தந்தை செல்வா, அன்றே சொன்னார்….![ குட்டித்தீவில் குமுறல்கள்……. பகுதி-03]

“சர்வசித்தன்”

உலகப் பற்றினை உதறித் தள்ள முற்படும் ஞானியர் கூடத் தம் தாயின் மீதுள்ள பாசத்தைக் கைவிட இயலுவதில்லை!

ஆதிசங்கரரில் ஆரம்பித்துப் பட்டினத்தடிகள் வரை இந்த வரலாற்றைக் காணலாம்…..

இறைவன் மீது பக்தி கொண்டு,  அவனது புகழ்பாடித் திரிந்த இறை அடியார்கள் கூட, அந்த இறைவனைப் போற்றும் போது……

“தாயிற் சிறந்த தயாவான தத்துவனே….” என்றும்

“தாயினும் நல்ல தலைவன்…” என்றும்  ….

தாயை முன்னிலைப்படுத்தியே தங்கள் கருத்துகளைப் பாடல்களாய் வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார்கள்.

ஓர் இனத்தின் குமுறல்களை எழுத வந்த இடத்தில்…. இது என்ன இடை நடுவில்… ’தாய் பற்றிய புராணம்’ என்று குழம்புகிறீர்களா?

உலக உறவுகளில் எந்தச் சந்தர்ப்பத்திலும் பிரிக்கவோ, விலக்கி வைக்கவோ முடியாத உறவு… தாயின் மீதான உறவு.  பறவைகள்.. விலங்குகளுக் கிடையே கூட இந்த உறவு குறிப்பிட்ட காலம் வரை பிரிக்க முடியாத ஒன்றாகவே இருக்கிறது.

வீட்டில் தங்கள் வளர்ப்புப் பிராணிகளை வைத்திருப்போர் இதனைக் கண்கூடாகக் காணமுடியும்…

தன் குஞ்சுகளுக்காகப் போராடும் கோழிகள்; தனது குட்டிகளையும், கன்றுகளையும்  ‘மடிகளை’(முலை) நோக்கி இழுத்துவிடும் ஆடு-மாடுகள் என இந்தத் தாயன்பு எல்லா உயிர்களிடத்தும் விரவிக் கிடப்பதை எவரும் மறுப்பதில்லை.

மனித வரலாற்றில்…… இந்தத் தாயினுக்கு ஒப்பாகச் சொல்லப்படுபவை….. ஒருவரது மொழியும்; அவர் பிறந்த மண்ணும் ஆகும்.

மொழியைத் தாய் மொழி என்றும், பிறந்து வாழும் மண்ணைத்  தாய்மண் அல்லது தாயகம் என்றும் சொல்வது உலகின் எந்த மொழி பேசுபவர்க்கும்,எந்த நாட்டைச் சேர்ந்தவர்க்கும் பொதுவான ஒன்று.

மனித இனம் தனது எண்ணங்களைப் பிறருடன் பகிர்ந்து கொள்ள ஆரம்பித்த அன்று மொழியும்; அதன் பின்னர் அவன் தனது நாடோடி வாழக்கையைக் கைவிட்டு ஓரிடத்தில் நிலையாக வாழ ஆரம்பித்த போது  அவனுக்கு என்று ஓர் இடமும் உறுதியானது.

மனித இனத்தின் முதல் இரு அடையாளங்களாய் அமைந்த இந்த மொழியையும், அவன் வாழும் மண்ணையும் அவன் தன் தாயினும் மேலாக எண்ண ஆரம்பித்தான், நேசித்தான் . எனவே தான் இவை இரண்டுமே ’தாய்’ என்னும் அடை மொழியால் சிறப்படைகிறது.

இவை தன்னிடமிருந்து பறி போவதையும், இவற்றில் ஒன்றினைத் தானும் இழப்பதையும் அவனால் பொறுத்துக் கொள்ள இயலுவதில்லை.

தாயை நேசிக்கும், போற்றும் எந்த மனிதனுக்கும் ஏற்படும் உடனுறை உணர்வு இது எனலாம்.

மனிதன் என்னும் பொதுப் பெயரில் உருவான இனம்; பின்னர், பேசும் மொழியாலும்,வாழும் இடத்தாலும் தனக்கென ‘இன’ அடையாளங்களை ஏற்படுத்திக் கொண்டு… அதனைப் பாதுகாப்பதே தனது பெருமை என்னும் நிலையை அடைந்தது.

குறிப்பிட்ட மொழி பேசும் மனிதர்கள் கூடிவாழும் இடம் அவர்களது நாடாயிற்று. இந்தக் கூட்டு வாழ்க்கையே காலப் போக்கில் அவர்களுக்கு எனக் கலாச்சாரத்தையும்,பண்பாட்டினையும் தோற்றுவித்தது.

இவற்றைப் பேணுவதும், போற்றுவதும் அவர்களது தனி உரிமையாகவும், பெருமையாகவும் நிலைபெற்றது.

எனவேதான்….. ஓர் இனத்தை- அதன் அடையாளத்தை அழிக்க வேண்டுமாயின் அதன் மொழியையும், அவ்வினம் ஒன்றாகக் கூடிவாழும் இடத்தையும் அழித்து விட்டால் போதும் என்னும் திட்டத்தினை ; இன்று நாகரீகத்தில் முதிர்ச்சி அடைந்து விட்டதாகப் பேசும் சில நாடுகள் ஆங்காங்கே அரங்கேற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன.

இவ்வாறான நாடுகளின் வரிசையில் முதலிடம் பிடிப்பதற்காக ஓடிக் கொண்டிருக்கும் நாடு ஸ்ரீலங்கா என்றால் மறுப்பதற்கில்லை!

பிரித்தானிய அரசு, தனது நிர்வாக எளிமைக்காக இலங்கைத் தீவின் இரு தேசிய இனங்களையும் ஒரே அலகின் கீழ் அமைத்துத் தனது ‘வர்த்தக வேட்டையை’ நடாத்தி வந்தது. அதே நிர்வாக முறையின் கீழ், மக்கட் தொகையில் அதிகமாக இருந்த சிங்களர்களிடம் நாட்டைக் கையளித்து விட்டும் சென்றது.

ஆங்கிலேயர்களிடம் இருந்து  சிங்களப் பெரும் பான்மையிடம் அரச நிர்வாகம் வழங்கப்பட்ட நாளே இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்த நாளாக உலகப் பதிவேட்டில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.

ஆனால், ஈழத் தமிழர்களின் சுதந்திரம் படிப்படியாகப் பறி போவதற்கு வகை செய்யப்பட்ட நாளே அது என்பதைச் சுதந்திர(?) இலங்கையின் அரசியல் வரலாறு கடந்த அறுபத்து மூன்று வருடங்களாய் நிரூபித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

பதினாறாம் நூற்றாண்டில் போர்த்துக்கேயர்கள் இலங்கைத் தீவில் காலடி வைக்கும் வரை, அங்கு தமிழர்களுக்கென ஓர் அரசும், சிங்களர்களுக்குத் தனியான அரசுகளும் இருந்து வந்தன. அன்றைய கால வழக்கப்படி அரசர்களுக்கிடையில் எழும் முரண்பாடுகளால் இரு நாடுகளுக்கிடையே போர்களும் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால், தமிழர்களும் சிங்களர்களும் தங்களது தாயகத்தில், தங்கள் மொழி, பண்பாடு இவற்றினைத் தொடர்ந்து பேணும் நிலை இருந்து வந்துள்ளது.

போர்த்துக்கேயர்களைத் தொடர்ந்து ஒல்லாந்தரும், அவர்களின் பின் ஆங்கிலேயர்களும் இலங்கைத்தீவின் நிர்வாகத்தினைச் சுமார் நானூறு வருடங்களுக்கும் மேலாக தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்த காலத்தில் தான் அத்தீவின் இரு இன அரசுகளது நிர்வாகமும் ஒன்றாக  இணைக்கப் பட்டது.

எனினும், மக்கள் தொகையின் அடிப்படையில் ஆட்சி அதிகாரத்தினைப் பெற்றுக் கொண்ட சிங்கள இனத்தின் தலைமை, மீண்டும் தமிழர்கள் தங்கள் ஆட்சி உரிமைக்காகப் போராடும் வலிமையினை ஒடுக்கும் வகையில் தனது திட்டங்களைத் தீட்டலாயிற்று.

அதன் முதல் படியாக, அந் நாட்டின் தமிழ் பேசும் மக்களது எண்ணிக்கையினை மட்டுப்படுத்தும் சட்டம் ஒன்றினை இயற்றியது. இது தமிழ் பேசும் மக்களில் ஒரு பகுதியினரை வெளியேற்ற என உருவாக்கப்பட்ட மறைமுக ‘இன ஒழிப்புக் கொள்கை’ எனலாம்.

