடன்படிக்கை; அன்று எதிர்க்கட்சியில் இருந்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சியினாலும்,சில பௌத்த மத பீடங்களாலும் நிராகரிக்கப்பட்டு முடிவில் அதனை உருவாக்கியவராலேயே (பண்டார நாயகா) கிழித்தும் வீசப்பட்டது !

இத்தனைக்கும் அன்று அவ் உடன்படிக்கையினை உருவாக்கியவரான பண்டார நாயகா, இலங்கை; பிரித்தானியாவின் குடியேற்ற நாடாக இருந்த சமையத்தில்-அதாவது இந்த உடன்படிக்கை உருவாவதற்கு முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பே 1926 ஜூலையில்; இலங்கையில் இருந்து வெளியான Ceylon Morning Leader (சிலோன் மோர்னிங் லீடர்) பத்திரிகையில் இலங்கையின் நிர்வாக முறைமை “கூட்டாட்சி” அமைப்பாக இருப்பதே ஏற்புடையது என்பதை வலியுறுத்திக் கட்டுரை ஒன்றினை எழுதியிருக்கிறார்!

அதில், “தமிழர்கள்; கரையோரச் சிங்களர்கள்; மலையகச் சிங்களர்கள் ஆகிய மூன்று சமூகப்பிரிவினர்களும் ஆயிரம் வருடங்களுக்கும் மேலாக இந் நாட்டில் வாழ்ந்து வந்த போதும்; அவர்கள்  ஒருவரோடொருவர் இணைந்துவாழ விரும்பவில்லை என்பதையே வரலாறு எமக்குக் காட்டுகிறது.

அவர்கள் தங்கள் மொழி,சமயம் மற்றும் பழக்கவழக்கங்களில் தனித் தன்மையினைப் பேணுவதால் இவையாவும் காலப் போக்கில் மறைந்து விடும் என ஓர் முட்டாள் மட்டுமே நம்பமுடியும்.” என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

இலங்கை ஆங்கிலேயர்களது குடியேற்ற நாடுகளுள் ஒன்றாக இருந்த சமையத்தில் இவ்வாறான எண்ணப் போக்கினைக் கொண்டிருந்த அவர், இலங்கை சுதந்திரம் பெற்ற அடுத்த வருடமே, அன்று ஆட்சி அதிகாரத்தினைத் தமது கைகளில் வைத்திருந்த டி.எஸ்.சேனாநாயகாவின் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியில் இருந்து வெளியேறிச் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திராக் கட்சியினை நிறுவினார்.

1956 ஆம் வருடத் தேர்தலின் போது, தமது கட்சி வெற்றி பெற்றால் இலங்கையின் ஆட்சி மொழி சிங்களமாக அமையும் என்னும் உறுதி மொழியினைச் சிங்களப் பெரும்பான்மை மக்களிடம் வழங்கினார்.

அவ்வாறே அவரது கட்சி அத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றதும், இலங்கை சிங்களருக்கு மட்டுமே உரியது என்னுமாப் போல் இலங்கையின் ஆட்சி மொழி சிங்களம் மட்டுமே என்னும் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

இதனை எதிர்த்து காலிமுகத் திடலில் அறவழியில் தமது எதிர்ப்பினைத் தெரிவித்த தமிழ்த் தலைவர்களுக்கு அன்று பரிசாகக் கிடைத்தவை அரச காவலர்களது ‘குண்டான் தடி” அடிகளே என்பதை யாவரும் அறிவர்.

இதன் தொடர் நிகழ்வுகளாக அமைந்த தமிழர்களது அறவழிக் கிளர்ச்சிகள் காரணமாகவே 1957ல் “பண்டா-செல்வா” ஒப்பந்தம் உருவாக்கப்பட்டது.

இதனை எதற்காக இங்கு குறிப்பிடுகிறேன் என்றால்…… இயல்பிலேயே நியாயம் அறிந்தவர்களாக; இலங்கையில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இரு வேறு இனங்களின் வரலாறும் அவர்களது தன் மானமும், பண்பாடும் தெரிந்தவர்களாக; இருக்கும் தலைவர்களே, தங்களது அரசியல் ஆசைகளை நிறைவேற்றும் பொருட்டுத் தாம் அதுவரை கொண்டிருந்த, அல்லது நம்பியிருந்த உண்மைகளுக்கு எதிராகச் செயல்பட ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள் என்பதை விளக்கத்தான்…!

