இந்தியா அத்துமீறியதா ? [ 19-06-2010 ஈழநேசன் இணைய இதழில் மீள்பிரசுரம் ஆன கட்டுரை]

ஈழ அரசியல் கண்ணோட்டம்:- “சர்வசித்தன்”

[ஜூலை 7,1987ல் எழுதி ஜூலை 11,1987 ‘தமிழ் நேசன்’(மலேசியா) இதழில் வெளியான கட்டுரை]

இந்தியா அத்து மீறியதா ?

ஏறத்தாள மூன்றரை வருட காலம்- சில சமயங்களில் மிகுந்த சினேக மனப் பாங்கோடும், வேறு சில சந்தர்ப்பங்களில் சற்று முரட்டுத்தனமான அணுகுமுறைகளோடு ’வாய்வீரம்’ பேசியும், சமயங்களில் பணிந்தும்; தொடர்ந்த இந்தியா-சிறீலங்கா உறவு , தீவிரமான கட்டத்தை எட்டியது சென்ற ஜூன் 4 ந் தேதியில் (1987) தான்!

ஆம், அன்று தான் இந்தியா, தனது விமானப் படையின் உதவியோடு, வட இலங்கையில் பாதிப்புற்றிருக்கும் யாழ்ப்பாணத் தமிழர்களுக்கு வான் வழியாக உணவு விநியோகம் செய்தது!

அந்த நாளில்தான் முதன்முதலாக, இந்தியா தனது அண்டை நாடொன்றினுள் அத்துமீறிப் பிரவேசித்ததாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டது!

இலங்கை அரசோடு இணைந்து கொண்டு; பாகிஸ்தானும், சீனாவும் இந்தியாவின், இந்த விமான மூலமான உணவு உதவி நடவடிக்கையினைக் கண்டித்தன.

இது போன்று, ’அண்டை நாட்டின் சுதந்திரத்தில் தலையிடும் இந்திய அரசின் நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராக தக்க நடவடிக்கை எடுக்கப்படும்’ என்னும் செய்தியினை; இலங்கையின் வெளியுறவு அமைச்சர், டெல்லியில் உள்ள இலங்கைத் தூதர் திரு திலகரட்ணா மூலம் இந்திய அரசுக்கு அனுப்பிவைத்தும் இருந்தார்!

இத்தனை தூரம் இந்திய அரசு, தனது அண்டை நாட்டின் பிரதேச உரிமையினையும் மீறி- நடவடிக்கைகளில் இறங்கும் அளவுக்கு, அதனைத் தூண்டியது எது?

இதன் பின்னணியைத் தெரிந்து கொள்வதற்கு, மீண்டும் இலங்கையின் அரசியல் சம்பவங்களை ஒரு தடவை அசைபோட்டுப் பார்க்கவேண்டிய தேவை ஏற்படவே செய்கிறது.

இலங்கைப் பிரச்னையில் இந்தியத் தலையீடு:

இலங்கையில் நடைபெற்ற அரசியல் பிரச்னைகளில், இந்திய அரசு தீவிர கவனம் செலுத்த நேர்ந்தது-  1983 அந் நாட்டில் இடம்பெற்ற மோசமான இனக் கலவரத்தின் பின்னரே ஆகும்.

1977ம் வருடம், கண்டி மலைப் பிரதேசங்களில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த தமிழர்களைப் பெரிதும் பாதித்த இனக் கலவரத்தினை ஒத்த ஒன்றினை, இலங்கையின் வட பகுதி- மற்றும் இந்திய வர்த்தகர்கள் அதிகமாக வாழும் கொழும்புப் பிரதேசத்தில் ஏற்படுத்தவென, ஆளும் கட்சியில் இருந்த சிலராலேயே திட்டம் தீட்டப் பட்டதாயும், அது கச்சிதமாக நிறவேற, யாழ்ப்பாணத்தில் 1983 ஜூலை 14 ல் நடைபெற்ர, தமிழ் இளைஞர்களின் தலைமறைவுத் தாகுதலில் மரணமுற்ற பதின்மூன்று சிங்கள ராணுவத்தினர் தொடர்பான சம்பவம் ஒரு ‘சாக்காக’ எடுத்துக் கொள்ளப் பட்டதாயும், அப்போது தகவல்கள் வெளியானதுண்டு!