இலங்கை; சுதந்திரம் அடைந்ததும் சிங்களப் பெரும்பான்மை அரசு கொண்டு வந்த மலையகத் தமிழர்களைப் பாதித்த இந்தப் ‘பிரஜா உரிமைச் சட்டம்’, ஏற்கனவே சிறுபான்மை இனத்தினராக இருக்கும் தமிழர்களைக் குரல் அற்றவர்களாக்கும் முயற்சியாகவே கருதப்பட்டது.

இச்சட்டம் நாடாளுமன்றத்தில் ,விவாதத்திற்கு வந்தபோது ஈழத்தமிழர்களின் அரசியல் விடுதலைகாக அடுத்து வந்த முப்பது ஆண்டுகளாகப் போராடிய ‘தந்தை செல்வா’ அவர்கள்; “ இன்று மலையகத்தவர்களை நாட்டை விட்டு விரட்டும் சிங்கள அரசு, நாளை ஈழத்தமிழர்களையும் விரட்டுவதற்கு முன்வரலாம்” எனக் கூறிய வார்த்தைகள், இன்று அந் நாட்டு அரசின் செயல்கள் மூலம் செயலுருப் பெறுவதாகவே தெரிகிறது.

( குமுறல்கள் தொடரும்….)

[ www.eelanation.com ல் 20-05-2011 ல் வெளியானது]

மே18, 2009 ல்…. ஈழத்தமிழினத்தைத்…

துடைத்தழித்தது ஸ்ரீலங்கா; துணை நின்றது இந்தியா ; தூங்கிக் கிடந்தது சர்வதேசம்!

சர்வசித்தன்

ஐ.நா நிபுணர் குழுவின் ‘இலங்கை அரசின் மனித உரிமை மீறல்கள்’ தொடர்பான அறிக்கை வெளியான சமையம்;

என்னையும்… எனது ‘உணர்வுகளை’யும் தெரிந்த நண்பர் ஒருவர் என்னிடம்,

“ சார் இப்போது உங்களுக்குத் திருப்தி தானே…….? கொடுங்கோலன் ராஜபக்‌ஷ செய்த இனக் கொலைகளைச் சர்வதே நிபுணர்கள் கண்டித்திருக்கிறார்கள் அல்லவா ?” என்றார் அப்பாவித் தனமாக……!?

நண்பரது வார்ததைகளில் இருந்த அவரது நிம்மதியை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது என்றாலும்….. அவருக்கு நான் சொன்ன பதில்…

உங்கள் இன உணர்வினை நான் மதிக்கிறேன்…..ஆனால், இந்த நிபுணர்கள் குழுவின் அறிக்கையினைக் கண்டு என்னால் மகிழ்ச்சி அடைய முடியவில்லை…. காரணம்….பசித்திருப்பவனுக்குப் படி அரிசி வழங்குவதையும்; பலியாகிப் போனவனுக்கு வாய்க்கரிசி போடுவதையும்…. பொத்தாம் பொதுவாக அரிசி வழங்கினார்கள் எனக் கூறித் திருப்தி அடைவதைப் போன்றதே இதுவும்’  என்பதாகும்.

எனது இந்தப் பதில் அவரை அசர வைத்து விட்டது என்றே சொல்லவேண்டும்! அவரை மட்டும் அல்ல இன்று அந்த நிபுணர்கள் குழு அளித்திருக்கும் அறிக்கையைப் படித்த இன உணர்வும், மனிதாபிமானமும் உள்ள எந்தத் தமிழருக்கும் ஏற்படும் எண்ணமே இது என்பதில் எனக்குத் துளியளவும் ஐயமில்லை!

ஆம், ஏற்கனவே முடிக்கப்பட்டு விட்ட ஓர் செயல் குறித்து  ஆராய்ந்து அறிக்கைகளை வெளியிடும் ‘சப்பைக் கட்டுகள்’ தாம் இவை!.

கொலையை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டுக் கொலையுண்டவனின் உடலைப் பரிசோதனை செய்வது போன்றதே இந்த அறிக்கைகைகளும், ஆய்வுகளும் என்பதே எனது தனிப்பட்ட கருத்து.

இதில் உடன்பாடு கொண்ட பலர் இருப்பார்கள் என்பதும் எனது நம்பிக்கை.

அது மட்டும் அல்ல, அதில் குறிப்பிடப் பட்டிருக்கும் ‘மனித உரிமை மீறல்கள்’ என்னும் சொல்; மனிதர்கள் அவ்வுரிமையை மீறினால் அதனைக் கண்டிக்கும் விதமாக உபயோகிக்கப்படும் வார்த்தை. ஆனால் ’முள்ளிவாய்க்காலில் நிகழ்ந்தது மனிதர்கள் செய்யக்கூடிய கொடூரங்கள் அல்ல அவை ‘காட்டுமிராண்டித்தனமானவை’ என்று குறிப்பிட்டிருந்தால் அதனைக் கண்டு ஓரளவுக்கேனும் திருப்தி அடைய வாய்ப்பு ஏற்பட்டிருக்கும்!

ஸ்ரீ லங்கா எவ்வளவு தூரம், அதன் சிறுபானமைச் சமூகமான தமிழர்களைப் பாதுகாப்பதில் அக்கறையுடன் செயல்படுகிறது என்பதை இந்தியா உட்படச் சர்வ தேசங்களும் உணர்ந்துதானிருந்தன. இதனை அவற்றுக்கு உணர்த்திய சம்பவம் ஏற்கனவே 1983 ஜூலையில் நிகழ்ந்தேறியிருக்கிறது.

கறுப்பு ஜூலை எனப் பெயர் பெற்றிருந்த(!) அன்றைய இனக் கலவரங்களின் பின்னரே; இலங்கைத் தமிழர்கள் முதலில் இந்தியாவுக்கும்,தொடர்ந்து பல மேற்கு நாடுகளுக்கும் அகதிகளாய் இடம் பெயர்ந்தார்கள். இவ் அகதிகளைச் சர்வதேச சமூகம் ஏற்றுக் கொள்ளவும் செய்தது.

இந்தச் சம்பவத்தைத் தொடர்ந்து  அங்கு ஆயுதப் போராட்டம் முழு அளவில், தன்னை வடிவமைத்துக் கொண்டது. முதலில் ஒன்றாகவும்,பின்னர் பலவாகவும் பிரிந்து நின்றாலும் ஈழத் தமிழ்க் குழுக்களின் குறிக்கோள் ; ஈழம் வாழ் தமிழருக்கெனத் தனியான-தங்களைத் தாங்களே பாதுகாத்துக் கொள்ளும் வலிமை படைத்த பிரதேசம் ஒன்றினை உருவாக்குவது என்பதாகத் தான் இருந்தது. இதற்கு அன்றைய இந்திய அரசு துணைசெய்யவும் தவறவில்லை.

1986 ஆம் வருட முற்பகுதியில், வட மாநிலத் தமிழர்களைக் காப்பாற்றவென இந்திய விமானப் படை உணவுப் பொட்டலங்களை வீசியதில் இருந்தே—அந் நாட்டின் தமிழர்களைச் சிங்கள அரசுகள் எத்தனை தூரம் மனிதாபிமானமற்று நடாத்துகின்றன என்பதைச் சர்வதேசம் புரிந்திருக்க வேண்டும். அங்கு நடந்து கொண்டிருப்பது ஆயுதக் குழுக்களின் பயங்கரவாதம் அல்ல; அது ஓர் இன உணர்வுப் போராட்டம் என்பதை அன்றே உலக அரசுகள்  உணர்ந்து அதற்கான  தீர்வினை எட்டியிருக்க வேண்டும்.

அதுதான் போகட்டும், 1986ல் ஆரம்பித்த திம்புப் பேச்சுகளும்; பின்னர் 1987 ல் ஏற்பட்ட “ராஜீவ்-ஜெயவர்த்தனா” ஒப்பந்தமும் இலங்கைத் தீவில் நடைபெற்றுவரும் தமிழ்த் தேசிய இனத்தின் கிளர்ச்சிகள் யாவும் வெறும் பயங்கரவாதம் அல்ல அது ஓர் இனத்தின் உரிமைப் போராட்டமே என்பதை ஒப்புக்கொண்ட சம்பவங்கள் அல்லவா?

இந்திய அரசு மேற்கொண்ட முயற்சிகள் அனைத்தும் தோல்வியுற்ற நிலையில் –ஈழத்தின் ஆயுதப் போராட்டம் விடுதலைப்புலிகளின் தலைமையில் முன்னெடுத்துச் செல்லப்பட்ட நேரத்தில், நோர்வேயின் தூண்டுதலால் நடை பெற்றுவந்த பேச்சுவார்த்தைகளும்……. அவற்றின் சறுக்கல்களும், நிமிர்வுகளும்…… அதன் தொடர்ச்சியாய் 2002 ல் உருவான ‘விடுதலைப் புலிகள்- ஸ்ரீ லங்கா அரசு’ இவற்றுக்கு இடையே உருவான சமாதான உடன்படிக்கை என்பன வெல்லாம்; அந்த நாட்டில் தமிழினம் தனது பிரதேச-நிர்வாக உரிமைகளுக்காகவே போராடி வருகின்றது என்பதைச் சம்பந்தப்பட்ட இந்தச் சர்வதேச நாடுகளுக்கு  உணர்த்தியே இருக்கும்!