ஆரம்பத்தில் ஓர் பொதுவுடமைச் சிந்தனையாளனாக; சிங்கள-தமிழ்  இனங்களது நாடித்துடிப்பினை உணந்தவராக விளங்கிய பண்டார நாயகா; ஆட்சி அதிகாரத்தின் மீது கொண்ட மோகம்; சுதந்திர இலங்கையில் தமிழர்களை இரண்டாந்தரக் குடிமக்களாக மாற்றுவதற்கே வழி அமைத்தது!

இதே போன்று , 1990 களில் சிங்கள இளைஞர்கள் பலர் அன்றைய அரசினால் வேட்டையாடப்பட்ட போது, மனித உரிமைகளுக்காகக் குரல் எழுப்பிவந்த மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ, தமது கையில் ஆட்சி அதிகாரம் கிடைத்த சமையத்தில் ஓர் இனத்தையே அழிக்கும் “மா பலி” அசுரனாக அவதாரம் எடுத்து… இன்று உலக நாடுகளின் கண்டனத்துக்கு ஆளாகி இருக்கிறார்.

இவ்வாறெல்லாம்…. இவர்கள் – அதாவது சிங்களத் தலைவர்கள்……. தமிழர்களுக்கு எதிராகச் செயல்படக் காரணம் யாது………?

இதன் விடை; புரியாத ஒன்றாக இருப்பினும்….. மகாவம்ச காலந் தொட்டே

இலங்கையின் பெரும்பான்மைச் சமூகத்தின் மனதில் ஊட்டப்பட்டுவந்த தமிழர் எதிர்ப்புணர்வு, காலங்காலமாக அந் நாட்டின் ஆட்சியாளர்களின் அதிகார வெற்றிகளுக்கு ஆதாரமாக இருந்து வந்துள்ளதைக் காணமுடியும்.

கி.பி ஆறாம் நூற்றாண்டில் மகாநாம தேரரால் தொகுத்து எழுதப்பட்டதாகச் சொல்லப்படும் ‘மகாவம்சம்’ சிங்கள அரச வம்சத்தினரது வரலாறு குறித்துக் கூறுவன அனைத்தும் ஆதார பூர்வமானவை அல்ல. எனினும் அதில் காணக் கிடைக்கும் தகவல்களின் அடிப்படையில் இலங்கையில் சிங்கள இனம் உருவான நிகழ்வும், அது தனக்கென ஆட்சி அதிகாரங்களை வளர்த்துக் கொண்ட வரலாறும் கட்டமைக்கப் பட்டிருக்கிறது. சிங்களரைப் பொறுத்த மட்டில் அதுவே அவர்களது வரலாற்றுச் சிறப்பினைக் கூறும் நூல் என்னும் பெருமைக்கு உரியது !

இந்த மகாவம்சத்தின் இருபத்திரண்டாம் அத்தியாயத்தில் உள்ள 78 முதல் 88 வரையிலான வரிகள்; சிங்கள அரசனும், இன்றைய சிங்கள ஆட்சியாளர்கள் ; தமிழர்களை அடக்கி வெற்றி கொள்வதற்கு ஆதர்ச புருஷனாகவும் போற்றப்படும் “துட்ட கெமுனு” அல்லது காமினி அபயனது இளமைக் கால நிகழ்வு ஒன்றினைக் குறிப்பிடுகிறது.

அன்று இலங்கையின் களனி ராஜ்யத்தின் அரசனாயிருந்த காகவண்ணதீசனின்  இரு புதல்வர்களுள் ஒருவனான காமினி அபயனும்,அவனது சகோதரன் தீசனும் சிறுவர்களாக இருந்த சமையத்தில், அவர்களது தந்தை பௌத்த பிக்குகளை வரவேற்று அவர்களுக்கு விருந்தளிக்கிறான். அவர்கள் உண்டபின் எஞ்சிய உணவினைத் தேவப் பிரசாதமாக ஏற்கும் மன்னன் அதனைத் தனது இரு பிள்ளைகளிடமும் பகிர்ந்தளிக்க முற்படுகிறான்.  எனவே அதனை மூன்று பங்குகளாகப் பிரித்துத் தன் புதல்வர்களிடம் அளிக்கிறான்.