அப்போது நிகழ்ந்த இனக் கலவரங்களின் போது, பல இந்திய வர்த்தக நிறுவனங்களும், தமிழர்களுக்குச் சொந்தமான மிகப் பெரும் தொழிற்சாலைகளும் அழிக்கப்பட்ட சம்பவமும்; வெலிக்கடை போன்ற சிறைச்சாலைகளில் கூட கைதிகள் ஈவிரக்கமின்றி அடித்துக் கொல்லப்பட்டதுவும் ; பல தமிழர்கள்- பெண்கள், குழந்தைகள் உட்பட கொன்று அழிக்கப்பட்டதும், அது ஓர் திட்டமிடப்பட்ட கலவரமாக இருக்கலாம் என்னும் சந்தேகத்தை வெளி உலகில் உருவாக்கியிருந்ததில் வியப்பேதுமில்லை.

அந்தக் கலவரங்களின் விளைவாக, ஒரு லட்சத்துக்கும் அதிகமான தமிழர்கள், இந்தியாவின் தென்பகுதி மாநிலமான தமிழகத்தை நோக்கி அகதிகளாக வந்தடைந்தார்கள்.

இந்த அகதிகளின் வருகை, இந்திய அரசினை இலங்கையின் இனப் பிரச்னையின் பக்கம் பார்வையைத் திருப்பிவிட உதவியது.

இந்திய மாநிலமான தமிழகத்தில், இத்தனை பெருந் தொகையிலான எண்ணிக்கையில் ஈழத் தமிழர்கள் அகதிகளாக வந்தது மட்டுமல்லாமல்; இலங்கை அரசு, அந்நிய நாடுகள் சிலவற்றின் ஆயுத உதவியினை நாட முற்பட்டது, இந்தியாவுக்குச் சங்கடமான நிலையினைத் தோற்றுவித்து விட்டது.

இவை காரணமாக , இந்திய அரசு, இலங்கைப் பிரச்னை குறித்து மேற்கொண்ட அணுகு முறைகளை நான்கு கட்டங்களாகப் பிரித்து விளக்க முடியும்!

இந் நான்குமே 1983ம் வருட இனக் கலவரங்களின் பின்னர் நிகழ்ந்த சம்பவங்களை ஒட்டியே கணிக்கப் படுகின்றது என்பதையும் மறந்துவிடக் கூடாது.

நான்கு கட்ட அணுகு முறைகள்:

இலங்கை, பூரண இறைமையும் சுதந்திரமும் கொண்ட ஓர் நாடு என்பதையும், அங்கு வாழும் இரு பெரும் இனங்களும் அந்த மண்ணில் சில ஆயிரம் வருடங்களாக ஒன்றாக வாழ்ந்து வருகின்றன என்பதையும் – உட் பூசல்கள் பல இருந்தாலும் அவ்விரு இனங்களும் சகோதரத்துவத்தோடு வாழ முயற்சி செய்ததையும் இந்தியா மறக்கவில்லை. எனவே, ஒருங்கிணைந்த இலங்கையின் அரசியல் சட்டத்திற்கு உட்பட்ட, ஆனால் அதே சமயம், பாதிப்புற்றிருக்கும் ஈழத் தமிழினத்தின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்க வல்ல

அரசியல் தீர்வு ஒன்றினுக்கான முயற்சிகளை இந்திய அரசு முடுக்கிவிட்டிருந்தது.

அவ்வாறு காணப்படும் எந்தவொரு தீர்வும், அங்கு வாழும் இரு இனங்களினதும் ஒப்புதலைப் பெற்றிருக்கவேண்டும் என்பதிலும் இந்தியா கவனம் செலுத்தியது.

எந்தவொரு தீர்வும், நாட்டைப் பிரிக்கும் வகையில் அமைந்துவிடக் கூடாது என்பதில் பெரும் பான்மைச் சிங்கள அரசும் ; அவ்வாறு எட்டப்படும் தீர்வின் வழியாக மீண்டும் மீண்டும் தமிழர்கள், அரசின் அடக்குமுறைகளுக்கு ஆளாகுவார்களாயின், தாம் இதுவரை செய்த உயிர்த் தியாகங்களும், போராட்ட முயற்சிகளும் வெறும் கதைகளாய்ப் போய்விடும் என்பதில் சிறுபான்மையினரான தமிழர்களும், மிகவும் எச்சரிக்கையோடு இருக்கையில், இந்தியாவின் சமரச முயற்சிகள் ஆரம்பமாகி இருந்தன.

1983 ஜூலை இனக் கலவரத்தைத் தொடர்ந்து- இந்தியப் பிரதமராக அப்போது இருந்த இந்திரா காந்தியின் ஆலோசனையின் பேரில், இந்தியாவின் விசேஷ தூதுவரான ஜி.பார்த்தசாரதியின் தலைமையில் முதற்கட்டப் பேச்சுக்கள் நடைபெற்றிருந்தன. இவை 1984 டிசம்பர்  வரை நீண்டன….!