இவ்வாறு உலக நாடுகளுக்குத் தெரிந்தே அங்கு தொடர்ந்து கொண்டிருந்த ஓர் விடுதலைப் போராட்டம் ‘பயங்கரவாதிகளின் போராட்டமாக’ச் சித்தரிக்கப்பட்டு ; காலங்காலமாகத் தமிழினத்தை அந் நாட்டின் இரண்டாந்தரப் பிரஜைகளாக வைத்திருப்பதில் நாட்டங்கொண்ட ஸ்ரீ லங்கா அரசுக்கு ஆயுத தளபாட உதவிகளும், நிபுணத்துவ ஆலோசனைகளும் வழங்கப் பட்டு இனப் படுகொலைகள் வாயிலாக முடித்து வைக்கப்பட்டதற்கு இந்தியா உட்பட இந்த நாடுகள் அனைத்தும் ஏதோ ஒரு வகையில் காரணமாக இருந்திருக்கின்றன!

விடுதலைப் புலிகள் ‘பயங்கரவாதி’களாக இருப்பினும், அங்கு இறுதி போரின் போது அகப்பட்டிருந்த மூன்று இலட்சம் தமிழ் மக்களும் பயங்கர வாதிகள் தாமா? இவர்களையேனும் காப்பாற்ற இந்தச் சர்வதேச நாடுகளும், இந்தியாவும் எந்தவொரு முயற்சியில்தானும் இறங்காது இருந்து விட்டு……… இப்போது மட்டும் நிபுணர்கள் குழுவை அனுப்புவதும், பாழாகிக் கிடக்கும் தமிழர் பிரதேசத்தைச் சீரமைக்கப் பொருள் வழங்குவதும் வேடிக்கையாக இருக்கிறது.

உண்மையில் சர்வதேசமும் ; இந்தியாவும் ஈழத்தமிழர்களுக்கு உதவி புரிய விரும்பினால்….

அங்கு  பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாகத் தங்கள் தாயகம் என்னும் பெருமையோடு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் வடக்கு-கிழக்குப் பிரதேசங்களின் நிர்வாகத்தினை , அப்பிரதேசங்களின் சொந்தக்காரர்களான தமிழர்களிடமே வழங்கும் படி, ஸ்ரீலங்காவுக்கு ஆலோசனை அளிக்கவேண்டும்.

அதனை அந் நாடு மறுக்குமாயின்; அக்கோரிக்கை நிறைவேறும் வரை அந் நாட்டுக்கு அளிக்கும் அனைத்து உதவிகளையும் நிறுத்திவைப்பதன் மூலம் ; இந்த நியாயமான தீர்வினை ஏற்றுக் கொள்ளுமாறு நிர்ப்பந்திக்க வேண்டும்.

ஒரு வேளை; ராஜபக்‌ஷேயும்,கோதபாயாவும் சர்வதேசச் சிறைகளில் வாடுவதாக இருந்தால்… எஞ்சியிருக்கும் தமிழர்கள் அதற்காக மகிழ்ச்சியடையலாம், ஆனால் அதன் மூலம் அந் நாட்டின் இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வு எட்டிவிடாது.

எனவே, தமிழினப் படுகொலைகளின் இரண்டாவது ஆண்டின் நிறைவின் போதாவது, சர்வதேசமும், இந்தியாவும் தாம் செய்யத் தவறிய ‘மனிதாபிமான உதவி’யினுக்குக் கைமாறாகவேனும்…   ஈழத்தமிழர்களது நெடுங்காலத் தாகத்தினைத் தீர்த்துவைக்கும் வகையில் ‘முதல் அடியினை’ எடுத்துவைக்கும் என எதிர்பார்கிறோம்.

[http://www.eelanation.com ல் வெளியானது]

*********************************************************************

இன்றைய (தமிழக) முதல்வரும்,ஈழத் தமிழர்களும்!

“சர்வசித்தன்”

இக்கட்டுரை வெளியாகும் சமையத்தில் ஜெயலலிதா அவர்கள், தமிழகத்தின் முதல்வராகப் பதவியேற்றிருப்பார்கள். எம்.ஜி.ஆருக்குப்பின் அ.தி.மு.க வினை வழிநடாத்தும் தலைவரான அவருக்கு இது மூன்றாவது தடவையாகக் கிட்டும் ஆட்சி உரிமை. இந்தத் தடவை அவர்  தமிழக மக்களுக்கு மட்டும் அல்லாமல் ஈழத் தமிழர்களுக்கும் அவரது நியாயமான செயல்பாடுகள், மத்தியில் உள்ள ஆட்சியாளர்களுடன் மேற்கொள்ளவேண்டிய அணுகு முறைகள்; வழி காட்டுதல்கள் தேவைப்படும் நேரம் இது!

தமது கூட்டணியினரது வெற்றிச் செய்தி வெளியான போது, அவர் வெளியிட்ட முதல் உரையிலேயே ஈழத் தமிழர்களது பிரச்னைகள் குறித்துத் தமது கருத்தினைக் கூறியிருந்தார்.

இலங்கைப் பிரச்னை ஓர் சர்வதேசப் பிரச்னையாகும்.அதில் இந்திய நடுவண் அரசின் ஓர் அங்கமாக இருக்கும் மாநில அரசான தமிழக அரசு ஓரளவே செயல்பட முடியும். இந்த விடயத்தில் மத்தியில் உள்ள அரசு நினைத்தால் மாற்றங்களைக் கொண்டுவர முடியும்.எனவே போர்க்குற்றம் புரிந்த ராஜபக்‌ஷே அரசினைச் சர்வதேச போர்க் குற்றங்களுக்கான நீதி மன்றத்தில் நிறுத்த இந்திய அரசு செயலில் இறங்கவேண்டும் என நான் வலியுறுத்துவேன்.

 ஈழத்தமிழர்கள் சுதந்திரமாகவும், கௌரவத்துடனும் வாழ இலங்கை அரசு நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடும் வகையில் இந்திய அரசு அதற்கு உரிய நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளவேண்டும். இலங்கை, அதற்கு உடன்படாவிடில், இந்தியா அதன்மீது பொருளாதாரத் தடையினை விதிக்க வேண்டும்.”

இன்று ஈழத் தமிழர்கள் எதற்காகக் காத்திருக்கிறார்களோ அவை அனைத்தினதும் குரலாக ஒலித்திருப்பதன் மூலம் ஜெயலலிதா அவர்கள் ;ஒரு வகையில் அவர்களது உணர்வினைப் பிரதிபலித்திருக்கிறார்  எனலாம்.

இவ்வாறு எழுதுவதன் மூலம், புதிய முதல்வரை அளவுக்கு அதிகமாகவே புகழ்வதாகப் பொருள் கொள்ள வேண்டாம். காரணம், அவரது முந்தைய செயல்பாடுகள் எவ்வாறு இருந்திருப்பினும், கடந்த இரண்டு வருடங்களுக்கும் மேலாக- அதாவது ஈழத்தில் இனப்படுகொலை மிக மூர்க்கத்துடன் ஆரம்பமான சமையத்தில் இருந்து- அவரது பேச்சும் செயலும் ஓரளவு நம்பிக்கை அளிப்பதாகவே இருந்து வந்துள்ளது.

எவரைத் தமிழினத்தின் தலைவர் என்றும்,தமிழினக் காவலர் என்றும் ஈழத்தமிழர் உட்பட, உலகில் தமிழர்கள் என்று சொல்வதில் பெருமை அடையும், அனைவரும் நம்பி இருந்தார்களோ- அந்தத் தலைவர் ‘தனது குடும்பத்தின் தலைவராக மட்டுமே’ செயல் பட ஆரம்பித்த போதே தமிழினம் ஏமாற்றத்தின் விளிம்புக்குத் தள்ளப்பட்டது.

சொல்லப்போனால், அதிலும் குறிப்பாக ஈழத்தமிழர்கள் எம்.ஜி.ஆருக்குப் பின்னர், ‘கலைஞர்’மீது கொண்டிருந்த நம்பிக்கை அளவுக்கு ஜெயலலிதா மீது கொண்டிருக்கவில்லை. இதற்குப் பல காரணங்கள் இருக்கலாம்.ஆனால்; நம்பி இருந்த ஓர் இனம் ஒட்டு மொத்தமாக அழிந்து கொண்டிருந்த வேளையில், ஒப்புக்குச் சில ‘நாடகங்களை’ அரங்கேற்றி விட்டுத்,தமது குடும்ப உறுப்பினர்களுக்காகவும், தனக்கு வேண்டியவர்களுக்காகவும் பேரம்பேச நாட்டின் தலை நகருக்குப் படையெடுத்ததில் இருந்த அக்கறையில் கால் பங்கினைத்தானும் இன மீட்சிக்காகக் காட்ட மறந்த ‘கலைஞரை’ நம்பி ஏமாந்தவர்கள் தமிழர்கள். இந்த விடயத்தில் ஜெயலலிதா தமிழர்களை ஏமாற்றவும் இல்லை தாமே தமிழினத்தின் காவலர் என்று பிரகடனஞ் செய்யவும் விரும்பியதில்லை.