அவர்கள் அதனை உண்ணும்போது ஒவ்வொரு தடவையும் ஓர் உறுதி மொழியினை எடுத்துக் கொள்ளுமாறு பணிக்கிறான்.

முதல் பங்கினை உண்ணும் போது “ எமது சந்ததியினைப் பாதுகாக்கும் தூயவர்களான புத்த சாதுக்களை எப்போதும் போற்றுவோம். அவர்களது விருப்பங்களுக்கு எதிராக ஒருபோதும் செயல் படமாட்டோம்” எனவும்; இரண்டாவது பங்கினை உண்ணும் போது,” சகோதரர்களாகிய நாமிருவரும் என்றும் முரண்பட மாட்டோம்” எனவும்; மூன்றாவது பங்கினை உண்ணும் சமையத்தில்..” தமிழர்களோடு ஒருபோதும் போர் புரியோம்” எனவும் சங்கற்பம் செய்யும் படி கூறுகிறான்.

முதல் இரு பங்கினையும் தம் தந்தை கூறியவாறு ஏற்றுக் கொண்ட புதல்வர்கள்……  “தமிழர்களுடன் போர் புரியோம்” என்னும் மூன்றாவது வேண்டுகோளினை மட்டும் ஏற்றுக் கொள்ளாது சென்று விடுகிறார்கள். காமினி அபயனோ அதனைக் கோபத்தோடு வீசி எறிந்துவிட்டுத்  தனது இடத்துக்குச் சென்று , படுக்கையில் கைகளையும்,கால்களையும் மடக்கியவாறு படுத்துக் கிடக்கிறான்.

அவ்வாறு  கிடக்கும் தன் மைந்தனிடம் அதற்கான காரணத்தை அவனது தாயான விகாரதேவி கேட்டதற்கு… அவன்..” அம்மா.. இதோ இந்தப் பக்கம் சமுத்திரம், அங்கே கங்கைக்கு அப்பால் தமிழர்கள்…. இவ்வாறிருக்கையில் நான் எப்படி அம்மா கால்களையும் கைகளையும் நீட்டியவாறு உறங்குவது  ?… “ என்றிருக்கிறான்.

சிறு வயதில் தமிழர்களோடு பகைமை பாராட்டமாட்டேன் என உறுதி மொழி எடுக்க மறுத்த காமினியே, பின்னாளில் தமிழ் மன்னன் எல்லாளனைப் போரில் வென்று அநுராதபுர நகரைச் சிங்களர்களுக்கு உடமையாக்கினான் என்னும் தகவலைப் பதிவு செய்திருக்கிறது மகாவம்சம்.

அந்தக் காமினி அரசனை ஏற்றிப் போற்றும் மகாவம்சத்தைத் தமது “கீதை’யாக எண்ணும் சிங்களத் தலைமைகள்,  தாமும்,  மற்றொரு ‘துட்ட காமினி’யாக உருவாவதற்குக் கனவு கண்டார்கள். தங்கள் ‘கனவுகளை’ நனவாக்க அவர்களுக்குக் கிடைத்த சுலபமான வழி, தமிழர்களை எதிர்ப்பது என்றாயிற்று.  இந்த வரலாற்றுத் துவேஷமே இன்று ஈழத் தமிழர்களை; மகிந்த துவம்சம் செய்யும் அளவுக்குப் புரையோடிப் போயிருக்கிறது.

[குமுறல்கள் தொடரும்]

[13-05-2011 “ஈழநேசன்” இணைய இதழில் வெளியானது]

 

குட்டித்தீவில் குமுறல்கள் ஓயவில்லை! [ புதிய கட்டுரைத் தொடர்]

தொடரினுள் புகு முன் சில வார்த்தைகள்…..

[சுமார் இருபத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன்னர், மலேசியாவின் முன்னணிப் பத்திரிகை ஒன்றில் “குட்டித்தீவைக் குலுக்கும் குமுறல்கள்” என்னும் தலைப்பில் ஈழத்  தமிழர்களது அரசியல்-ஆயுதப் போராட்டம் குறித்த எனது கட்டுரைத் தொடர் வெளியாகி இருந்தது.  1986 ஆம் ஆண்டு அது ,நூலாகவும் வெளியீடு கண்டது.

