குணவாயில் கோட்டத் தெய்வம்!…[ 1998 பங்-சித் ‘பூவரசு’-ஜெர்மனி இதழில் வெளியானது]

கவிதையில் சிலம்பு..

சர்வசித்தன்”

[ பட உதவி- அமர் சித்திர கதா]

‘அரசவையில் அமர்ந்திருந்தான் தந்தை, ஆங்கு அண்ணனொடு தம்பியுமே வீற்றி ருந்தார்,

பரவுதமிழ்ச் சான்றோர்கள் நிறைந்த மன்றில்;பழஞ்சுவடி பார்க்கின்ற ‘பார்ப்பான்’ வந்தான்,

நரைகண்ட தலைகொண்ட சேர மன்னன்;நல்வாக்குக் கூறென்று அவனை நோக்க(த்)

தரைதொட்டுக் கண்ணொற்றிச் சபை வணங்கித்,தன் ‘கலையை’ வாய்வழியே அவிழ்த்து விட்டான்…..

’ஆண்டாண்டு காலமதாய்த் தமிழ மண்ணில்,…ஆளுகைக்கு உரியவர்கள், குடியில் மூத்த

ஆண்பிள்ளை என்றவொரு மரபு உண்டு;அதைமீற எச்சபையும் துணிவதில்லை,

வேண்டாமே என்வாக்கு,அதனைச் சொன்னால்;வேண்டாத பகையன்றோ வந்து சேரும்!

தாண்டுதற்கு இயலாத ‘தர்மக் கோட்டைத் தமியேன் சொல் தவிடுபொடி யாக்கலாமோ?’

‘சொலல்வல்ல சோதிடன் சொல்; சபையிலுள்ளோர்   உள்ளத்தில் ஊசியெனப் புகுந்து தைக்க(ப்)

பலகற்றும் பதற்ற முறும் பேடிபோல   பதைபதைத்து(ப்) பார்வேந்தன் முகத்தைப் பார்த்தார்,

அலைமோதும் நெஞ்சத்தின் அவலந்தன்னை அடக்கியவன், ‘உண்மைதனைச் சொல்க’ வென்று;

நிலையற்ற மனத்தோனாயச் சபையோர் முன்னே நிற்கின்ற ‘கோள் ஞானி’ தனைப் பணித்தான்.’

’வேந்தன் சொல் கேட்டதுமே ‘எதிர்வு சொல்வோன்’ எண்ணமதில் எழுந்தவற்றைச் சபையின் முன்னே;

சாந்தமுடன் சன்ன மொழி தன்னில் அன்று ;சரித்திரத்தை மாற்றியவோர் வார்த்தை சொன்னான்!

”ஏந்தலே, இவ்வுலகு உய்யச் செங்கோலேந்த ஏற்புடையோன் இளையோனே, என்று வானில்

நீந்துகின்ற கோள்களெல்லாம் குறிப்பால் சொல்ல நேர்ந்ததை யான் ஈங்குரைப்ப தெவ்வா”றென்று?’

‘ஆங்கிருந்த இளையவனோ ஆர்த்தெ ழுந்து; அருந்தமிழர் மரபதனில் அழுக்கைச் சேர்க்கும்

ஆங்கார மொழியிதென்று இகழ்ந்து ரைத்து; அண்ணனேயிவ் வுலகாழ்வான் என்றும் சொல்லி,,

ஆங்குள்ளோர் அசையாது சிலையாய் நிற்க ;அரசணிகள் அரசாடை தாம் துறந்து;

தீங்கில்லாத் தவவாழ்வே மேலாம் என்னும் தீர்ப்பெழுதிக் கொண்டன்றே ‘இளங்கோ’ வானான்!…’

’குணவாயி கோட்டத்தின் துறவி யாகி ;குணமென்னும் குன்றேறி நின்றார் முன்னே;

மணவாளன்தனை; மதுரைக் கொலைக் களத்தில் மடிந்தவனை, நீதியெனும் அறத்தின் பேரால்,

பிணமாக்கித் தென்மதுரை தானும் தீய்த்து(ப்) பின்னோர்நாள் விண்ணுலகு போந்த செய்தி

வணங்கிமலைக் குறவர்கள் சொல்லக் கேட்டு; மன்பதையில் சிலம்பதனை ஒலிக்கச் செய்தான்!’

’சாத்தனெனும் தமிழ்ப் புலவன் தன்னோடன்பு ;சமமாகப் பகிர்ந்திருந்த போதில் முன்பு

ஆத்திப்பூச் சூடிய நற் சோழனாண்ட அழகுநகர் புகார்வாழ்ந்த கோவ லன்தன்

மூத்தோரின் ஆசியுடன் கைப்பி டித்த முக்கனியை ஒத்த உயிர் மனையாள் தன்னைக்

காத்திருக்க வைத்துஒரு கணிகை யோடு காலத்தைப் போக்கிய அக்கதை யறிந்தார்…. ‘

‘மாதவியால் மாண்புயர்தன் குடிப் பிறப்பும் மனையாட்டி தான்கொணர்ந்த பொருட் சிறப்பும்;

ஆதவனைக் கண்டொழியும் இருளே போல அலறியவை வெகுண்டோட வெறுங்கை யோடு’

தாதவிழ் பூந்தாரணியும் மனையாள் முன்னே ;தவிப்புடனே தான்வந்து நிற்கக் கண்டு;

பேதையவள், காற்சிலம்பைக் கையில் வைத்து ”காசாக்கி வருவீர்! நாம் வாழ்வோம்”, என்றாள்’

‘புகழ்மதுரை நகர்சேர்ந்து பொருளை விற்கப் பொற்கொல்லன் சூழ்ச்சியினால் கள்வன் ஆகி

இகவாழ்வைக் கொலைக்களத்தில் நீக்க,மங்கை ;இனியெதற்கு வாழ்வு? அறம் கொன்றமன்னன்;

புகவேண்டும் எரிநரகு, இந்த மண்ணும் பூண்டற்றுப் போகட்டும் என்றெ ழுந்து

மிகவூழித் தீயெனவே புயலாய்ச் சீறி மீனவனை ஒறுத்தறத்தின் தாயாய் நின்றாள்.’

‘காவிரியின் தாலாட்டில் வளர்ந்த பேதை காதலனை வைகைவள நாட்டின் மன்னன்

ஆவிபறித் தபலையளாய் ஆக்க ஊழ்தான் ஆற்றியது பெரும்பங்கு, அந்தோ; பின்னாள்

பூவிரியும் குணவாயில் கோட்டஞ் சேர்ந்து புதுமகளாய்,புகழ்சேர்க்கும் தெய்வம் ஆகிச்

சாவினையே வென்றதமிழ் நங்கை காதை சாற்றுவதே இளங்கோவின் சிலம்பு காணீர்!’

******************************************************************