அப்போது, தமிழர் உரிமைகளுக்கு உத்தரவாதம் அளிக்கும் வகையில், ஜி.பார்த்த சாரதியினால் முன்வைக்கப்பட்ட அனெக்ஸ்- சி [Annex- C] இலங்கையின் சர்வ கட்சி மாநாட்டினால் நிராகரிக்கப் பட்டபோது, இந்த முதல் கட்டப் பேச்சுகள் முறிவடைந்தன.

அதன் பின்னர், இந்திராவின் மரணமும், இந்தியப் பொதுத்தேர்தல்களும், ராஜீவ் காந்தியின் தலைமையும் இந்தியாவில் உருவாகியிருந்தது.

சிறிது காலம் தேக்கமுற்றிருந்த சமரச்ப் பேச்சுக்கள் 1985 முற்பகுதியில் மீண்டும் தொடங்கப்பட்டபோது; ஜி.பார்த்தசாரதிக்குப் பதிலாக, வெளியுறவுச் செயலகத்திலிருந்து ரொமேஷ் பண்டாரியும், மாநிலத்துறை அமைச்சர் சிதம்பரமும் இதில் பங்குபற்றினார்கள்.

இம்முயற்சிகளின் பயனாய், இந்தியப் பிரதமரும் இலங்கை அதிபரும் சந்தித்து, இருவருமாகப் பங்களாதேஷ் சென்று, அப்போது வெள்ளத்தால் பாதிப்புற்றிருந்த அந் நாட்டின் சில பகுதிகளைச் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டுத் திரும்பியதும், அதன் பின்னர் திம்புப் பேச்சுகளின் ஆரம்பமும் இவற்றுள் அடங்கும்.

எனினும், போராளிகள்-இலங்கை அரசுப் படைகள் இரண்டிற்கும் இடையே கடைப்பிடிக்கப்பட்ட இடைக்காலப் போர் ஓய்வு; எவரது நடுநிலையான கண்காணிப்பும் இன்றி, பரஸ்பரம் ஒருவரை மற்றவர் குற்றம் சாட்டுவதில் கழிந்துபோய் இறுதியில் அது மீறப்படவும் செய்தது.

இந்தக் களேபரத்தினாலும் இலங்கையின் ஆலோசனைகள் தமிழர்களது அடிப்படை உரிமைகளை எந்தவகையிலும் தீர்த்துவைக்க மாட்டாது என்னும் தமிழர் தலைவர்களது மறுப்பினாலும் இந்த இரண்டாவது சமரச முயற்சியும் முறிந்து போயிற்று.

எனினும், 1985 ஆகஸ்ட்டில், இலங்கை அரசு தமிழர்களுக்குத் தாம் வழங்கவிருக்கும் அடிப்படை உரிமைகள் பற்ரிய விபரத்தினை இந்தியாவிடம் கையளித்தது.

அதனைப் பரிசீலனை செய்த தமிழ்த் தலைவர்கள் (தமிழர் கூட்டணியின் சார்பிலும்) சில கோரிக்கைகளை முன் வைத்திருந்தார்கள்.இதன் பின்னர், 1986 மே மாதம் திரு சிதம்பரத்தின் இலங்கைப் பயணம், மற்றொரு புதிய சமரசப் பேச்சுக்கு வழிகோலியது.

பஹாமாவில் இந்தியப்பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியும், இலங்கை அதிபர் ஜே.ஆரும் நேரில் சந்தித்து உரையாடியதைத் தொடர்ந்து, இந்த மூன்றாவது சமரச  முயற்சிக்கான இடம் இந்தியாவின் கர்நாடக மாநிலத்தில் நடைபெற்ற ‘சார்க்’ மா நாடென உறுதியாயிற்று.

இம்மாநாட்டின் போது இடம் பெற்ற முயற்சி  எந்தவொரு திடமான தீர்வினையும் அளிக்கவில்லை எனினும், 1986 டிசம்பர் 19 க்கான அரசியல் ஆலோசனைகளுக்கு வித்திட்டது இந்தச் சார்க மாநாட்டுச் சந்திப்புகளேயாகும்.

1986 டிசம்பர் 19ல், திரு சிதம்பரமும்,திரு நட்வார் சிங்கும் இலங்கை அதிபரைச் சந்தித்து உரையாடிய பின்னர் ,அவர்களது ஆலோசனைகளை ஏற்காது, அதிலிருந்து பின்வாங்கிய இலங்கை, 1987ன் ஆரம்பத்தில் இருந்து தீவிரமான போர் நடவடிக்கைகளை, வட பகுதித் தமிழர்கள் மீது எடுக்கத் தொடங்கியது.