ஆயுதப் போராட்டத்தின் ஆரம்பகாலங்களில் எழுதப்பட்ட அக் கட்டுரைத்தொடரில் குறிப்பிடப் பட்டிருந்த ஈழத் தமிழர்களது எந்தவொரு உரிமைக் கோரிக்கையும் நிறைவேற்றப் படாமலேயே… அந் நீண்ட உரிமைப்போர் முடித்து வைக்கப்பட்டு மேலும், இரண்டு வருடங்கள் உருண்டோடியும் விட்டது!

ஆம், ஈழத்தமிழர்களது இதயக் குமுறல்கள் இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் இந் நேரத்தில்…….. இந்தத் தலைப்பில் மற்றுமோர் தொடரினை எழுதுவது பொருத்தமானது என நினைக்கிறேன்]

மூன்றாயிரம் அமெரிக்கப் பொதுமக்களைப் பலி கொண்ட ஒசாமா-பின்-லாடனைக் கொன்று தனது நாட்டு மக்களுக்கு நீதியினை அளித்து விட்டதாகப் பெருமைப் பட்டுக் கொள்கிறது அமெரிக்கா! அதற்கு ஆதரவாக உலக நாடுகள் பலவும் தங்கள் மகிழ்ச்சியையும் பாராட்டுதல்களையும் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன……..

ஒசாமாவின் இயக்கம் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்துக்கும் அதன் கூட்டணியில் செயலாற்றும் மேற்கு நாடுகளுக்கும் எதிராக; இஸ்லாமியப் புனிதப் போரினைப் பிரகடனஞ்செய்து அதனை நிறைவேற்றும் பொருட்டு வன்முறையினைத் தன் வழிமுறையாகக் கொண்டது!

அவ்வியக்கத்தின் பின்னணியில் ‘அமெரிக்க எதிர்ப்பு’ என்னும் உணர்வே மேலோங்கி இருந்தது. உலக நாடுகளின் உள் விவகாரங்களில் தன் மூக்கை நுழைத்துக் கொண்டு அதன் மூலம் தனது வர்த்தக மற்றும் ஏகாதிபத்திய விரிவாக்கத்துக்கு அடித்தளமிடும் அதன் போக்கினுக்குப் பதிலடி தரும் நோக்கத்தோடு செயல்பட்டது ஒசாமாவின் ‘அல்கைடா’.

அதுமட்டும் அன்றி, இஸ்லாமிய அடிப்படை வாதத்துக்கு ஆதரவாக இயங்குவதாக உலகின் இஸ்லாமிய அரசுகள் சிலவற்றாலும் புறந்தள்ளப்பட்ட இயக்கமாகவும் அது இருந்தது.

அவ் இயக்கத்தின் இலக்குகளாகப் பெரும்பாலும் பொதுமக்களே இடம் பெற்றிருந்தார்கள். பொது மக்கள் பயணம் செய்யும் விமானங்கள்; பொது மக்கள் வேலைபார்க்கும் இடமாகவும் வர்த்தக நிலையமாகவும் இருந்த உலக வர்த்தக மையம் இவ்வாறு அமெரிக்க/மேற்குலக நாடுகளின் இராணுவக் கட்டமைப்புகளைக் கைவிட்டுவிட்டு அப்பாவி மக்களின்மீது தாக்குதல்களை நடாத்திக் கொண்டிருந்த அந்த இயக்கமும் அதன் தலைவனும் பயங்கரவாத முத்திரை குத்தப்படுவதில் தவறேதும் கிடையாது.அவ்வாறு செயல்படும் இயக்கங்கள் அடக்கப்படவும்,அழிகப்படவும் வேண்டும் என்பதில் கருத்து வேறுபாடுகள் எழுவதற்கும் இடமில்லை!