1991 ல்  பாரதப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியின் கொலையும்-அதுவும் அக் கொலையினைச் செய்தவர்கள் விடுதலைப் புலிகளே என்னும் குற்றச்சாட்டும் எழுந்த சமையத்தில், ஜெயலலிதா முதல் தடவையாகத் தமிழகத்தின் முதல்வர் பொறுப்பில் இருந்தார். அன்றைய நிலையில், ஓர் மாநில அரசின் முதல்வர், நாட்டின் பிரதமரையே கொலை செய்ததாகக் குற்றம் சாட்டப்படும் ஓர் இயக்கத்துக்கு ஆதரவாக- அது உண்மையிலேயே தமிழர் விடுதலைக்காகப் போராடி வந்தாலும்-  செயல்பட இயலாது. அது மட்டுமல்லாமல் அப்போது; அ.தி.மு.க -காங்கிரசுடன் கூட்டணியின ஏற்படுத்தியே தேர்தலைச் சந்தித்து வெற்றி பெற்றிருந்தது..

அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் புலிகள் இயக்கத்துக்கு எதிராக அவர் பேசியும், செயல்பட்டும்  இருப்பினும் அதனை வைத்தே அவர் ஈழத்தமிழர்களின் எதிரி என வகைப்படுத்துவது சரியாகப் படவில்லை. இந்திய அமைதிப்படை ஈழப் பிரதேசங்களில் இருந்து மீட்டுக் கொள்ளப்பட்டு இலங்கையில் ஓர் இடைக்கால அமைதிநிலை தொடர்ந்த சமையத்தில் தான்  அவர் தமிழகத்தின் ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருந்தார். அக்காலப் பகுதியில் அங்கு பாரிய அளவில் இனப் படுகொலைகள் நடந்ததாகவோ அண்டை நாட்டின் தலையீடு அவசியம் என்னும் நிலை உருவானதாகவோ  செய்திகள் ஏதும் இல்லை.

மீண்டும் 2001ல் அவர் இரண்டாவது தடவையாகத் தமிழகத்தின் முதல்வராகப் பொறுப்பேற்ற சமையம், 2002 முதல் இலங்கை அரசுக்கும் விடுதலைப்புலிகளுக்கும் இடையில் போர் நிறுத்த ஒப்பந்தம் ஒன்று நடைமுறையில் இருந்தது. அப்போதும் அண்டை நாட்டின் தலையீடு அங்கு தேவையானதாக அமையவில்லை.

1986ல் ஈழத்தின் யாழ்ப்பாணப் பகுதியில் பெரும் அளவிலான மனித உரிமை மீறல்களும், குண்டுத் தாக்குதல்களும் நிகழ்ந்த சமையம், தமிழகத்தின் ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருந்த எம்.ஜி.ஆர் அவர்களின் தலையீடு காரணமாக அவ்வருடப் பிற்பகுதியில் இந்திய அரசின் தூண்டுதலால் ‘திம்பு’ப் பேச்சுகள் ஆரம்பமாகியது. அதன் பின் கலைஞரது ஆட்சியின் போது சென்ற 2008 முதல் 2009 வரையில் தொடர்ந்த  நான்காம் கட்ட ஈழப் போரே அங்கு வாழ்ந்த தமிழர்கள் பலரைக் காவு கொண்ட ‘இனப்படுகொலைக் களமாக’ மாறிவிட்டிருந்தது.

உண்மையில் அவ்வாறான தருணங்களில்  அண்டை நாடொன்றில் வாழும் தனது இன மக்களைக் காப்பாற்றும் கடமையும் வாய்ப்பும் இருந்தும், ராஜிநாமா மிரட்டல்களையும்; மனிதச் சங்கிலி ‘விளையாட்டுக்களை’யும் ; உண்ணாவிரத நாடகங்களையும் நிறைவேற்றிக் கொண்டிருந்த தமிழகத் தலைமையைவிடவும் ஜெயலலிதா ஈழத் தமிழர்களுக்கு எந்தவித நம்பிக்கைத் துரோகத்தையும் இழைத்து விடவில்லை!

2011ல்…. இப்போது மீண்டும் ஆட்சியில் அமர்ந்திருக்கும் அவர், கடந்த இரு வருடங்களாக ஈழத்தமிழர்கள் மீது காட்டும் பரிவு தொடருமானால், அங்கு எஞ்சியிருக்கும் தமிழர்களாவது, இனியேனும் நிம்மதியாகவும், கௌரவத்துடனும் வாழ வழி கிட்டும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

தேர்தல் தேதி அறிவிக்கப்பட்டவுடன் அவர் அறிவித்திருந்த 18 அம்சத் திட்டமும், இப்போது வெற்றிச் செய்தி வந்ததும் அவர் அளித்த அறிக்கையும் அவர் ஈழத் தமிழர்களுக்காகத் தன்னால் முடிந்தவரையில் உதவிட முயல்வார் என்னும் நம்பிக்கையினை விதைத்திருக்கிறது.

‘கலைஞர்’ மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கையினைப் போன்று இதுவும் பொய்த்துவிட அவர் அனுமதிக்க மாட்டார் என நம்புவோம்.

நம்புவதைத் தவிர வேறு வழிதான் ஏது?

[www.keetru.com ல் வெளியானது]

**********************************************************************

குடும்ப அரசியலும்; இனத் துரோகமும் பெற்ற வீழ்ச்சி!

“சர்வசித்தன்”                                                         

தமிழகத் தேர்தல் முடிவுகள் அனைத்தும் வெளிவந்து விட்டன.

கடந்த ஐந்து வருடங்களாகத் தமிழகத்தில் ஆட்சிசெய்த தி.மு.க வுக்கும் அதன் கூட்டணிக் கட்சிகளுக்கும் மக்கள் பிரியாவிடை அளித்துவிட்டார்கள்.

இந்தத் தேர்தலில் ஜெயலலிதா அவர்களது தலைமையில் அமைந்த கூட்டணி பெற்றிருக்கும் இம் மாபெரும் வெற்றி, உண்மையில் ;அறிஞர் அண்ணாவின் வழியை விட்டுத் தடம் மாறி – மிதமிஞ்சிய ஆடம்பரத்துக்கும்; தன் குடும்பம் தன் பதவி என்னும் சுயநலத்துக்கும் ; அடுத்திருக்கும் குட்டித்தீவில் தமிழினப் படுகொலைகள் அரங்கேறிக் கொண்டிருந்த வேளையிலுங்கூட ‘பாசாங்குத் தனமான’ செயல்களில் ஈடுபட்டும் வந்த – கலைஞரின் ஆட்சி மீது  தமிழக மக்கள் கொண்டிருந்த வெறுப்பு, நம்பிக்கையின்மை ஆகியவற்றுக்குக் கிடைத்த ‘விலை’ என்பதே பொருந்தும்.

அதிலும், அண்ணாவுக்குப் பின்னர்,-1991 ஆம் வருடம் ராஜீவ் கொலையை அடுத்து ஏற்பட்ட அனுதாப அலையில் தி.மு.க அடைந்த பின்னடைவைத் தவிர்த்து- தொடர்ந்து முதல்வராயும் அவ்வாறு இல்லாவிடில் எதிர்க்கட்சித் தலைவராயும் தமிழக சட்டமன்றத்தை அலங்கரித்த கலைஞர் இந்தத் தடவை எதிர்க்கட்சிக்கான தகுதியையே இழந்து விட்டிருக்கிறார்.

தி.மு.க வோடு கடைசிவரை போராடித் தமக்கு 63 இடங்களைப் பெற்றுக்கொண்ட காங்கிரசால் ஐந்து இடங்களில் மட்டுமே வெற்றிபெற முடிந்திருக்கிறது.

’இது வெற்றிக் கூட்டணி’ எனப் புளகாங்கிதமடைந்த பா.ம.க வுக்குக் கிடைத்ததோ மூன்றேமூன்று இடங்கள். வேண்டுமானால்;மூன்றெழுத்தில் மூச்சிருக்கும் கட்சிக்கு முட்டுக் கொடுத்தவருக்கு மூன்றிடங்கள் கிடைத்திருக்கிறது என ‘கவித்துவத்துடன்’ கூறித் தங்களைத் தேற்றிக் கொள்ளலாம்.

அதுமட்டுமில்லாமல்  யாருமே எதிர் பார்க்காத வகையில் இந்தத் தடவை தமிழக மக்கள்; தி.மு.க வுக்கும் அதன் கூட்டணியில் முக்கிய இடம் பெற்றிருக்கும் காங்கிரசுக்கும் மரண அடி கொடுத்திருக்கிறார்கள்.