அரசின் நடவடிக்கைகள்:

இவ்வருட (1987)ஆரம்பத்தில், சுமார் ஒன்பது லட்சம் தமிழர்கள் வாழும் பிரதேசமான யழ்ப்பாணக் குடா நாட்டுக்கான எல்லா, உணவு மற்றும் எரி பொருள் விநியோகங்களை அரசு தடை செய்தது.

அப் பகுதிக்கான மின் விநியோகமும் இடைக்கிடை இடை நிறுத்தப்பட்டது.

சுமார் 3,500 சதுர மைல்கள் பரப்பளவை உடைய வட பகுதியில், யாழ் குடா நாடு மட்டும் ஏறத்தாள 900 சதுர மைல்களாகும்.

அந்தப் பிரதேசத்தில், படிப்படியாக மேற்கொள்ளப்பட்ட ராணுவ நடவடிக்கைகளும்- அவற்றினோடு தொடர்ந்த ;தமிழ் மக்களைப் பட்டினிபோடும் திட்டமும் உச்ச கட்டத்தை எட்டியது சென்ற மே 1987ல் தான்.

பெப்ரவரியில் வடபகுதியின் சில நகரங்களான மன்னார், கிளி நொச்சி , முல்லைத்தீவு அகியவற்றில் மிகப் பெரும் தாக்குதல்களை நடாத்திய இலங்கை ராணுவம்; ‘ஆப்பரேசன் லிபரேசன்’ என்னும் பெயரில் யாழ்குடா நாட்டைத் தாக்கி- அங்கு நிலை கொண்டிருக்கும் தமிழ்ப் போராட்ட அணிகளான எல்.ரி.ரி.ஈ [LTTE], ஈரோஸ் [EROS] இரண்டினையும் நிர்மூலமாக்க ஆயத்தம் செய்தது.

இதற்கிடையில், ஏற்கனவே கிளிநொச்சி, மன்னார் போன்ற பகுதிகளில், இலங்கை அரசு மேற்கொண்ட கடுமையான நடவடிக்கைகளால் உயிரிழந்த தமிழர்கள் குறித்தும், அது போன்ற நடவடிக்கைகளால் தொடர்ந்தும் இன்னலுக்கு ஆளாகும் மக்கள் பற்றியும் இந்தியா தனது ஆழ்ந்த கவலையைத் தெரிவிதுக் கொண்டாலும்-இவற்றைச் ஸ்ரீலங்கா அரசு, காதில் போட்டுக் கொண்டதாகத் தெரியவில்லை!

அது, அந் நாட்டின் இனப் பிரச்னைக்குத் தீர்வு காண்பதில், ராணுவ ரீதியிலான நடவடிக்கை ஒன்றினையே நம்பியிருப்பதாக இந்திய அரசியல் பார்வையாளர்கள் நம்பத் தொடங்கினார்கள்!

சுமார் ஐந்து மாதங்களுக்காவது யாழ்ப்பாண மக்களைப் பட்டினி போட்டுவிட்டு, பின்னர் பெரும் எடுப்பிலான ராணுவ நடவடிக்கை ஒன்றின் மூலமாக, அந்தப் பிரதேசத்தைத் தமிழ்ப் போராளிகளின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து முற்றாக விடுவித்து விடுவது என்று இலங்கை அரசு திட்டம் தீட்டி அதற்கேற்றாற்போல் செயலபட ஆரம்பித்தது!

ஏப்ரல்[1987] மாதத்தில் யாழ்ப்பாணப் பகுதிக்குச் சென்றுவந்த ஒருவர், அங்குள்ள மக்களில் கால் பங்கிற்கும் அதிகமானோர் [அதாவது சுமார் இரண்டரை லட்சம் பேராவது] நாளொன்றுக்கு ஒரு தடவை மட்டுமே உணவு உண்ணக்கூடிய நிலையில் வாழ்வதாக குறிப்பிட்டுள்ளார். அத்தனை தூரம், இலங்கை அரசு, தனது மக்கள் என்று சொல்லிக் கொள்ளும் தமிழர்களை பட்டினிச் சாவின் விளிம்புவரை இட்டுச் செல்வது நினோதமான செயல் தான்!

இத்தனைக்கும் பின்னரே, சென்ற மே மாதத்தின் இறுதியில், ‘ஆப்பரேசன் லிபரேசன்’ திட்டம் இலங்கை ராணுவத்தால் முடுக்கி விடப்பட்டது.

இது ஏற்படுத்திய மனிதப் படு கொலைகளே இந்திய அரசின் விமான உணவுத் திட்டமான, ‘ஆப்பரேசன் பூ மாலை’யினை,  ஜூன் 4,1987 பிற்பகலில் நடாத்துவதற்கு வித்திட்டது எனலாம்.

*******************************************************************************************

.