ஆனால், ஓர் அரசினால் தொடர்ந்து முதல் முப்பது வருடங்கள் அரசியல் ரீதியாயும்; அதன் பின்னர் இராணுவ நடவடிக்கைகளாலும் பழிவாங்கப் பட்ட ஓர் இனத்தின் விடுதலைக்காக, நிர்ப்பந்தம் காரணமாக ஆயுதம் ஏந்திய தமிழர்களுக்கு எதிராக உலக நாடுகள் யாவும் அதனைப் பயங்கரவாத முத்திரை குத்தி அழித்துவிட்டு…….. இப்போது  அவ்வாறு அழிதொழித்த அரசு மீது மனித உரிமை மீறல்கள் என்னும் போர்வையில் அறிக்கைப் போர் ஒன்றினை ஆரம்பித்து விட்டிருக்கின்றன.

உண்மையில் இந்த உலக அரசுகளுக்குப் பயங்கரவாதத்துக்கும், விடுதலைப் போராட்டத்துக்கும் உள்ள வேறுபாடு தெரியாதா ? அல்லது, இப்போது சுதந்திர நாடுகளாக இருக்கும் தேசங்கள் ; தாம் சுதந்திரம் பெற எந்தவொரு சந்தர்ப்பத்திலாவது ஆயுதத்தின் உதவியினை நாடவில்லையா..?

பாலஸ்தீன மண்ணில் அறுபத்தி மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னர் இஸ்ரேல் என்னும் ஓர் நாட்டினை உருவாக்கிய அமெரிக்கா, அப்போது அகிம்சைப் போரில் ஈடுபட்டிருந்த யூத மக்களுக்காகவா, அங்கு ஓர் நாட்டினை உருவாக்கிக் கொடுத்தது?

இதே வரலாறு தானே இன்றைய தென் சூடான் வரை தொடர்ந்து வருகிறது……?

இது இவ்வாறிருக்கையில்……. ஈழத் தமிழர்கள் விடயத்தில் மட்டும், சர்வதேசம்  முரணான போக்கினைக் கடைப்பிடிப்பதுதான் ஏனென்று புரியவில்லை.

ஓர் இனத்தையே திட்டமிட்டு அழிக்கும் அரசின் செயல்பாடுகளை மூடிமறைத்து, நடை பெற்றிருப்பது ‘மனித உரிமை மீறல்கள்’ என்று ஒப்புக்கு ஓர் அறிகையை வெளியிடுவதால், அந் நாட்டில் தொடர்ந்தும் தமிழினம் பாதுகாப்புடனும், அதற்குரிய உரிமையுடனும் வாழ வழி கிட்டும் எனச் சர்வதேசம் நம்பினால்…அது வெறும் பகல் கனவே!

ஆங்கிலேயர்களிடம் இருந்து இலங்கை சுதந்திரம் பெற்ற நாள் முதல் அங்கு இடம்பெற்று வந்த அரசியல்/சமூக நடைமுறைகளை ஊன்றிக் கவனிப்பவர்கள் , அந் நாட்டின் இரு தேசிய இனங்களும் உரசல்கள் ஏதுமின்றி வாழ வேண்டுமாயின் அவர்கள் தங்கள் தங்கள் பிரதேசங்களில் தங்களுக்கான அரசியல்/சமூக நிர்வாக உரிமையினைப் பெற்றிருத்தல் அவசியம் என்பதைப் புரிந்து கொள்வர்.

இதற்கு, அந் நாட்டில் வாழும் தமிழர்-சிங்களர் இவ்விரு இனத்தினதும் வரலாறு, மனோபாவம், அதன் தலைவர்களால் தூண்டப்படும் இன பேதம் என்பன பற்றிய அடிப்படை அறிவு அவசியமாகிறது.

இவ் விபரங்களோடு, சிங்களப் பெரும்பான்மை இனம் பெற்ற சுதந்திரத்தை ஈழத் தமிழினமும் அனுபவிப்பதற்காய் அவ்வினம் மேற்கொண்ட முயற்சிகள்;  ஆறு தசாப்தங்களாகக் [ 60 வருடங்களாய்] கானல் நீராய்த்  தொடர்வதை ஓர் ”பறவைப் பார்வை”யில் அளிக்கும் தொடர் இதுவாகும்.

சர்வசித்தன்.

[மே 06; 2011 “ஈழ நேசன்” இணைய இதழில் வெளியானது]

(மீதி அடுத்த வாரம்………..)