இந்தக் கட்சியும் இதன் கூட்டணியும் இனித் தமிழகத்தில் அரசியல் நடாத்துவதையே எண்ணிப்பார்க்கக் கூடாது என்னுமாப்போல், எதிரணிக்கு மிகப் பெருமளவில் தங்கள் ஆதரவினை வழங்கிய தமிழக மக்களது நாடித்துடிப்பினை அறியாது…..; தேர்தல் முடிவுகள் வெளியாவதற்கு இடைப்பட்ட ஒரு மாதகாலத்தில் தி.மு.க வின் கூட்டணிக் கட்சிகளின் தலைவர்கள் ஒருவர்மாறி மற்றொருவராய், கலைஞரைச் சந்தித்து தங்கள் கூட்டணியே அதிக பெரும்பானமையுடன் ஆட்சிக்கு வரும் எனப் பேட்டி அளித்துக் கொண்டிருந்ததை நினைக்கையில் சிரிப்புத்தான் வருகிறது. தங்களால் ஆளப்படும் மக்களின் உணர்வுகளை, அவர்களது எண்ணங்களை அறியாத அரசுத் தலைவராகக் கலைஞர் செயல்பட்டிருக்கிறார் என்பது வியப்பாகவும் இருக்கிறது.

எனினும், இந்தத் தேர்தலில் தி.மு.க கூட்டணி பெற்றிருக்கும் மோசமான தோல்வியின் பின்னால்…….. 2ஜி ஊழல் தொடங்கி ஈழப் படுகொலைகள் வரை பல காரணங்கள் வரிசை பிடித்து நிற்கின்றன.

தி.மு.க வின் வரலாற்றில், ஊழலுக்குப் பிள்ளையார் சுழி இட்டவர் என்னும் பெருமையைப் பெற்றிருக்கும் கலைஞர்( தி.மு.க வின் முதலாவது அமைச்சரவையின் தலைவராக இருந்த அண்ணா ஊழல் வதந்திகளுக்கு ஆட்படவில்லை) இந்தத் தடவை தனது துணைவி உட்படப் பலர் இந்த ஊழல் சாக்கடையில் புரண்டெழுந்து ‘முத்துக் குளிக்கும்’ வாய்ப்பினைத் தாராளமாகவே வழங்கியிருக்கிறார் என்னும் சந்தேகம் தமிழக மக்களிடம் பதிந்து விட்டிருக்கிறது.

        முதலில் அமைச்சர் ராசா, தொடர்ந்து அவரது மகள் கனிமொழி என ஊழலின் பரிமாணம் விரிவடைந்த நேரத்தில் தேர்தலும் இடம் பெற்றது ஒரு காரணம் என்றால்; தமிழகத்தில் ‘கட்டெறும்’பாகிக் கொண்டிருக்கும் காங்கிரசுக் கட்சி, இறுதி நேரத்தில் கலைஞரை மிரட்டும் பாணியில் செயலில் இறங்கியதும்…… தனது மகள் கனி மொழியைப் பாதுகாப்பதற்காக அக்கட்சிக்கு 63 தொகுதிகளைத் தாரை வார்த்ததும் மற்றொரு  காரணம் எனலாம்.

இவை மட்டும் அல்லாமல்,  ‘அஞ்சாநெஞ்ச சாகசம்’ புரிந்து தேர்தலில் வெற்றிக் கனியைப் பறிக்கும் மதுரை வித்தையாளரின் கரங்களைத் தேர்தல் ஆணையம் சாதுர்யத்துடன் முடக்கி விட்டிருந்தது. போதாதென்று, கலைஞரின் ‘பேரன்கள்’ திரைப்படத்துறையின் ’ஆக்டோபஸ்’களாய் உருவாகியதால் பாதிப்புற்றவர்கள் கலைஞரின் குடும்ப ஆதிக்கத்துக்கு எதிராகக் களமிறங்கி இருந்தார்கள்.

ஈழத்தமிழருக்குத் துரோகம் இழைத்த காங்கிரசுக்கு எதிராக சீமான் தலைமையில் நாம் தமிழர் இயக்கம் செயல்பட்டதால், அதன் கூட்டணிக் கட்சியான தி.மு.கவின் செல்வாக்கும் சேர்ந்தே சரியத் தொடங்கியது.போதாதென்று, தங்கபாலுவின் நடவடிக்கைகளால் உருவான உட்கட்சிப் பூசல்கள்…….

மாநிலம் தழுவிய மின் தட்டுப்பாடு…….  ஊழல் பிரச்னை காரணமாக கலைஞரின் குடும்பதிற்குள்ளேயே உருவான முறுகல்கள்…….. ஆகியனவும் இவற்றோடு இணைந்து கொண்டன.

தி.மு.கவின் பங்குக்கு, குடும்ப ஆட்சியும்;  காங்கிரசின் பங்குக்கு இனத் துரோகமும் என இவ்விரு கட்சிகளினதும் சம அளவிலான பங்களிப்பினால் ; அவற்றுடன் இணைந்து கொண்ட பா.ம.க வும், விடுதலைச் சிறுத்தைகளும் பலியாகி விட்டதாகவே தெரிகிறது.

மக்களாட்சியின் வலிமையினை நிரூபித்திருக்கும் இந்தத் தேர்தல் முடிவுகள் தமிழகத்தை   வளர்ச்சிப் பாதையில் இட்டுச் செல்லுமாயின்; அது புதிதாக ஆட்சியில் அமரப்போகும் அ.தி.மு.க வுக்குப் பெருமை சேர்க்கும்.

  [ 14-05-2011 அன்று http://www.eelanation.com  ல் வெளியானது]

குட்டித்தீவில் குமுறல்கள் ஓயவில்லை!-02

மகாவம்சமும்; மகிந்தவின் தமிழினத் துவம்சமும்!

“சர்வசித்தன்”

சுதந்திர இலங்கையின் ஒன்பதாவது வருடத்தில் (1957 ல்); ஈழத்தமிழர்களது அரசியல் கோரிக்கைகளில் சிலவற்றையேனும் வழங்கும் வகையில்; தமிழர்களது தாயகமான வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில்; அதிக தொகுதிகளில் நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதித்துவத்தைக் கொண்டிருந்த இலங்கைத் தமிழ் அரசுக் கட்சியுடன், ஓர் உடன்படிக்கையினை ஏற்படுத்திக் கொண்டவர் எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி.பண்டாரநாயகா.

இவ் ஒப்பந்தம்; ஈழத்தமிழர்களின் தாயகக் கோட்பாட்டினையும், அவர்கள் தமது பிரதேசங்களைத் தாமே (ஓரளவு) நிர்வகிக்கும் உரிமையினையும் வழங்குவதாக அமைந்திருந்தது.

சிங்களத் தலைவர் ஒருவர், தமிழ்த் தலைமையுடன் ஏற்படுத்திக் கொண்ட இவ் உடன்படிக்கை வரலாற்று முக்கியத்துவம் பெற்றதாயும் விளங்கியது எனலாம்.

ஆனால்,”பண்டா-செல்வா ஒப்பந்தம்” என அழைக்கப்பட்ட இந்த உடன்படிக்கை; அன்று எதிர்க்கட்சியில் இருந்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சியினாலும்,சில பௌத்த மத பீடங்களாலும் நிராகரிக்கப்பட்டு முடிவில் அதனை உருவாக்கியவராலேயே (பண்டார நாயகா) கிழித்தும் வீசப்பட்டது !

இத்தனைக்கும் அன்று அவ் உடன்படிக்கையினை உருவாக்கியவரான பண்டார நாயகா, இலங்கை; பிரித்தானியாவின் குடியேற்ற நாடாக இருந்த சமையத்தில்-அதாவது இந்த உடன்படிக்கை உருவாவதற்கு முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பே 1926 ஜூலையில்; இலங்கையில் இருந்து வெளியான Ceylon Morning Leader (சிலோன் மோர்னிங் லீடர்) பத்திரிகையில் இலங்கையின் நிர்வாக முறைமை “கூட்டாட்சி” அமைப்பாக இருப்பதே ஏற்புடையது என்பதை வலியுறுத்திக் கட்டுரை ஒன்றினை எழுதியிருக்கிறார்!

அதில், “தமிழர்கள்; கரையோரச் சிங்களர்கள்; மலையகச் சிங்களர்கள் ஆகிய மூன்று சமூகப்பிரிவினர்களும் ஆயிரம் வருடங்களுக்கும் மேலாக இந் நாட்டில் வாழ்ந்து வந்த போதும்; அவர்கள்  ஒருவரோடொருவர் இணைந்துவாழ விரும்பவில்லை என்பதையே வரலாறு எமக்குக் காட்டுகிறது.

அவர்கள் தங்கள் மொழி,சமயம் மற்றும் பழக்கவழக்கங்களில் தனித் தன்மையினைப் பேணுவதால் இவையாவும் காலப் போக்கில் மறைந்து விடும் என ஓர் முட்டாள் மட்டுமே நம்பமுடியும்.” என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

இலங்கை ஆங்கிலேயர்களது குடியேற்ற நாடுகளுள் ஒன்றாக இருந்த சமையத்தில் இவ்வாறான எண்ணப் போக்கினைக் கொண்டிருந்த அவர், இலங்கை சுதந்திரம் பெற்ற அடுத்த வருடமே, அன்று ஆட்சி அதிகாரத்தினைத் தமது கைகளில் வைத்திருந்த டி.எஸ்.சேனாநாயகாவின் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியில் இருந்து வெளியேறிச் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திராக் கட்சியினை நிறுவினார்.

1956 ஆம் வருடத் தேர்தலின் போது, தமது கட்சி வெற்றி பெற்றால் இலங்கையின் ஆட்சி மொழி சிங்களமாக அமையும் என்னும் உறுதி மொழியினைச் சிங்களப் பெரும்பான்மை மக்களிடம் வழங்கினார்.

அவ்வாறே அவரது கட்சி அத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றதும், இலங்கை சிங்களருக்கு மட்டுமே உரியது என்னுமாப் போல் இலங்கையின் ஆட்சி மொழி சிங்களம் மட்டுமே என்னும் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

இதனை எதிர்த்து காலிமுகத் திடலில் அறவழியில் தமது எதிர்ப்பினைத் தெரிவித்த தமிழ்த் தலைவர்களுக்கு அன்று பரிசாகக் கிடைத்தவை அரச காவலர்களது ‘குண்டான் தடி” அடிகளே என்பதை யாவரும் அறிவர்.

இதன் தொடர் நிகழ்வுகளாக அமைந்த தமிழர்களது அறவழிக் கிளர்ச்சிகள் காரணமாகவே 1957ல் “பண்டா-செல்வா” ஒப்பந்தம் உருவாக்கப்பட்டது.

இதனை எதற்காக இங்கு குறிப்பிடுகிறேன் என்றால்…… இயல்பிலேயே நியாயம் அறிந்தவர்களாக; இலங்கையில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இரு வேறு இனங்களின் வரலாறும் அவர்களது தன் மானமும், பண்பாடும் தெரிந்தவர்களாக; இருக்கும் தலைவர்களே, தங்களது அரசியல் ஆசைகளை நிறைவேற்றும் பொருட்டுத் தாம் அதுவரை கொண்டிருந்த, அல்லது நம்பியிருந்த உண்மைகளுக்கு எதிராகச் செயல்பட ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள் என்பதை விளக்கத்தான்…!

ஆரம்பத்தில் ஓர் பொதுவுடமைச் சிந்தனையாளனாக; சிங்கள-தமிழ்  இனங்களது நாடித்துடிப்பினை உணந்தவராக விளங்கிய பண்டார நாயகா; ஆட்சி அதிகாரத்தின் மீது கொண்ட மோகம்; சுதந்திர இலங்கையில் தமிழர்களை இரண்டாந்தரக் குடிமக்களாக மாற்றுவதற்கே வழி அமைத்தது!

இதே போன்று , 1990 களில் சிங்கள இளைஞர்கள் பலர் அன்றைய அரசினால் வேட்டையாடப்பட்ட போது, மனித உரிமைகளுக்காகக் குரல் எழுப்பிவந்த மஹிந்த ராஜபக்‌ஷ, தமது கையில் ஆட்சி அதிகாரம் கிடைத்த சமையத்தில் ஓர் இனத்தையே அழிக்கும் “மா பலி” அசுரனாக அவதாரம் எடுத்து… இன்று உலக நாடுகளின் கண்டனத்துக்கு ஆளாகி இருக்கிறார்.

இவ்வாறெல்லாம்…. இவர்கள் – அதாவது சிங்களத் தலைவர்கள்……. தமிழர்களுக்கு எதிராகச் செயல்படக் காரணம் யாது………?

இதன் விடை; புரியாத ஒன்றாக இருப்பினும்….. மகாவம்ச காலந் தொட்டே

இலங்கையின் பெரும்பான்மைச் சமூகத்தின் மனதில் ஊட்டப்பட்டுவந்த தமிழர் எதிர்ப்புணர்வு, காலங்காலமாக அந் நாட்டின் ஆட்சியாளர்களின் அதிகார வெற்றிகளுக்கு ஆதாரமாக இருந்து வந்துள்ளதைக் காணமுடியும்.

கி.பி ஆறாம் நூற்றாண்டில் மகாநாம தேரரால் தொகுத்து எழுதப்பட்டதாகச் சொல்லப்படும் ‘மகாவம்சம்’ சிங்கள அரச வம்சத்தினரது வரலாறு குறித்துக் கூறுவன அனைத்தும் ஆதார பூர்வமானவை அல்ல. எனினும் அதில் காணக் கிடைக்கும் தகவல்களின் அடிப்படையில் இலங்கையில் சிங்கள இனம் உருவான நிகழ்வும், அது தனக்கென ஆட்சி அதிகாரங்களை வளர்த்துக் கொண்ட வரலாறும் கட்டமைக்கப் பட்டிருக்கிறது. சிங்களரைப் பொறுத்த மட்டில் அதுவே அவர்களது வரலாற்றுச் சிறப்பினைக் கூறும் நூல் என்னும் பெருமைக்கு உரியது !

இந்த மகாவம்சத்தின் இருபத்திரண்டாம் அத்தியாயத்தில் உள்ள 78 முதல் 88 வரையிலான வரிகள்; சிங்கள அரசனும், இன்றைய சிங்கள ஆட்சியாளர்கள் ; தமிழர்களை அடக்கி வெற்றி கொள்வதற்கு ஆதர்ச புருஷனாகவும் போற்றப்படும் “துட்ட கெமுனு” அல்லது காமினி அபயனது இளமைக் கால நிகழ்வு ஒன்றினைக் குறிப்பிடுகிறது.

அன்று இலங்கையின் களனி ராஜ்யத்தின் அரசனாயிருந்த காகவண்ணதீசனின்  இரு புதல்வர்களுள் ஒருவனான காமினி அபயனும்,அவனது சகோதரன் தீசனும் சிறுவர்களாக இருந்த சமையத்தில், அவர்களது தந்தை பௌத்த பிக்குகளை வரவேற்று அவர்களுக்கு விருந்தளிக்கிறான். அவர்கள் உண்டபின் எஞ்சிய உணவினைத் தேவப் பிரசாதமாக ஏற்கும் மன்னன் அதனைத் தனது இரு பிள்ளைகளிடமும் பகிர்ந்தளிக்க முற்படுகிறான்.  எனவே அதனை மூன்று பங்குகளாகப் பிரித்துத் தன் புதல்வர்களிடம் அளிக்கிறான்.

அவர்கள் அதனை உண்ணும்போது ஒவ்வொரு தடவையும் ஓர் உறுதி மொழியினை எடுத்துக் கொள்ளுமாறு பணிக்கிறான்.

முதல் பங்கினை உண்ணும் போது “ எமது சந்ததியினைப் பாதுகாக்கும் தூயவர்களான புத்த சாதுக்களை எப்போதும் போற்றுவோம். அவர்களது விருப்பங்களுக்கு எதிராக ஒருபோதும் செயல் படமாட்டோம்” எனவும்; இரண்டாவது பங்கினை உண்ணும் போது,” சகோதரர்களாகிய நாமிருவரும் என்றும் முரண்பட மாட்டோம்” எனவும்; மூன்றாவது பங்கினை உண்ணும் சமையத்தில்..” தமிழர்களோடு ஒருபோதும் போர் புரியோம்” எனவும் சங்கற்பம் செய்யும் படி கூறுகிறான்.

முதல் இரு பங்கினையும் தம் தந்தை கூறியவாறு ஏற்றுக் கொண்ட புதல்வர்கள்……  “தமிழர்களுடன் போர் புரியோம்” என்னும் மூன்றாவது வேண்டுகோளினை மட்டும் ஏற்றுக் கொள்ளாது சென்று விடுகிறார்கள். காமினி அபயனோ அதனைக் கோபத்தோடு வீசி எறிந்துவிட்டுத்  தனது இடத்துக்குச் சென்று , படுக்கையில் கைகளையும்,கால்களையும் மடக்கியவாறு படுத்துக் கிடக்கிறான்.

அவ்வாறு  கிடக்கும் தன் மைந்தனிடம் அதற்கான காரணத்தை அவனது தாயான விகாரதேவி கேட்டதற்கு… அவன்..” அம்மா.. இதோ இந்தப் பக்கம் சமுத்திரம், அங்கே கங்கைக்கு அப்பால் தமிழர்கள்…. இவ்வாறிருக்கையில் நான் எப்படி அம்மா கால்களையும் கைகளையும் நீட்டியவாறு உறங்குவது  ?… “ என்றிருக்கிறான்.

சிறு வயதில் தமிழர்களோடு பகைமை பாராட்டமாட்டேன் என உறுதி மொழி எடுக்க மறுத்த காமினியே, பின்னாளில் தமிழ் மன்னன் எல்லாளனைப் போரில் வென்று அநுராதபுர நகரைச் சிங்களர்களுக்கு உடமையாக்கினான் என்னும் தகவலைப் பதிவு செய்திருக்கிறது மகாவம்சம்.

அந்தக் காமினி அரசனை ஏற்றிப் போற்றும் மகாவம்சத்தைத் தமது “கீதை’யாக எண்ணும் சிங்களத் தலைமைகள்,  தாமும்,  மற்றொரு ‘துட்ட காமினி’யாக உருவாவதற்குக் கனவு கண்டார்கள். தங்கள் ‘கனவுகளை’ நனவாக்க அவர்களுக்குக் கிடைத்த சுலபமான வழி, தமிழர்களை எதிர்ப்பது என்றாயிற்று.  இந்த வரலாற்றுத் துவேஷமே இன்று ஈழத் தமிழர்களை; மகிந்த துவம்சம் செய்யும் அளவுக்குப் புரையோடிப் போயிருக்கிறது.

[குமுறல்கள் தொடரும்]

[13-05-2011 “ஈழநேசன்” இணைய இதழில் வெளியானது]

 

குட்டித்தீவில் குமுறல்கள் ஓயவில்லை! [ புதிய கட்டுரைத் தொடர்]

தொடரினுள் புகு முன் சில வார்த்தைகள்…..

[சுமார் இருபத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன்னர், மலேசியாவின் முன்னணிப் பத்திரிகை ஒன்றில் “குட்டித்தீவைக் குலுக்கும் குமுறல்கள்” என்னும் தலைப்பில் ஈழத்  தமிழர்களது அரசியல்-ஆயுதப் போராட்டம் குறித்த எனது கட்டுரைத் தொடர் வெளியாகி இருந்தது.  1986 ஆம் ஆண்டு அது ,நூலாகவும் வெளியீடு கண்டது.

ஆயுதப் போராட்டத்தின் ஆரம்பகாலங்களில் எழுதப்பட்ட அக் கட்டுரைத்தொடரில் குறிப்பிடப் பட்டிருந்த ஈழத் தமிழர்களது எந்தவொரு உரிமைக் கோரிக்கையும் நிறைவேற்றப் படாமலேயே… அந் நீண்ட உரிமைப்போர் முடித்து வைக்கப்பட்டு மேலும், இரண்டு வருடங்கள் உருண்டோடியும் விட்டது!

ஆம், ஈழத்தமிழர்களது இதயக் குமுறல்கள் இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் இந் நேரத்தில்…….. இந்தத் தலைப்பில் மற்றுமோர் தொடரினை எழுதுவது பொருத்தமானது என நினைக்கிறேன்]

மூன்றாயிரம் அமெரிக்கப் பொதுமக்களைப் பலி கொண்ட ஒசாமா-பின்-லாடனைக் கொன்று தனது நாட்டு மக்களுக்கு நீதியினை அளித்து விட்டதாகப் பெருமைப் பட்டுக் கொள்கிறது அமெரிக்கா! அதற்கு ஆதரவாக உலக நாடுகள் பலவும் தங்கள் மகிழ்ச்சியையும் பாராட்டுதல்களையும் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன……..

ஒசாமாவின் இயக்கம் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்துக்கும் அதன் கூட்டணியில் செயலாற்றும் மேற்கு நாடுகளுக்கும் எதிராக; இஸ்லாமியப் புனிதப் போரினைப் பிரகடனஞ்செய்து அதனை நிறைவேற்றும் பொருட்டு வன்முறையினைத் தன் வழிமுறையாகக் கொண்டது!

அவ்வியக்கத்தின் பின்னணியில் ‘அமெரிக்க எதிர்ப்பு’ என்னும் உணர்வே மேலோங்கி இருந்தது. உலக நாடுகளின் உள் விவகாரங்களில் தன் மூக்கை நுழைத்துக் கொண்டு அதன் மூலம் தனது வர்த்தக மற்றும் ஏகாதிபத்திய விரிவாக்கத்துக்கு அடித்தளமிடும் அதன் போக்கினுக்குப் பதிலடி தரும் நோக்கத்தோடு செயல்பட்டது ஒசாமாவின் ‘அல்கைடா’.

அதுமட்டும் அன்றி, இஸ்லாமிய அடிப்படை வாதத்துக்கு ஆதரவாக இயங்குவதாக உலகின் இஸ்லாமிய அரசுகள் சிலவற்றாலும் புறந்தள்ளப்பட்ட இயக்கமாகவும் அது இருந்தது.

அவ் இயக்கத்தின் இலக்குகளாகப் பெரும்பாலும் பொதுமக்களே இடம் பெற்றிருந்தார்கள். பொது மக்கள் பயணம் செய்யும் விமானங்கள்; பொது மக்கள் வேலைபார்க்கும் இடமாகவும் வர்த்தக நிலையமாகவும் இருந்த உலக வர்த்தக மையம் இவ்வாறு அமெரிக்க/மேற்குலக நாடுகளின் இராணுவக் கட்டமைப்புகளைக் கைவிட்டுவிட்டு அப்பாவி மக்களின்மீது தாக்குதல்களை நடாத்திக் கொண்டிருந்த அந்த இயக்கமும் அதன் தலைவனும் பயங்கரவாத முத்திரை குத்தப்படுவதில் தவறேதும் கிடையாது.அவ்வாறு செயல்படும் இயக்கங்கள் அடக்கப்படவும்,அழிகப்படவும் வேண்டும் என்பதில் கருத்து வேறுபாடுகள் எழுவதற்கும் இடமில்லை!

ஆனால், ஓர் அரசினால் தொடர்ந்து முதல் முப்பது வருடங்கள் அரசியல் ரீதியாயும்; அதன் பின்னர் இராணுவ நடவடிக்கைகளாலும் பழிவாங்கப் பட்ட ஓர் இனத்தின் விடுதலைக்காக, நிர்ப்பந்தம் காரணமாக ஆயுதம் ஏந்திய தமிழர்களுக்கு எதிராக உலக நாடுகள் யாவும் அதனைப் பயங்கரவாத முத்திரை குத்தி அழித்துவிட்டு…….. இப்போது  அவ்வாறு அழிதொழித்த அரசு மீது மனித உரிமை மீறல்கள் என்னும் போர்வையில் அறிக்கைப் போர் ஒன்றினை ஆரம்பித்து விட்டிருக்கின்றன.

உண்மையில் இந்த உலக அரசுகளுக்குப் பயங்கரவாதத்துக்கும், விடுதலைப் போராட்டத்துக்கும் உள்ள வேறுபாடு தெரியாதா ? அல்லது, இப்போது சுதந்திர நாடுகளாக இருக்கும் தேசங்கள் ; தாம் சுதந்திரம் பெற எந்தவொரு சந்தர்ப்பத்திலாவது ஆயுதத்தின் உதவியினை நாடவில்லையா..?

பாலஸ்தீன மண்ணில் அறுபத்தி மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னர் இஸ்ரேல் என்னும் ஓர் நாட்டினை உருவாக்கிய அமெரிக்கா, அப்போது அகிம்சைப் போரில் ஈடுபட்டிருந்த யூத மக்களுக்காகவா, அங்கு ஓர் நாட்டினை உருவாக்கிக் கொடுத்தது?

இதே வரலாறு தானே இன்றைய தென் சூடான் வரை தொடர்ந்து வருகிறது……?

இது இவ்வாறிருக்கையில்……. ஈழத் தமிழர்கள் விடயத்தில் மட்டும், சர்வதேசம்  முரணான போக்கினைக் கடைப்பிடிப்பதுதான் ஏனென்று புரியவில்லை.

ஓர் இனத்தையே திட்டமிட்டு அழிக்கும் அரசின் செயல்பாடுகளை மூடிமறைத்து, நடை பெற்றிருப்பது ‘மனித உரிமை மீறல்கள்’ என்று ஒப்புக்கு ஓர் அறிகையை வெளியிடுவதால், அந் நாட்டில் தொடர்ந்தும் தமிழினம் பாதுகாப்புடனும், அதற்குரிய உரிமையுடனும் வாழ வழி கிட்டும் எனச் சர்வதேசம் நம்பினால்…அது வெறும் பகல் கனவே!

ஆங்கிலேயர்களிடம் இருந்து இலங்கை சுதந்திரம் பெற்ற நாள் முதல் அங்கு இடம்பெற்று வந்த அரசியல்/சமூக நடைமுறைகளை ஊன்றிக் கவனிப்பவர்கள் , அந் நாட்டின் இரு தேசிய இனங்களும் உரசல்கள் ஏதுமின்றி வாழ வேண்டுமாயின் அவர்கள் தங்கள் தங்கள் பிரதேசங்களில் தங்களுக்கான அரசியல்/சமூக நிர்வாக உரிமையினைப் பெற்றிருத்தல் அவசியம் என்பதைப் புரிந்து கொள்வர்.

இதற்கு, அந் நாட்டில் வாழும் தமிழர்-சிங்களர் இவ்விரு இனத்தினதும் வரலாறு, மனோபாவம், அதன் தலைவர்களால் தூண்டப்படும் இன பேதம் என்பன பற்றிய அடிப்படை அறிவு அவசியமாகிறது.

இவ் விபரங்களோடு, சிங்களப் பெரும்பான்மை இனம் பெற்ற சுதந்திரத்தை ஈழத் தமிழினமும் அனுபவிப்பதற்காய் அவ்வினம் மேற்கொண்ட முயற்சிகள்;  ஆறு தசாப்தங்களாகக் [ 60 வருடங்களாய்] கானல் நீராய்த்  தொடர்வதை ஓர் ”பறவைப் பார்வை”யில் அளிக்கும் தொடர் இதுவாகும்.

சர்வசித்தன்.

[மே 06; 2011 “ஈழ நேசன்” இணைய இதழில் வெளியானது]

(மீதி அடுத்த வாரம்………..)

உலகத் தமிழர்களை உசுப்பி விடும், சிங்களப் பேரினவாதம்!

“சர்வசித்தன்” [http://www.eelanation.com ல் 02-05-2011 அன்று வெளியானது]

சென்ற வாரம் ஐ.நா வின் நிபுணர் குழு வெளியிட்ட அறிக்கை வெளியாகியதில் இருந்து ஸ்ரீலங்காவின் அதிபர் தொடங்கி அந் நாட்டில் அகிம்சா தர்மத்தைப் போதித்த புத்தரின் ‘அங்கீகரிக்கப்பட்ட சீடர்’ எனத்தக்க பிக்குகள் வரை குதியோகுதி என்று குதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இத்தனைக்கும் அந்த அறிக்கையில்; இலங்கை அரசினதும் அதனை எதிர்த்து ஆயுதப் போரில் ஈடுபட்டிருந்த விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தினதும் மனித உரிமை மீறல்கள் பற்றிய விபரங்களையே அது வழங்கியிருந்தது.

அதுவும் 2009 மே நடுப்பகுதியில் ஆயுதப் போராட்டம் முடிவடைந்து விட்டதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டதற்கு முன்பாக சுமார் இரு வருடங்களில் நிகழ்ந்த சம்பவங்களே அந் நிபுணர் குழுவினால் ஆராயப்பட்டிருக்கிறது.

[கையெழுத்திடும் சிங்களப் பிரமுகர்கள்- நன்றி “தினகரன்” -இலங்கை]

1983 ல் இருந்து அந் நாட்டில் தமிழ்த் தேசிய இனம் சட்டங்கள் மூலமும் அரசுப் படைகளின் அடக்கு முறைகளாலும் அடைந்த இன்னல்களோ அல்லது உயிர் உடமை இழப்புக்கள் பற்றியோ அதில் விபரம் ஏதும் கிடையாது.

அதற்கு முன்னர் அறவழியில் தங்கள் உரிமைகளுக்காகப் போராடிய வரலாற்றுப் பின்னணியும் ; தொடர்ந்து சிங்கள அரசுத் தலைமைகளால் வெற்று வாக்குறுதிகள் வழியாக அன்றைய தமிழ்த் தலைவர்கள் ஏமாற்றப்பட்டது குறித்தோ அவ் அறிக்கை கவனம் செலுத்தவில்லை. அந் நாடு பெற்றிருந்த சுதந்திரம் சிங்களப் பெரும்பான்மை இனத்தின் சுதந்திரமேயன்றி சிறுபான்மைத் தமிழத் தேசியத்தினது அல்ல என்னும் நிலையில்…….தொடர்ந்து முப்பது வருடங்களாய் நீடித்த ஈழத் தமிழர்களின் அறவழி அரசியல் போராட்டங்கள் முடிவில் ஆயுதப் போராட்டமாகப் பரிணமித்த விபரங்கள் எதனையும் அவ்வறிக்கை சுட்டிக் காட்டவும் இல்லை!

இத்தனைக்கும் மேலாக, இலங்கை அரசினதும் (புலிகளதும்) மனித உரிமை மீறல்கள் குறித்தே பேசும் அந்த அறிக்கையில்………..

அங்கு இறுதிக் கட்டப் போரில் நிகழந்தவை அனைத்தையும் ஒட்டு மொத்தமாக ‘மனித உரிமை மீறல்கள்’ எனச் சாயம் பூசி அதன் பின்னணியில் ஒளிந்திருக்கும் ‘இன அழிப்பு’ சமத்காரமாக மறைக்கப் பட்டுள்ளது என்றே தெரிகிறது.

எனவே, ஒரு வகையில் மிகப் பெரும் குற்றத்தினைப் புரிந்து விட்டுத் தாங்கள் ‘ஸ்ரீ லங்காவை’ப் ‘பயங்கரவாதிக’ளிடமிருந்து பாதுகாத்து விட்டோம் எனக் ‘கொக்கரிக்கும்’ இன்றைய ஆட்சியாளர்களுக்குச் சாதகமான அறிகையாகவே இதனைக் கொள்ள வேண்டும்!

சுதந்திரம் பெற்றதில் இருந்தே தமிழர்களுக்கும் அந்தச் சுதந்திரம்(?!) கிட்டவேண்டும் என்பதற்காக எமது முன்னைய தமிழ்த் தலைவர்கள் நடாத்திய பேச்சு வார்த்தைகளும்,அதன் விளைவாய் எட்டப்பட்ட ஒப்பந்தங்களும், பின்னர் அவ் ஒப்பந்தங்கள் குப்பைக் கூடைகளுக்குத் தீனியாக்கப் பட்டதும் யாவரும் அறிந்த ஒன்றே!

இப்போதும் அது போன்று ஓர் பேச்சுவார்தை ‘நாடகம்’ கட்டங்கட்டமாக நிகழத்தப்பட்டு வருகிறது என்பது  தனிக் கதை!

நிபுணர் குழுவின் அறிக்கை அரசு-புலிகள் இவை இரண்டினதும் மனித உரிமை மீறல்களையே பட்டியலிட்டிருக்கிறது.

உண்மையில், அரசினால் கடந்த 25 வருடங்களாக நிகழ்த்தப்பட்டுவரும் இனப் படுகொலைகள் குறித்தோ, தமிழர்களைத் தொடர்ந்தும் ஆயுத பலத்தால்- இவ் ஆயுதங்கள் யாவும் சர்வதேச ஆயுத வியாபார நாடுகளால் வழங்கப்பட்டவை தாம்- ஒடுக்கி வந்தது குறித்தோ இவ் அறிக்கை எதுவும் கூறவில்லை.

இவ்வாறிருக்கையில் இந்த அறிக்கை பற்றி மகிழ்ச்சி அடைவதற்குப் பதிலாக இந்தச் சிங்களத் தலைவர்களும், சமய போதகர்களும் எதற்காக இரத்தக் கையெழுத்திட்டு ’இதனை நிராகரிக்க வேண்டும்’ எனக் கூச்சலிடுகிறார்கள் என்பது தான் புரியவில்லை.

இது போன்ற மனோபாவம் கொண்ட சிங்களத் தலைவர்களுடன் தொடர்ந்து பேசிப் பேசியே காலத்தைக் கடத்துவதால் என்ன பயன் ஏற்பட்டுவிடும்?

ஈழத் தமிழர்களின் கோரிக்கை சுய நிர்ணய உரிமையே என்னும் கருத்தினை வெளிப்படையாக முன் வைத்து அதற்கான வழிவகைகளில் தமிழ்த் தலைமைகள் ஈடுபடவேண்டுமே அல்லாமல், எண்ணை பூசிய கையால் வாழைப்பழத்தை எடுக்க முனைவது போன்ற செயல்பாடுகள் எதுவும் ஈழத்தமிழர் பிரச்னைக்கு நிரந்தர தீர்வினைத் தரப் போவதில்லை.

இப்போது, தங்களுக்கு ஆலோசனை வழங்கும் இந்தியாவிடம் எமது தமிழ்த் தலைமைகள் இதனை வலியுத்துவதும் அதற்கேற்ப அடுத்த கட்டப் பேச்சுகளில் ஈடுபடுவதும் அவசியம்.

ஐ.நாவின் அறிக்கை இலங்கை அரசின் ‘இனப்படுகொலை’களை மூடி மறைத்து விட்டு, அதற்குப் பதிலாக ‘மனித உரிமை மீறல்கள்’ என்னும் பதத்தினை உபயோகித்திருப்பது மறைமுகமாக இலங்கை அரசுக்குத் துணை செய்வதாகவே அமைகிறது.

உலகத் தமிழர் அமைப்புகளும், உண்மையான மனித உரிமை ஆர்வலர்களும், இன்று ஆட்சியில் இருக்கும் ‘இலங்கை அரசு’ இனப்படுகொலையில் ஈடுபட்ட ஓர் பயங்கரவாத அமைப்பு எனப் பிரகடனப் படுத்துமாறு போராட்டங்களை முன்னெடுக்க வேண்டும்.

இந்தக் கோரிக்கையினை முன்வைத்து உலகத் தமிழர்கள் இரத்தக் கையெழுத்து வேட்டையினை ஆரம்பிப்பதற்கு,  சிங்களத் தலைவர்களே பாதை அமைத்துத் தந்துள்ளனர் என்றாலும் தப்பில்லை!